Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest

Κι εγώ τι φταίω;

Λοιπόν, σχετικά με το σπαραξικάρδιο θέμα του νεαρού έφηβου που έφυγε από τη ζωή είτε επειδή τον τραμπουκίζανε, είτε επειδή τον εξώθησαν σε επικίνδυνες προκλήσεις, με σπαραγμό ψυχής έχω να σχολιάσω τα εξής και θα τα πω σε γλώσσα που δεν θα σας αρέσει:

Να τα χέσω τα «σε αγαπούσαμε όλοι οι δάσκαλοι οι προπονητές και οι συμμαθητές σου». Τον αγαπούσατε αλλά δεν τον προστατεύσατε. Από την πολλή αγάπη σας τώρα είναι στο χώμα.

Τα παιδιά που τον εκφόβιζαν ήταν οι συμμαθητές του. Δηλαδή τα άλλα παιδιά του σχολείου του, τα παιδιά μερικών από εσάς.

Δεν ήταν ο κατάδικος που ξέφυγε από τη φυλακή, ο ψυχοπαθής δολοφόνος που διέφυγε της προσοχής, ούτε οι μεθυσμένοι και μαστουρωμένοι αλήτες του δρόμου.

Ήταν τα παιδιά σας, το τονίζω. Παιδιά του σχολείου που μαθαίναν γράμματα του Θεού τα πράματα… Παιδιά που βαριούνται, που δοκιμάζουν τη δύναμή τους, που δεν αντιλαμβάνονται που σταματάει η πλάκα ή τι είναι καν αληθινή πλάκα και σε ποιο σημείο αρχίζει το δράμα, η πίεση και ο εκφοβισμός.

Και τα παιδιά (σας) έχουν γίνει αγρίμια. Και τα παιδιά (σας) δεν ξέρουν που να σταματήσουν. Και τα παιδιά (σας) είναι στην τσίτα σαν μια χύτρα ταχύτητας έτοιμη να εκραγεί. Κυκλοφορούν σαν δολοφόνοι του γκέτο, με στιλέτα και σιδηρογροθιές. Και περιμένουν κάποιον να τους δώσει έναν μπούσουλα πως να λειτουργήσουν και πως να πορευτούν.

Και τι παίρνουν; Εσάς! Εσάς αντιγράφουν!

Εσάς που τρώτε γερή πίεση και bullying από πιο τους πάνω, από την δουλειά σας, τη χώρα σας, την κυβέρνησή σας, το σύστημα, ή όποιον άλλον διάολο σας πιέζει και αντί να σηκώσετε το κεφάλι και να υψώσετε το ανάστημά σας σε εκείνους που σας τραμπουκίζουν μεταθέτετε τον τσαμπουκά σας εκεί που σας παίρνει. Στους πιο αδύναμους από εσάς. Η σε όποιον να ναι χωρίς διάκριση.

Εσάς που βρίζετε, φτύνετε και κάνετε σαν παλαβοί όλη μέρα.

Εσάς που δεν κλείνετε ποτέ τη βρωμοτηλεόραση.

Εσάς που δεν ξεκουνάτε τον κώλο σας να διαμαρτυρηθείτε για τα χάλια σας, αλλά τρέχετε στα γήπεδα και ουρλιάζετε άμα χάσει η ομάδα σας.

Εσάς που βγαίνετε να ζητοκραυγάσετε για ένα σκουπιδαριό της τηλεόρασης που συμμετείχε σε κάποιο ριάλιτυ σώου.

Εσάς, που δεν μπορείτε να συζητήσετε, δεν μπορείτε να ανεχτείτε μια άλλη άποψη, εσάς που δεν μπορείτε να κρατήσετε τη γλώσσα σας και γαυγίζετε όταν σαν τελειώνουν τα επιχειρήματα. Δεν πα να έχετε 10 πτυχία, έτσι κι ανοίξει η καταπακτή δεν τη σταματάει κανείς.

Εσάς που είστε αγενείς και δεν μπορείτε και δεν θέλετε να είστε ευγενικοί, μην τυχόν και κανείς σας πει αδύναμους κι ευαίσθητους.

Εσάς που θέλετε να κάνετε ό,τι γουστάρετε νομίζοντας πως έχετε αυτό το δικαίωμα  κι όταν αντιλαμβάνεστε ότι δεν μπορείτε, αφηνιάζετε.

Εσάς που πάντα σας φταίνε οι άλλοι! Και αυτό το διδάσκετε στα παιδιά σας. Να έχουν πάντα δίκιο. Να φωνάζουν αλλά να μην αναλαμβάνουν καμμία ευθύνη.

Να αφήνουν πάντα κάποιον άλλον να βγάλει το φίδι από την τρύπα και μόλις το βγάλει να μην του το αναγνωρίσουν ούτε αυτό. Να πάρουν αυτοί τα εύσημα.

Εσάς που ασχολείστε όλη μέρα με την ομορφιά σας, τα ρούχα σας, το αυτοκίνητό σας, τη λίμπιντό σας, το πουλί σας.

Με το πουλί των αλλονών. Ποιος είναι στρέιτ, ποιος είναι γκέυ, ποιος είναι μπάι ποιος είναι μπάι μπάι. Το έχετε αναγάγει στο σπουδαιότερο ζήτημα της ζωής σας και του πλανήτη ολόκληρου.

Λες και το σεξ δεν είναι κάτι απλό, ένα μικρό μόνο μέρος της καθημερινότητας, μια λειτουργία όπως το κατούρημα, που το κάνουμε και μετά παμε στις δουλειές μας, δεν καθόμαστε να το σκεφτόμαστε όλη μέρα.

Έχετε  φάει κόλλημα λες και δεν υπάρχει τίποτα άλλο σημαντικότερο κι ανώτερο. Σαν μεθυσμένες -και εθισμένες- μαϊμούδες. 

Εσείς που δεν έχετε ιδέα από έρωτα, κι έχετε μαύρα μεσάνυχτα από αγάπη. 

Είστε θλιβεροί. Τα ανέχεστε, και τα ψάχνετε και τα βλέπετε στην τηλεόραση, στο ίντερνετ, παντού. Ανίκανοι για αληθινές σχέσεις με αληθινούς ανθρώπους.

Αμα πεινάτε, μην μαγειρέψετε αληθινό φαγητό. Διαβάστε ένα βιβλίο μαγειρικής και θα σας περάσει.

Και αυτά τα δείχνετε και στα παιδιά σας. Να μάθουν! Να πονηρευτούν! Οχι σκόπιμα ίσως… Τα δείχνουν άλλοι που αποφασίζουν τι είναι καλό και τι κατάλληλο να δουν τα δωδεκάχρονα με σηματάκια καταλληλότητας και τελικά τα περισσότερα από αυτά δεν είναι κατάλληλα για κανέναν άνθρωπο που είναι στα καλά του.

Με αυτά όμως αστειεύεστε, αυτά σχολιάζετε, με αυτά βρίζετε, με αυτά τιμωρείτε, με αυτά κρίνετε όλους τους άλλους. «Θα σε γαμήσω!» Από πότε ο έρωτας είναι απειλή και τιμωρία;

Και σας βλέπω κάθε μέρα πως αντιδράτε. Πως επιλέγετε να αντιδράσετε στο καθετί. Πως παίρνετε φωτιά με την παραμικρή ασήμαντη βλακεία και από την άλλη καταπίνετε ελέφαντες αδικίας. Στα σοβαρά κότες και στους ψευτοτσαμπουκάδες πρώτοι.

Και μετά, βλέπετε την κατάντια σας και λέτε «αχ, ας μη γίνει και το παιδί μου έτσι, καρπαζοεισπράκτορας σαν κι εμένα κι ας μην το καταλάβει ότι τις τρώω από παντού»… Οπότε αρχίζετε και την έξτρα γαλούχηση:

Βάρα πρώτος πριν σε βαρέσουν! 

Καλύτερα να σε φοβούνται παρά να σε λυπούνται!

Δείξε τη δύναμή σου! Μη δέχεσαι μύγα στο σπαθί σου!

Μη λες συγγνώμη, όταν κάνεις βλακεία, είναι αδυναμία ούτε εγώ λέω!

Να είσαι ζόρικος, η κοινωνία είναι ζόρικη.

Δες ό,τι να ‘ναι στην τηλεόραση αρκεί να μη με ενοχλείς να ξεκουραστώ λιγάκι!

Πήγαινε με όποιους να ‘ναι βόλτα, να ησυχάσει λίγο το κεφάλι μου!

Το πιο σημαντικό είναι να βγάζεις λεφτά με οποιονδήποτε τρόπο! Δες εμένα! (Σημαντικές συμβουλές από το καφενείο).

Κοίτα μη σε περάσουν για κάνα κορόιδο!

Πρόσεξε μη σου φάει αυτός τη σειρά. Αν μπει μπροστά σου στόλισέ τον! Αν επιμένει, πλάκωσέ τον! Τη σειρά μη σου φάει!

Αν δεις τίποτα συμμαθητές σου να μαλώνουν μεταξύ του μην τους χωρίσεις! Ο καθένας να τα βρει μόνος του χωρίς βοήθεια. Αν κάποιος ζορίζεται ή φοβάται μην τον υπερασπιστείς. Τράβα τη δουλειά σου.

Παίξε αγόρι μου μπάλα, είσαι ο καλύτερος! Βάλε γκολ, πέρασέ τους όλους και μη δίνεις πάσα σε κανέναν! Στην ηλικία σου έβαζα 50 γκολ σε κάθε παιχνίδι.

Βάψου και στολίσου κούκλα μου να δείξεις πως είσαι η πιο όμορφη του κόσμου (μα δεν είμαι γυναίκα, είμαι παιδάκι – εεε πως, πως, γυναίκα είσαι) και ρίξε κι ένα γέλιο με τις χοντρές φίλες σου. Εσύ είσαι κούκλα. Πήρες από μένα.

Κάνε θόρυβο όσο μπορείς να σε προσέξουν. Κι όταν σου κάνουν παρατήρηση ότι ενοχλείς, βρίσε τους.

Πάρε αμάξι και φτιάξε το να δείξεις πόσο καλά τα πας κι ας μην έχεις να φας. Ετσι κάνω κι εγώ.

Θέλω πάντα να έχεις κάτι να κάνεις και να διασκεδάζεις γιατί ουαί κι αλίμονο αν βαρεθείς! Μπορεί να αναγκαστείς να χρησιμοποιήσεις το μυαλό σου και να το κουράσεις! Γιαυτό θα στα αγοράσω όλα!

Κράτα τη μούρη σου κάτω και έχε ύφος μονίμως τσαντισμένο για να δείξεις πόσο σημαντικός είσαι. Οι σημαντικοί δεν γελάνε.

Μη λες «καλημέρα», «καλησπέρα», «με συγχωρείτε», «μήπως θα μπορούσατε…», «έχετε την καλοσύνη…» Αυτά είναι για τους φλώρους. Απαίτησε αυτό που θες! Αρπαξέ το μέσα από τα χέρια τους!

Αχ, δεν μπορώ να σου πω όχι, γιατί σε αγαπώ τόσο πολύ!

Ο κόσμος είναι ζούγκλα, γιαυτό συμπεριφέρσου σαν ζώο παντού! Ετσι κάνω κι εγώ για να επιβιώσω!

Μα, θα μου πείτε,

«όχι, εμείς δεν λέμε ποτέ στα παιδιά μας, να γίνουν θηρία ανήμερα ούτε να είναι νταήδες. Η κοινωνία τα πλάθει έτσι. Αντίθετα, τους λέμε να είναι καλά κι ευγενικά παιδιά! Να κάθε μέρα λέω στο γιο μου: “Να είσαι ευγενικός ρε παπάρα,” “μίλα όμορφα ρε μαλάκα!” “Δε σου είπα να μη με κάνεις ρεζίλι, γαμώ τον πατέρα σου/τη μάνα σου;” Ε παιδί είναι δεν με ακούει…»

Σε ακούει, ρε μαλάκα…

(Ωπ! Τινάζεσαι όταν σε λέω εγώ μαλάκα. Γιατί;)

Δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις

Δεν ξέρω τι λέτε εσείς, εγώ προσωπικά, ποτέ δεν κατάφερα να διδάξω στα παιδιά μου κάτι το οποίο δεν το είχα κι εγώ.

Κατάλαβα με τα πολλά ότι αν ήθελα να τους μεταφέρω μία αρετή, από την πιο μικρή κι ασήμαντη, ας πούμε να στρώνουν το κρεβάτι τους, έπρεπε πρώτα να στρώνω το δικό μου και να με δουν να το στρώνω. Και όχι να το στρώνω για να με δουν. Την ασυνέπεια την πιάνουν στο φτερό.

Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά; Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα!

Κι αν ήθελα να μιλάνε ωραία έπρεπε να μαζεύω τη γλώσσα μου. Όσες φορές παρεκτράπηκα έστω και λίγο, με αντέγραψαν. Και στα λόγια και στο ύφος και στις πράξεις. Και ντράπηκα. «Λούσου τα τώρα», είπα στην εαυτή μου.

«Οχι ρε Αννυ, τα παραλές, δεν κάνω έτσι εγώ… Άμα δεν τους φάω, θα με φάνε. Ο θάνατός σου η ζωή μου. Και προσπαθώ να προστατεύσω τα παιδιά μου… Δεν το βλέπεις; Ο κόσμος είναι ζούγκλα πράγματι.»

Μάθε κάτι για την πραγματική ζούγκλα λοιπόν:

Στο βιβλίο του Τζέφρυ Μάσσον «Οταν οι Ελέφαντες Κλαίνε» αναφέρεται το εξής εντυπωσιακό περιστατικό:

Από ένα τεράστιο προστατευόμενο πάρκο της Αφρικής είχαν αφαιρεθεί τα μεγάλα αρσενικά ζώα για να σταλούν σε ζωολογικούς κήπους και είχαν μείνει τα θηλυκά με τα μικρά τους ελεφαντάκια για να τα μεγαλώσουν και να δημιουργήσουν νέες οικογένειες.

Κάποια αρσενικά ελεφαντάκια, όταν μπήκαν στην εφηβεία, τα βάρεσαν οι ορμόνες στην προβοσκίδα και επέδειξαν παραβατική συμπεριφορά.

Στην αρχή πείραζαν τα μικρότερα για αστείο, αλλά μετά αφού κανείς δεν τους σταματούσε, σχημάτισαν συμμορίες, έστηναν καρτέρι και άρχισαν τους τραμπουκισμούς στα μικρά και τις παρενοχλήσεις στα θηλυκά σε βαθμό που κανείς δεν μπορούσε πια να τα κουμαντάρει. Είχαν αφηνιάσει.

Οι μαμάδες ήταν πολύ ανήσυχες και μες στο άγχος αλλά δεν μπορούσαν να αντιδράσουν γιατί έπρεπε να προστατεύουν και να ταΐζουν τα μωρά, ενώ οι παραβάτες έφηβοι συνεχώς και δυνάμωναν.

Η κατάσταση είχε εκτροχιαστεί κι ολοένα και χειροτέρευε.

Το γεγονός αυτής της μεγάλης ανισορροπίας, ανάγκασε τους υπεύθυνους το πάρκου να βάλουν ξανά μέσα τους ενήλικες αρσενικούς και μερικούς ηλικιωμένους, μήπως και γίνει κάτι. Η κοινωνία των ελεφάντων είχε συμπληρωθεί και πάλι με όλες τις ηλικίες και όλα τα φύλα. Ηταν πλήρης.

Οι αρσενικοί, από την πρώτη κι όλας μέρα, έβαλαν τάξη στους αγριεμένους νεαρούς!

Δείχνοντας σταθερή δύναμη, αλλά όχι επιθετικότητα αν και μερικές φορές ήταν τρομαχτικοί προς τους εφήβους για να τους συνετίσουν, άρχισαν να διαλύουν τις συμμορίες και μάλωναν και τιμωρούσαν τους παραβάτες.

Οι έφηβοι ελέφαντες έσκυβαν τα κεφάλια στο έδαφος μόλις άκουγαν τη δυνατή φωνή του μπαμπά να πλησιάζει.

Οι μαμάδες ξεαγχώθηκαν και σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα οι νεαροί ελέφαντες ηρέμησαν, αφού δεν τους έπαιρνε να κάνουν μαγκιές στους μεγάλους αλλά ούτε και να δείχνουν την δύναμή τους στους πιο μικρούς και στα κορίτσια.

Κι αυτό γιατί οι ενήλικες μπαμπάδες και παππούδες ελέφαντες εμφανιζόντουσαν από το πουθενά στις νεαροπαρέες, έμπαιναν στη μέση, έβαζαν τις φωνές και τους σταματούσαν αμέσως πριν εξελιχθεί η κατάσταση. Η ηρεμία και η τάξη αποκαταστάθηκε πολύ σύντομα και στο κοπάδι ήρθε και πάλι η χαρά και έφυγε ο φόβος.

Τι συμπέρασμα μπορούμε να βγάλουμε από όλα αυτά:

Οι ενήλικες, είναι υπεύθυνοι για την αποκατάσταση της τάξης και τη θέσπιση δίκαιων κανόνων. Για να επιτύχει αυτό πρέπει να συνεργαστούν όλοι.

Η ισορροπία και η ηρεμία επέρχεται όταν όλα τα μέλη της κοινωνίας έχουν τη θέση τους και αναπτύσσεται σεβασμός από όλους προς όλους.

Οι ενήλικες αποτελούν παράδειγμα με τη συμπεριφορά τους προς τα παιδιά και τους νέους και τους δείχνουν δρόμους. Καλό είναι να μην είναι αδιέξοδοι οι δρόμοι αυτοί.

Τα παιδιά μας μάς αντιγράφουν και ό,τι δουν το πολλαπλασιάζουν και μας το τρίβουν στα μούτρα.

Όλοι μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο αλλά δεν είναι πολύ εύκολο αν δεν έχουν βάσεις από μικροί. Είναι μεγάλος αγώνας αλλά γίνεται.

Το σύνολο των συνηθειών μας χτίζει τον χαρακτήρα μας

Μια παλιά ιαπωνική παροιμία που υπάρχει στο ενδεικτικό του νηπιαγωγείου μου έγραφε:

«Σπέρνεις
τρόπους συμπεριφοράς
θερίζεις συνήθειες
Σπέρνεις συνήθειες
θερίζεις χαρακτήρες
Σπέρνεις χαρακτήρες
θερίζεις τύχες…»

Αλλά, για να λέμε και τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη

Για την περίπτωση που διαβάζει αυτό το κείμενο κάποιος νεαρός, ή νεαρή, δεν φταίνε αποκλειστικά οι γονείς σου για ό,τι κάνεις κι ό,τι έγινες εσύ.

Από την στιγμή που καταλαβαίνεις τον εαυτό σου, από τη στιγμή που ορίζεις το σώμα σου και το μυαλό σου και το ξέρεις αυτό, έχεις κι εσύ ευθύνη για το τι κάνεις, όσο μικρός κι αν είσαι.

Κανείς δεν μπορεί να σου σηκώσει το χέρι και να το βάλει να ρίξει νεράντζι, πέτρα, μπουνιά, να βγάλει σουγιά σε κάποιον άλλον.

Δικό σου είναι το χέρι και εσύ το κουνάς. Δικό σου είναι το στόμα και το μυαλό και εσύ το ορίζεις.

Κι όσο για τους συνανθρώπους μας που δεν έχουν την πολυτέλεια να ορίζουν το σώμα τους ή το μυαλό τους, ή και τα δύο; έχεις μια παραπάνω ευθύνη εσύ πάλι.

Να τους προστατεύσεις και να τους βοηθήσεις να γίνουν το καλύτερο που μπορούν μέσα σε ένα ασφαλές περιβάλλον.

~Διαβάστηκε / κοινοποιήθηκε 497 φορές~
Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest

Επιτρέπεται η κοινοποίηση του άρθρου στα κοινωνικά δίκτυα μέσω των ενεργών συνδέσμων. Προκειμένου για αναδημοσίευση (αντιγραφή δηλαδή του κειμένου) παρακαλώ ζητήστε πρώτα την άδεια από τον/την συγγραφέα/συντάκτη, παραθέτοντας απαραίτητα όνομα, πηγή και ενεργό σύνδεσμο προς την σελίδα. Τροποποιήσεις στα κείμενα, δεν επιτρέπονται.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΜΕ TO FACEBOOK ΠΡΟΦΙΛ ΣΑΣ