Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest
Εικόνα από το Pixaby

Τι θα γινόταν αν…

Καμιά φορά αναρωτιέμαι, τι θα γινόταν αν αλλάζαμε τη στάση μας:

αν όλοι σηκώναμε το κεφάλι και παίρναμε τα μάτια από εκεί που μας τα έχουν στρέψει και βλέπαμε γύρω μας, αν σταματούσαμε πολλοί μαζί ταυτόχρονα να ενεργούμε αυτόματα,

αν ενεργούσαμε δίκαια και συντονισμένα, αν αγνοούσαμε και αφήναμε σε αχρηστία άδικους νόμους και κανόνες,

αν κανένας υπάλληλος της ΔΕΗ δεν πήγαινε να κόψει το ρεύμα,

αν οι ηλεκτρολόγοι, όλοι μαζί πήγαιναν για επανασυνδέσεις,

αν κανείς δεν πάταγε το κουμπί του πριντερ να στείλει λογαριασμό στα σπίτια,

αν οι ταχυδρόμοι έριχναν σε έναν μεγάλο κάδο, σαν αυτούς για τα μπάζα τους λογαριασμούς, και παρέδιδαν μόνο τα γράμματα,

αν ζητούσαμε όλοι τα όποια λεφτουδάκια μας από τις τράπεζες ταυτόχρονα (και αποκαλύπταμε ότι δεν έχουν αντίκρισμα και τις βγάζαμε από τη μέση),

αν όλοι οι δικαστικοί επιμελητές αρνούνταν να παραδώσουν και οι δικαστικοί να ξεσπιτώσουν,

αν περιφρονοσαμε κάθετί υπερτιμημένο, κι αν λέγαμε σε οποιονδήποτε μαυραγορίτη πάει να μας τα πλασσάρει «φόρα τα και φάτα εσύ αυτά»

αν κόβαμε την προσβλητική φιλανθρωπία και αναπτύσσαμε την ουσιαστική αλληλεγγύη, αυτή που βοηθάει τον διπλανό σου να ορθοποδήσει, όχι να γίνει ζητιάνος,

αν οι γιατροί περιέθαλπαν όλους με τον ίδιο ζήλο, είτε πληρωθούν είτε όχι,

αν υπερβαίναμε τον εαυτό μας σε όποια θέση και να μας έβαζε η ζωή κι αν κάναμε εκείνο που λέει η καρδιά μας γιατί είναι το σωστό και το σωστό το ξέρουν και τα μωρά,

αν οι δάσκαλοι έβαζαν τα δυνατά τους να γίνουν καλύτεροι κι αν έβλεπαν τα παιδιά σαν το μέλλον και τους εαυτούς τους τους τυχερούς να το διαμορφώσουν όμορφο κι όχι δυστοπικό,

αν είχαμε τον νου μας στα παιδιά όλου του κόσμου, όχι μόνο στα παιδιά μας, σε εκείνα που απλώς περνούν στο δρόμο μπροστά μας, αν είναι ασφαλή και ευτυχισμένα,

αν γινόμασταν σούπερ ευγενικοί κι εξυπηρετικοί με όλους γιατί έτσι,

αν οι αστυνομικοί παρευρισκόντουσαν απλώς στις πορείες, με όλη τους την εξάρτυση αλλά δεν έδερναν κανέναν, δεν προέβαιναν σε καμμιά σύλληψη και προσαγωγή μόνο φρόντιζαν για την τάξη και την ηρεμία, νοιώθοντας κι εκείνοι πολίτες,

αν απορρίπταμε τα κακοποιά στοιχεία που μόνο στόχο έχουν να γκρεμίσουν αλλά ποτέ να οικοδομήσουν (και τις περισσότερες φορές δεν είναι οι τύποι με τις μολότωφ, αλλά οι τύποι με τα κουστούμια που κάνουν τη μεγαλύτερη ζημιά)

αν βγαίναμε όλοι στους δρόμους, χωρίς να σπάσουμε τίποτα, χωρίς να διαλύσουμε τίποτα, όση οργή κι αν έχουμε και μέναμε εκεί, με τα χέρια στη μέση και ύφος «δεν σας παίρνει άλλο και δεν πρόκειται να φύγουμε»

αν δε ψηφίζαμε πάλι αυτούς μα ούτε και τους άλλους και σίγουρα όχι τους παράλλους,

αν τους ελέγχαμε στενά και τους υποχρεώναμε να μας δώσουν λογαριασμό για τις πράξεις τους,

αν τους τα παίρναμε όλα (όπως μας τα πήραν όλα) και τα ξαναμοιράζαμε σωστά και δίκαια,

αν αφήναμε όλους να ανθίσουν με τον τρόπο που μπορούν, να προοδεύσουν και να πλουτίσουν ακόμη,

αλλά δεν επιτρέπαμε σε κανέναν κανέναν να γίνει εξωφρενικά πλούσιος και δυνατός,

αν κάναμε σεισάχθεια,  αναδασμούς και μοίρασμα για όλους, μια και όλοι πρέπει να έχουν μια στέγη, τροφή, νερό, ρεύμα, σχολείο, φάρμακα και ίντερνετ, όλα δωρεάν γιατί είναι βασικά αγαθά του πολιτισμού,

αν σεβόμασταν και περιφρουρούσαμε το σύνταγμά μας και αν απορρίπταμε οτιδήποτε είναι πνιγηρό και δεν οδηγεί πουθενά παρά στην απελπισία,

αν θεσπίζαμε νόμους ώστε όλοι μας να υπηρετούμε τα κοινά αμισθί, για ένα μικρό χρονικό διάστημα που δεν θα είναι ικανό να μας διαβρώσει, αμισθί, έτσι ώστε από άβουλοι ψηφοφόροι να γινουμε συνειδητοί πολίτες,

αν ανταλλάσσαμε ό,τι έχουμε με κάποιον που το χρειάζεται πιο πολύ και παίρναμε κι εμείς αυτά που χρειαζόμαστε πραγματικά και δεν τα θέλει ο άλλος,

αν δίναμε την ενέργειά μας στην καλοζωία, στις εφευρέσεις κι όχι στην απλή επιβίωση, αν την απαιτούσαμε μάλιστα, έντονα και σταθερά,

αν δεν εχθρευόμασταν τους πάντες, αν κατανοούσαμε ότι το πρόβλημά μας το έχει κι ο διπλανός,

αν γελούσαμε δυνατά με κάθετί που είναι πραγματικά γελοίο κι έχει στόχο να μας περιορίσει,

αν γράφαμε την πολιτική ορθότητα εκεί που δεν πιάνει μελάνι, αλλά παράλληλα σεβόμασταν βαθιά ο ένας τον άλλον, ακόμα κι αυτούς που δεν μας μοιάζουν, ή μάλλον ειδικά αυτούς,

αν προστατεύαμε εμείς τον αδύναμο, δεν θα υπήρχε κανένας αδύναμος,

αν παύαμε να ασχολούμαστε με το σεξ και να ονομάζουμε κάθε διαστροφή «τάση», «γούστο» και «προτίμηση» και αν σταματάγαμε βλέπουμε τους ανθρώπους ως αντικείμενα

αν βάζαμε στη ζωή μας τον έρωτα και την αγάπη και αν αντιμετωπίζαμε τους όλους τους ανθρώπους ως αξιαγάπητες, αξιέραστες και σεβαστές προσωπικότητες,

αν ήμασταν περήφανοι για τα σωστά πράγματα του πολιτισμού και της παράδοσής μας ο καθένας,  αλλά κι αν νοιώθαμε λίγη ντροπή για τα λάθος, εκείνα που δεν είναι καλά, που υποβιβάζουν τον άνθρωπο και τον εξευτελίζουν, κι αν τα απορρίπταμε και τα σβήναμε με τη μία…

αν προστατεύαμε όλα τα παιδιά, κι αν τα αφήναμε να μεγαλώσουν, να αναπτυχθούν υγιώς και να ωριμάσουν στέρεα κι ελεύθερα, (το ξαναλέω γιατί γυρνάει συνέχεια στο μυαλό μου, το μεγαλύτερο κεφάλαιο της Ανθρωπότητας είναι τα παιδιά της)

κι αν ωριμάζαμε κι οι ίδιοι διατηρώντας όμως τα αγνά στοιχεία της παιδικότητάς μας,

αν παύαμε να υποτιμούμε τη δύναμή μας, αν βάζαμε τη λογική αλλά και τη διαίσθησή μας να δουλέψει,

αν παύαμε να πειθαρχούμε σε κάθετί που είναι εντελώς παράλογο, αν λέγαμε απλώς όχι, ήρεμα και σταθερά όχι, κι αν ζητούσαμε εξηγήσεις, επαρκείς εξηγήσεις που να μας πείθουν,

αν καλλιεργούσαμε κι αν εμπιστευόμασταν τη συνείδησή μας,

αν κάναμε παρέα με όλους τους καλούς μας γείτονες αλλά κι αν λέγαμε «ΚΟΦΤΟ ΤΩΡΑ» στους γείτονες που δεν νογάνε από καλή γειτονία,

Αν αρχίζαμε να ξεδιπλώνουμε όλοι τα χαρίσματά μας αντί να τα θαύουμε, άλλος να καλλιεργεί, άλλος, να χτίζει, άλλος να διδάσκει, άλλος να γιατρεύει, άλλος να ταΐζει, άλλος αν φροντίζει, άλλος να μαγειρεύει, άλλος να βρίσκει λύσεις, άλλος να κάνει εφευρέσεις και να ανακαλύπτει νέους τρόπους να έχουμε ενέργεια, άλλος να προστατεύει, άλλος να τραγουδά, να γράφει, να παίζει και να ψυχαγωγεί τους άλλους, (ναι είναι πολύ σημαντικό…)

Αν ανασταίναμε τις βιοτεχνίες και τις βιομηχανίες μας, κι αν δημιουργούσαμε κι άλλες,

Αν επενδύαμε στην αυτάρκεια και στις νέες τεχνολογίες,

αν δεν δεχόμασταν ότι «έτσι είναι τα πράγματα και δεν υπάρχει άλλος δρόμος» γιατί πάντα υπάρχει,

Αν χτυπούσαμε την πόρτα σίγουρα Κάποιος θα μας άνοιγε κι αν ζητούσαμε, σίγουρα Κάποιος θα μας έδινε, αρκεί χτυπούσαμε τη σωστή πόρτα,

Αν σταματούσαμε να έχουμε αγωνία και άγχος για οτιδήποτε, αν παύαμε να είμαστε η κινητή διαφήμιση του καθενός, (στο κάτω κάτω κάποιος ντύνει τα λουλουδάκια του αγρού με τα ωραιότερα χρώματα δεν θα βρισκόταν ένα ρούχο και για μας;)

Αν παύαμε να ανησυχούμε για το φαγητό μας, άλλωστε κάποιος ταΐζει όλα τα πουλάκια και τα ζωάκια της Γης,

Αν σεβόμασταν τη Γη που ζούμε και όλα τα πλάσματά της και κατ΄ επέκταση τους εαυτούς μας,

Αν απαιτούσαμε μια καλή ζωή, γιατί τίποτα δεν λείπει από τη Γη κι όλα φτάνουν για όλους. Μια έρευνα μάλιστα έδειξε ότι αν όλοι οι άνθρωποι της Γης στεκόντουσαν δίπλα δίπλα ο ένας στον άλλον, θα χωρούσαμε όλοι στην Κρήτη!!! Για φαντάσου λοιπόν; Ολοι χωράμε!

Αν μετανοιώναμε. Αν αλλάζαμε δηλαδή τον νου μας κι αλλάζαμε τη στάση μας,

Αν αλλάζαμε στάση, αυτό θα ήταν μια επανάσταση. Και γίνεται έτσι απλά κι απότομα. Από τη μια ώρα στην άλλη.

Αρκεί να τραβήξεις μια γραμμή με το παπούτσι, και να πεις «ΩΣ ΕΔΩ» όπως κάναμε παιδιά. Και τότε, μυστήριες πανίσχυρες φωτεινές δυνάμεις παίρνουν μπρος να σε συνδράμουν και να σε βοηθήσουν.

Αλλά έχετε τα άντερα;

ΑΝΝΥ ΛΙΓΝΟΥ

~Διαβάστηκε / κοινοποιήθηκε 261 φορές~
Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest

Επιτρέπεται η κοινοποίηση του άρθρου στα κοινωνικά δίκτυα μέσω των ενεργών συνδέσμων. Προκειμένου για αναδημοσίευση (αντιγραφή δηλαδή του κειμένου) παρακαλώ ζητήστε πρώτα την άδεια από τον/την συγγραφέα/συντάκτη, παραθέτοντας απαραίτητα όνομα, πηγή και ενεργό σύνδεσμο προς την σελίδα. Τροποποιήσεις στα κείμενα, δεν επιτρέπονται.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΜΕ TO FACEBOOK ΠΡΟΦΙΛ ΣΑΣ