Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest
Φωτογραφία του Hansuan Fabregas από το Pixaby

Αφήστε τα λουλούδια κι αλλάξτε τα πράγματα

Κοιτάζω γύρω μου κι αναρωτιέμαι: Γιατί την γιορτάζουμε την Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας; Γιατί;

Είχα την τεράστια τύχη να γεννηθώ σε μια πολιτισμένη ήπειρο, την Ευρώπη, σε μια πολιτισμένη χώρα, την Ελλαδα και σε μια εξαιρετικά πολιτισμένη οικογένεια. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια δεν πιέστηκα ποτέ να κάνω «ό,τι κάνουν τα κορίτσια» με περιοριστικό πρόσημο, αντίθετα τα κορίτσια ήταν σεβαστά κι ελεύθερα στον περίγυρό μου.

Με ώθησαν να σπουδάσω, να ταξιδέψω, να μην παντρευτώ μικρή, να μην ανέχομαι τίποτα άλλο πέρα από τις ευθύνες μου σε όποια θέση κι αν βρίσκομαι (πολίτης, υπάλληλος, εργαζόμενη, εργοδότρια, φίλη, κόρη, αδελφή, σύζυγος, μητέρα) και να λέω τη γνώμη μου.

Από μικρή άκουγαν τη γνώμη μου. Οχι επειδή ήταν καμιά σοφή, ή, σημαντική η γνώμη ενός πεντάχρονου, αλλά επειδή ήξεραν πως ήταν σημαντικό να έχω γνώμη που ακούγεται και συζητιέται. Ακόμη κι αν είναι λάθος. Από τα λάθη μας και την ανασκόπησή τους μαθαίνουμε, προχωράμε και εξελισσόμαστε.

Ετσι με έμαθαν να είμαι μαχητική αλλά να επιλέγω τις μάχες μου κατόπιν σκέψης, όχι να έχω λυμένο το ζωνάρι μου για καυγά.

Να μην είμαι σκληρή και άκαμπτη, αλλά να υποχωρώ όποτε κρίνω πως αυτό είναι πιο ωφέλιμο για όλους, γνωρίζοντας παράλληλα ότι υποχώρησα για χάρη ενός μεγαλύτερο κέρδους, ίσως πιο μεγάλου από εμένα.

Να σέβομαι και να εμπνέω τον σεβασμό. Κι αυτό μου το έμαθαν. Δεν γεννήθηκα με αυτή την ικανότητα. Την κατέκτησα σταδιακά.

Να θρησκεύομαι πάνω σε μία ελεύθερη βάση και να αναζητώ και να αναρωτιέμαι συνεχώς.

Να έχω πίστη στις ιδέες μου. Να αγωνίζομαι και για τον διπλανό μου, όχι μόνο για μένα. Να κατανοώ πως δεν βλέπουν όλοι τα πράγματα όπως εγώ.

Να απαιτώ τη θέση μου στον ήλιο και στην ευτυχία χωρίς όμως να κρύβω τον ήλιο από τους διπλανούς μου.

Οταν υστερώ σε κάτι να το αναγνωρίζω και να προσπαθώ να μάθω από αυτούς που το ξέρουν καλύτερα.

Να μην υποτιμώ την προσωπικότητά μου γιατί όποτε το κάνω θα με υποτιμούν κι οι άλλοι, αλλά και να μην έχω και μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου.

Να νοιώθω άνετα και ισότιμα σε οποιοδήποτε περιβάλλον. Να σέβομαι την παράδοση αλλά να αγνοώ τα απαράδεκτα στερεότυπα.

Να είμαι προσεκτική κι όχι απερίσκεπτη, αλλά ταυτόχρονα να τολμάω και να μη φοβάμαι πάρα πολύ.

Να μην τσιμπάω εύκολα. Να ζω τη ζωή μου όπως θέλω αλλά χωρίς να ενοχλώ τον υπόλοιπο κόσμο.

Οταν κάνω κάτι καλό και σωστό να μου δίνω συγχαρητήρια. Οταν κάνω κάτι λάθος να με επιπλήττω και να προσπαθώ με κάποιον τρόπο να το διορθώσω.

Κι έτσι λοιπόν, με αυτά τα εφόδια βγήκα στον κόσμο...

Και με μια ιδέα πως κάπως έτσι θα είναι κι οι άλλοι πάνω κάτω. Κι είδα με έκπληξη, πως στον 21ο αιώνα, της ταχύτητας, του μέλλοντος και της τεχνολογίας (την οποία λατρεύω) τα πράματα είναι ακόμα σκούρα για τις γυναίκες.

Κι επειδή μου άρεσε και η Ιστορία έμαθα πως οι γυναίκες σε κάποιους πολιτισμούς ήταν αμελητέες και σε κάποιους άλλους πολιτισμούς έπρεπε να καταφύγουν σε τεχνάσματα για να περάσει το δικό τους. Σε κόλπα. Και εγώ σιχαίνομαι τα κόλπα.

Κι εδώ μερικοί καλοπροαίρετοι άντρες θα πουν: «Ελα, δεν έχετε παράπονο, σε όλα είστε μέσα, εργασία, καριέρα, αθλητισμό, επιχειρήσεις, έρωτα, οικογένεια, ζωή… Δεν είστε καταπιεσμένες. Σας αγαπάμε.»

Κι εμείς σας αγαπάμε.

Ας δούμε λίγο τι γινόταν στην ιστορία σε διάφορα μέρη και πόσο προοδεύσαμε από τότε. Σε κάποιους πολιτισμούς η γυναίκα έχει υπάρξει:

Κυρίως μήτρα παραγωγής παιδιών, και συμπλήρωμα του άντρα παρά αυτόνομη προσωπικότητα. Βέβαια, σε όλες τις εποχές, ακόμη και τις αρχαίες, γυναίκες διέπρεψαν ως επιστήμονες, πολεμίστριες, βασίλισσες, ιέρειες, μάντισσες, αρχηγοί, καπετάνισσες, αθλήτριες, εμπόρισσες, γιατροί, πολιτικοί και γενικά σε όλους τους τομείς εκτός σπιτιού, που ήταν το πεδίο δράσης των αντρών.

Στις επαναστάσεις και στους πολέμους οι γυναίκες δεν δίστασαν να πάρουν τα όπλα και να πολεμήσουν πλάι στους άντρες. Το έκαναν οι Ελληνίδες, μα και οι γυναίκες πολλών άλλων λαών.

Στον θαυμαστό Ιαπωνικό πολιτισμό, υπήρξαν γυναίκες Σαμουράϊ, των οποίων το θάρρος έμεινε ξακουστό, αλλά διαβάζουμε στα σχετικά βιβλία πως αυτό συνέβαινε σε εξαιρετικές περιπτώσεις που το πράγμα έφτανε στο αμήν, οι άντρες δεν άντεχαν άλλο ή είχαν αποδεκατιστεί κι αναλάμβαναν οι γυναίκες, επάξια. Παρόλα αυτά, η θεση της Ιαπωνέζας, ήταν στο σπίτι.

Στον ίδιο πολιτισμό έσπαγαν τα δάχτυλα του μικρού κοριτσιού και τα έδεναν με ιμάντες, προκειμένου να μην μεγαλώσει το πόδι και να αποκτήσει το σχήμα του λωτού. Αυτό το τρομερά επίπονο πράγμα, ήταν ελκυστικό στους άντρες.

Σε άλλες κουλτούρες, μέχρι και σήμερα, η γυναίκα ανταλλάσσεται ως είδος, όταν η οικογένεια τα φέρνει σκούρα και πουλιέται για λίγα χρήματα ακόμη και από την παιδική της ηλικία, από τους γονείς της.

Θυμάμαι όταν η μαμά μου μού διάβαζε τον Χάνσελ και τη Γκρέτελ, που τους άφησαν οι γονείς τους στο δάσος γιατί δεν έφτανε το φαγητό, σταματούσε και μου έλεγε «μα τι μπούρδες είναι αυτές; Γιατί δεν πήγαιναν αυτοί να κάτσουν στο δάσος κι έστειλαν τα παιδάκια τους;» Και γελάγαμε και συμφωνούσαμε κι αλλάζαμε παραμύθι.

Σε άλλους πολιτισμούς (ο θεός να τους κάνει) την κρύβουν, την εξαφανίζουν κάτω από τσεμπέρια και παραβάν, κι αλλού δεν επιτρέπεται καν να πουν το όνομά της! Τη συνετίζουν με ξύλο ή ακόμη και πιο δραστικά μέτρα και όταν προσπαθήσει να διαλέξει μόνη της τη μοίρα της την σκοτώνουν για την αντρική τιμή.

Αλλού πάλι, της γίνεται κλειτοριδεκτομή, μια τρομερά επίπονη και επικίνδυνη εγχείριση για να μην έρχεται σε οργασμό και να παραμένει πειθήνια. Ναι και στις μέρες μας. Ναι και στην Ευρώπη.

Αλλού απαγορευόταν να μορφωθεί. Μάθαινε τα οικιακά και λίγα γράμματα ίσως, κι αυτό ήταν αρκετό. Και σήμερα, οι γυναίκες καριέρας από μερικούς θεωρείται ότι «δεν έχουν εκπληρώσει τον σκοπό τους» αν δεν έχουν δημιουργήσει οικογένεια κι έχουν αφοσιωθεί στην επιστήμη, ή την τέχνη τους.

Στην αρχαία Ελλάδα, που τόσο την θαυμάζουμε για την ισότητα και τη Δημοκρατία που ανέπτυξε, η γυναίκα ήταν για το σπίτι, όχι πολύ μορφωμένη, και δεν λάμβανε μέρος στις αποφάσεις της πόλης και της κοινωνίας. Αυτό ήταν προνόμιο των αντρών. Οι άντρες αποφάσιζαν, οι άντρες, γνώριζαν οι άντρες ενεργούσαν. Οι γυναίκες είχαν επιρροή σαφώς, αλλά μόνο έμμεσα, ως ελκυστικές σύζυγοι ή ερωμένες. Για να κάνεις παρέα με τους σοφούς της εποχής, έπρεπε να είσαι εταίρα.

Και από που μας έρχεται το πρώτο ψήγμα ισονομίας; Από τις πρωτόγονες φυλές με μητριαρχική δομή και όχι από τις ανεπτυγμένες. Αντιγράφω από την Wikiperdia:

«Η Μαρί Γκουιγιάρ, μία Γαλλίδα καλόγρια που εργάστηκε με τον λαό των Πρώτων Εθνών του Καναδά κατά τη διάρκεια του δέκατου έβδομου αιώνα, έγραψε το 1654 σχετικά με τις πρακτικές ψηφοφορίας των γυναικών Ιροκουά: “Αυτές οι θηλυκές ηγέτιδες είναι γυναίκες κύρους μεταξύ των άγριων και έχουν αποφασιστική ψήφο στα συμβούλια. Παίρνουν αποφάσεις εκεί σαν τους άντρες και μάλιστα αυτές ανέθεσαν τους πρώτους πρεσβευτές για να συζητήσουν για την ειρήνη”.»

Και πράγματι, οι μητριαρχικές κοινωνίες φαίνεται ότι τα πήγαιναν καλύτερα. Χωρίς να υποτιμούν τους άντρες, με διακριτούς ρόλους αλλά κοινές αποφάσεις, οι γυναίκες κατηύθυναν την κοινωνική ζωή με στιβαρό, αποτελεσματικό και θαυμαστό τρόπο.

Τέτοιες κοινωνίες υπήρξαν και υπάρχουν και στα νησιά μας, όπως η Χιακή κοινωνία για την οποία θα κάνω αφιέρωμα προσεχώς. Μια κοινωνία ελεύθερη για τις γυναίκες αλλά καθόλου ελευθεριάζουσα. Μια κοινωνία ανθηρή, ζωηρή και πλούσια. (Μήπως πρέπει να την επαναφέρουμε;)

Η γυναίκα λοιπόν, όχι πως δούλευε λίγο, αλλά όταν έγινε η Βιομηχανική Επανάσταση και χρειάστηκαν κι άλλα εργατικά χέρια, βγήκε και επισήμως στο μεροκάματο εξ ανάγκης, χωρίς όμως να της αφαιρεθεί τίποτα από τις υπόλοιπες οικιακές και οικογενειακές ευθύνες της και σαφώς με μικρότερους μισθούς.

Η γυναίκα αντιμετωπιζόταν στην καλύτερη περίπτωση σαν χαριτωμένο κι εύθραυστο μπιμπελό κι αξεσουάρ παρά σαν αυτόνομη προσωπικότητα και δυστυχώς είχε εκπαιδευτεί για αιώνες να είναι και να αντιδρά έτσι.

Εντάξει, θα μου πεις, προοδεύσαμε από τότε. Οι γυναίκες βρίσκονται παντού, σε όλα τα πεδία δράσης πλέον. Ναι, μα με τι κόστος;

Στην Ελλάδα, προτάθηκε το δικαίωμα της ψήφου των γυναικών το 1922 με αρκετούς υποστηρικτές, αλλά δεν κατάφερε να πάρει το 80% που απαιτείτο για να μπορούμε να ψηφίζουμε κι εμείς. Και πότε τελικά το καταφέραμε; το 1952. Με τα χίλια ζόρια.

Για να μην μακρηγορώ, όσο κι αν δεν θέλουμε να αποδεχτούμε τα στερεότυπα «η γυναίκα στην κουζίνα» κι ο άντρας στον «πόλεμο» (τον οποιονδήποτε πόλεμο, ακόμη και αυτόν του κουβαλητή…) πρέπει να παραδεχτούμε πως υπάρχουν.

Απόδειξη η γλώσσα μας και οι έννοιες που δίνονται στην ίδια λέξη όταν πρόκειται για άντρα ή για γυναίκα.

Είχα συγκεντρώσει πριν πάνω από 10 χρόνια μερικά από αυτά, σαν ανέκδοτο και τα είχα δημοσιεύσει στην παλιά μου ιστοσελίδα e-fungus.gr.

Σας το χαρίζω γιατί ίσως μετά το πρώτο γέλιο, να χαμογελάσουμε πικρά και κάτι να αλλάξει εκπαιδεύοντας σωστότερα τις επόμενες γενιές.

Μπα, όχι, δεν υπάρχουν διακρίσεις!

ένα αγοράκι ντυμένο με μεγαλίστικα ρούχα: αντράκι
ένα κοριτσάκι ντυμένο με μεγαλίστικα ρούχα: πουτ@ν@κι

το αγόρι του δρόμου: μαγκάκι
το κορίτσι του δρόμου: @@

ένας άντρας με πολλές γυναίκες: γόης
μια γυναίκα με πολλούς άντρες: @@

ένας άντρας μασέρ: φυσικοθεραπευτής
μια γυναίκα μασέζ: @@

ένας άντρας μετρ: ο επικεφαλής ενός εστιατορίου
μια γυναίκα μετρέσσα: @@

ένας άντρας που δουλεύει σε μπαρ: βιοπαλαιστής
μια γυναίκα που δουλεύει σε μπαρ: @@

ένας άντρας χορευτής: καλλιτέχνης
μια γυναίκα χορεύτρια: @@

ένας άντρας εταίρος: ο μέτοχος μιας εταιρείας
μία γυναίκα εταίρα: @@

ένας άντρας ιερέας: παπάς
μια γυναίκα ιέρεια: @@

ένας άντρας ανήθικος: πολιτικός
μια γυναίκα ανήθικη: @@

ένας κοινός άντρας: ένας αδιάφορος άντρας
μια κοινή γυναίκα: @@

ένας ελαφρύς άντρας: ο άντρας με καλή σιλουέτα
μια ελαφριά γυναίκα: @@

ένας παρδαλός άντρας: χαρούμενος, πολύχρωμος
μια παρδαλή γυναίκα: @@

ένας εύκολος άντρας: ένας βολικός άνθρωπος
μια εύκολη γυναίκα: @@

ένας άντρας αλήτης: κάποιος που δεν πατάει στο σπίτι του
μια γυναίκα αλήτισσα: @@

ένας άντρας με πολλούς παράλληλους δεσμούς: μπερμπάντης
μια γυναίκα με πολλούς παράλληλους δεσμούς: @@

ο άντρας που μιλάει για σεξ: άντρας
η γυναίκα που μιλάει για σεξ: @@

ένας άντρας που εγκαταλείπει την οικογένειά του: εν διαστάσει
μια γυναίκα που εγκαταλείπει την οικογένεια της: @@

ένας άντρας που ξενυχτάει στα μπουζούκια: γλετζές
μια γυναίκα που ξενυχτάει στα μπουζούκια: @@

ένας άντρας που απατάει τη γυναίκα του: άντρας
μια γυναίκα που απατάει τον άντρα της: @@

ένας άντρας με προστάτη: ασθενής
μια γυναίκα με προστάτη: @@

ένας φτωχός άντρας που παντρεύεται μία πλούσια: φιλόδοξος
μια φτωχή γυναίκα που παντρεύεται έναν πλούσιο: @@

ένας άντρας μάγος: ταχυδακτυλουργός και σοφός, όπως οι 3 σοφοί μάγοι που τους προσκυνάμε ενώ μια γυναίκα μάγισσα: όργανο του Σατανά και την καίμε στην πυρά…

Διαφωνείτε;

Αν ναι, αλλάξτε το κι αφήστε τα λουλούδια και τα σοκολατάκια…

Αννυ Λιγνού 2012

~Διαβάστηκε / κοινοποιήθηκε 158 φορές~
Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest

Επιτρέπεται η κοινοποίηση του άρθρου στα κοινωνικά δίκτυα μέσω των ενεργών συνδέσμων. Προκειμένου για αναδημοσίευση (αντιγραφή δηλαδή του κειμένου) παρακαλώ ζητήστε πρώτα την άδεια από τον/την συγγραφέα/συντάκτη, παραθέτοντας απαραίτητα όνομα, πηγή και ενεργό σύνδεσμο προς την σελίδα. Τροποποιήσεις στα κείμενα, δεν επιτρέπονται.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΜΕ TO FACEBOOK ΠΡΟΦΙΛ ΣΑΣ
Στιγμιότυπο από το σπίτι του Κολοκοτρώνη και το άγαλμα με το γκράφιτυ

Βοήθα Γέρο!

Αυτό το υπνομυθιστόρημα, Θέλει το χρόνο του. Διαβάζεται λίγο πριν τον ύπνο. Ο αναγνώστης θα αποφασίσει κατά πόσο αποτελεί προϊόν ζωηρής φαντασίας ή ζοφερής πραγματικότητας…

Διαβάστε περισσότερα »