Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest
Απρίλιος 1955. Η νεολαία της Κύπρου ξεχύνεται στους δρόμους με αίτημα την ένωση της Κύπρου με τη Μητέρα Ελλάδα. (Σύνθεση φωτογραφίας, Σφένδαμος)

Ω ξειν, αγγέλλειν Κυπρίοις…

Ηταν 1η Απριλίου του 1955 όταν η νεολαία της Κύπρου, υπό τη σκέπη της θρυλικής ΕΟΚΑ (Εθνική Οργάνωσις Κυπρίων Αγωνιστών) με αρχηγό τον Κύπριο συνταγματάρχη Γεώργιο Γρίβα, ξεκίνησε σαν ψέμα τον ηρωικό της αγώνα για απελευθέρωση από τον Αγγλικό ζυγό και αίτημα την Ένωση με τη μητέρα Ελλάδα.

Είχε προηγηθεί το δημοψήφισμα της 15ης Ιανουαρίου του 1950 το οποίο διοργάνωσε η Εκκλησία της Κύπρου κάτω από τη μύτη των Άγγλων και στο οποίο το 95,7% των Κυπρίων τάχθηκε υπέρ της ένωσης την Κύπρου με την Ελλάδα.

Ετσι, το βράδυ της 31ης Μαρτίου προς την 1η Απριλίου 1955 ξεκινούν ταυτόχρονες βομβιστικές επιθέσεις σε κεντρικά σημεία του νησιού, όπως σε αστυνομικά τμήματα, κυβερνητικά κτίρια, ραδιοφωνικούς σταθμούς, σπίτια επιτρόπων και συνεργατών των Βρετανών και  αποθήκες των αγγλικών στρατοπέδων.

Παράλληλα μοιράστηκαν φυλλάδια που καλούσαν τον κυπριακό λαό να συμμετάσχει στον αγώνα υπέρ της απελευθέρωσης.

Ανταποκρίθηκαν κυρίως οι νέοι, οι οποίοι ξεχύθηκαν στους δρόμους με ελληνικές σημαίες φωνάζοντας «Ενωσις και μόνον Ενωσις». Οι νέοι το εννοούσαν.

Η απάντηση των Αγγλων

Η Βρετανία απάντησε με εξαιρετική σκληρότητα. Στο νησί αποβιβάστηκαν σημαντικές βρετανικές στρατιωτικές δυνάμεις  προκειμένου να καταπνίξουν την κυπριακή επανάσταση. Ακολούθησαν εκατοντάδες συλλήψεις, απάνθρωποι βασανισμοί και εκτελέσεις που τράβηξαν το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης.

Οι νεαροί Κύπριοι Αγωνιστές, με υψηλό πατριωτικό φρόνημα και αλύγιστο πνεύμα δεν υπαναχώρησαν.

Ακολούθησαν απαγχονισμοί, τους οποίους εκατοντάδες δημόσια πρόσωπα προσπάθησαν να αποτρέψουν ζητώντας από την βασίλισσα Ελισάβετ (ναι, την ίδια που έχει και σήμερα η Αγγλία) να απονείμει χάρη λόγω του νεαρού της ηλικία των.

Τα Φυλακισμένα Μνήματα που φιλοξενούν τα ιερά κόκκαλα 13 Ελλήνων, βρίσκονται μέσα στις Φυλακές της Λευκωσίας για να μας θυμίζουν πολλά. Οι Βρετανοί, απαγχόνιζαν τους νέους κι ύστερα τους έθαβαν βιαστικά χωρίς κανέναν συγγενή στην κηδεία παρουσία μόνο ενός ορθόδοξου ιερέα, στην αυλή της φυλακής.

Ο μεγαλύτερο ήταν 26 χρόνων και ο μικρότερος, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης μόλις 19. Η δράση του ως αντιστασιακού άρχισε όντας μαθητής Γυμνασίου, στα 15 του χρόνια. Ο ίδιος γράφει στο τελευταίο του γράμμα:

«Θ΄ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί.»

Ο ποιητής Φώτης Βαρέλης γράφει το παρακάτω συγκλονιστικό ποίημα που ακούστηκε από τους ραδιοφωνικούς σταθμους της Κύπρου

«Εψές πουρνό μεσάνυχτα στης φυλακής τη μάντρα
μες στης κρεμάλας τη θελιά σπαρτάραγε ο Βαγόρας.
Σπαρτάρησε, ξεψύχησε, δεν τ’ άκουσε κανένας.
Η μάνα του ήταν μακριά, ο κύρης του δεμένος,
οι νιοί συμμαθητάδες του μαύρο όνειρο δεν είδαν,
η νια που τον ορμήνευε δεν είχε νυχτοπούλι.
Εψές πουρνό μεσάνυχτα θάψαν τον Ευαγόρα.
Σήμερα Σάββατο ταχιά όλη η ζωή σαν πρώτα.
Ετούτος πάει στο μαγαζί, εκείνος πάει στον κάμπο,
ψηλώνει ο χτίστης εκκλησιά, πανί απλώνει ο ναύτης,
και στο σκολειόν ο μαθητής συλλογισμένος πάει.
Χτυπά κουδούνι, μπαίνουνε στην τάξη του ο καθένας.
Μπαίνει κι η πρώτη η άταχτη κι η τρίτη που διαβάζει,
μπαίνει κι η πέμπτη αμίλητη, η τάξη του Ευαγόρα.
– Παρόντες όλοι;
– Κύριε, ο Ευαγόρας λείπει.
– Παρόντες, λέει ο δάσκαλος. Και με φωνή που τρέμει:
Σήκω, Ευαγόρα, να μας πεις ελληνική ιστορία.
Ο δίπλα, ο πίσω, ο μπροστά, βουβοί και δακρυσμένοι,
αναρωτιούνται στην αρχή, ώσπου η σιωπή τους κάμνει
να πέσουν μ’ αναφιλητά ετούτοι κι όλη η τάξη.
– Παλληκαρίδη, άριστα, Βαγόρα,
πάντα πρώτος,
στους πρώτους πρώτος, άγγελε πατρίδας δοξασμένης,
συ μέχρι χθες της μάνας σου ελπίδα κι αποκούμπι,
και του σχολειού μας σήμερα Δευτέρα Παρουσία.
Τα ‘πε κι απλώθηκε σιωπή πα’ στα κλαμένα νιάτα,
που μπρούμυτα γεμίζανε της τάξης τα θρανία,
έξω απ’ εκείνο τ’ αδειανό, παντοτινά γεμάτο».

Η απελευθέρωση

Ηταν η εποχή που η αποικιοκρατία έπνεε τα λοίσθια. Ενα ένα τα υπό Βρετανική κατοχή κράτη προσπαθούσαν να αποτινάξουν τον ζυγό. Ετσι, με τις αλλεπάλληλες προσπάθειες και αντιπροσωπείες και κυρίως τον πάταγο των αγώνων των Κυπρίων, το το 1959 υπογράφονται οι συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου και η Κύπρος γίνεται ανεξάρτητο κράτος. Βέβαια, οι Αγγλοι έφυγαν αλλά οι βρετανικές βάσεις παρέμειναν.

Το πραξικόπημα και η εισβολή

Στις 15 Ιουλίου 1974 έγινε πραξικόπημα κατ εντολή της Χούντας των Συνταγματαρχών της Ελλάδας με σκοπό την ανατροπή του Μακαρίου. Πέντε μόλις μέρες μετά στις 20 Ιουλίου του ίδιου έτους, βρήκαν την ευκαιρία οι Τούρκοι να εισβάλουν βίαια στο νησί και να καταλάβουν τη μισή σχεδόν Κύπρο. Το σχέδιο μάλιστα της εισβολής, ονομάστηκε «Επιχείρηση Ειρήνης»

Και τώρα;

Τώρα που η μισή Κύπρος κατέχεται παράνομα επί 49 χρόνια από την Τουρκία (μέλος του ΝΑΤΟ), τώρα που η ευαισθησία της κοινής γνώμης βρίσκεται και πάλι στα ύψη λόγω της πρόσφατης εισβολής της Ρωσίας και της κατάληψης μέρους της Ουκρανίας, ίσως είναι η ώρα να σκεφτούμε το εξής:
Η Κύπρος ποτέ δεν αναίρεσε εκείνο το δημοψήφισμα που έγινε πριν από 72 χρόνια και απαιτούσε την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Αντίθετα, στις 24 Απριλίου του 2004 το 75,83% του Κυπριακού λαού υπό την καθοδήγηση του εμπνευσμένου ηγέτη Τάσου Παπαδόπουλου, απέρριψε το περίφημο Σχέδιο Ανάν, για την «επίλυση» του Κυπριακού το οποίο προέβλεπε δύο διοικήσεις της Κύπρου, μία Κυπριακή και μία Τουρκική και στην ουσία νομιμοποιούσε την εισβολή και τη διχοτόμηση.


Μήπως είναι καιρός να γίνουν σεβαστά τα αιτήματα των Ελλήνων που χάθηκαν πριν ακόμη ανθίσουν τα νιάτα τους για την ελευθερία της Κύπρου;
Παρά τις όποιες προσπάθειες νομιμοποίησης τους καθεστώτος και τις υποτιμητικές αναφορές στα αιτήματα των Κυπρίων ως «μαξιμαλιστικές (!!!)» η λύση είναι μόνο μία. Η αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο και η αναγνώριση των  δικαιωμάτων του αυτοπροσδιορισμού, της ελευθερίας και της εθνικής αυτοδιάθεσης των Ελληνοκυπρίων.

«Ω ξειν, αγγέλειν Κυπρίοις ότι τήδε κείμεθα τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι».

~Διαβάστηκε / κοινοποιήθηκε 136 φορές~
Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest

Επιτρέπεται η κοινοποίηση του άρθρου στα κοινωνικά δίκτυα μέσω των ενεργών συνδέσμων. Προκειμένου για αναδημοσίευση (αντιγραφή δηλαδή του κειμένου) παρακαλώ ζητήστε πρώτα την άδεια από τον/την συγγραφέα/συντάκτη, παραθέτοντας απαραίτητα όνομα, πηγή και ενεργό σύνδεσμο προς την σελίδα. Τροποποιήσεις στα κείμενα, δεν επιτρέπονται.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΜΕ TO FACEBOOK ΠΡΟΦΙΛ ΣΑΣ
Στιγμιότυπο από το σπίτι του Κολοκοτρώνη και το άγαλμα με το γκράφιτυ

Βοήθα Γέρο!

Αυτό το υπνομυθιστόρημα, Θέλει το χρόνο του. Διαβάζεται λίγο πριν τον ύπνο. Ο αναγνώστης θα αποφασίσει κατά πόσο αποτελεί προϊόν ζωηρής φαντασίας ή ζοφερής πραγματικότητας…

Διαβάστε περισσότερα »