Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest
Τζίμυ και Σαρνέι. Screenshot από την σειρά του Netflix «Στο Φάσμα του Ερωτα»

Αν θες να ξέρεις τι είναι αγάπη

Εχουν γραφτεί τόσα πολλά για την αγάπη, από σπουδαίους λογοτέχνες, ποιητές, ψυχολόγους και εραστές που ένα ακόμα κείμενο από εμένα δεν θα πρόσθετε κάτι. Αλλά όχι. Δεν είναι έτσι. Κάθε τι που αφορά την αγάπη, προστίθεται σε αυτήν, τη μεγαλώνει και την θεριεύει.

Πάντα αγαπούσα και θεωρούσα μέγα αποκαλυπτικό κείμενο τον Υμνο της Αγάπης του αποστόλου Παύλου, ξέρετε αυτόν που λέει πως η αγάπη «πάντα στέγει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει» αλλά εκείνο το «υπομένει» δεν μου κάθονταν καλά.

Τι υπομένει δηλαδή; Ο,τι και να της κάνουν; Τα πάνδεινα; Το χωρίο λέει: Τα πάντα. Κι είναι αγάπη αυτό ή εξάρτηση και αδυναμία να απελευθερωθεί; Μου φαινόταν σαν να μιλάει για άτακτη υποχώρηση από τα όριά μας. Δεν ταίριαζε καθόλου με όσα μου έμαθαν οι δικοί μου, να μη δέχομαι να με καταπιέζουν και να ζητώ τα δίκια μου. Αυτό το «πάντα υπομένει» ήταν ένα αγκάθι μέσα στον υπερτέλειο ύμνο και δεν ήξερα πως να το τακτοποιήσω μέσα μου χωρίς να υποχωρήσω στις αξίες μου. Κι έπειτα οι αρχαίοι Έλληνες είχαν μόνο τη λέξη έρως, η οποία ήταν και για τον έρωτα ήταν και για την αγάπη και για όλα αυτά μαζί. Τι φάση οι χριστιανοί;

Μου εξηγήθηκε ανέλπιστα παρακολουθώντας μία σειρά στο Νετφλιξ, που λέγεται «Στο Φάσμα του Έρωτα».

Η σειρά κατατάσσεται στα ριάλιτυ και μάλιστα είχα αρχίσει να τα παίρνω στο κρανίο μόλις διάβασα την περίληψη: Ασχολείτο με νεαρούς και νεαρές στο φάσμα του αυτισμού και τις προσπάθειές τους να συνάψουν σχέσεις. Εκνευρίστηκα γιατί φαντάστηκα πως προσπαθούσαν για χάρη της τηλεθέασης να εκθέσουν μια ευάλωτη ομάδα συνανθρώπων μας και ίσως να τους γελοιοποιήσουν και λίγο.

Στο σημείο αυτό να πούμε, ότι καθώς δεν γνωρίζω πολλά περισσότερα από τον μέσο άνθρωπο για τον αυτισμό, αναζήτησα τον ορισμό στο διαδίκτυο:

Λέει λοιπόν πως πρόκειται για μια «αναπτυξιακή διαταραχή, που χαρακτηρίζεται από μειωμένη κοινωνική αλληλεπίδραση και επικοινωνία, καθώς και από περιορισμένη, επαναλαμβανόμενη και στερεότυπη συμπεριφoρά, στο πλαίσιο της οποίας εμποδίζεται ή δυσκολεύεται η ανάπτυξη ορισμένων ψυχολογικών δεξιοτήτων, που είναι ζωτικές για την ψυχοκοινωνική λειτουργία και επάρκεια του ανθρώπου».

Αποφάσισα να παρακολουθήσω το πρώτο επεισόδιο για να ξέρω τι λέει και ήμουν έτοιμη να προβώ σε καταγγελίες, για την αρένα με τα λιοντάρια στην οποία θα έριχναν τα παιδιά εν αγνοία τους ίσως. Μάλιστα, η σειρά θα βοηθούσε αρνητικά κατά τη γνώμη μου να δούμε εμείς οι νευροτυπικοί (έτσι οριζόμαστε όσοι δεν είμαστε στο φάσμα) πόσο «φυσιολογικοί» είμαστε και πόσο διαφέρουμε από τους «καημένους τους αυτιστικούς» που δεν μπορούν να συνάψουν ούτε μια απλή σχέση και ζορίζονται στα πιο συνηθισμένα πράγματα.

Εβραζα ήδη. Πάτησα το play και περίμενα με θυμό και προκατάληψη. Αν θέλετε το πιστεύετε, είχα πάρει και μπλοκάκι να σημειώσω αυτά που θα δω για να γράψω ένα πύρινο άρθρο για τα «Παρατράγουδα» που περίμενα να εμφανιστούν.

Τίποτα από όλα αυτά δεν συνέβη

Είδα πολλούς νέους και νέες, με διαφορετική διαβάθμιση και βαρύτητα της διαταραχής αυτής, που αντιμετώπιζαν διαφορετικές ο καθένας προκλήσεις αλλά και δυσκολίες. Άλλοι φαίνονταν αμέσως πως είναι στο φάσμα, σε άλλους δυσκολευόσουν πολύ να το καταλάβεις και κάποιοι είχαν συνοδά προβλήματα όπως πχ Σύνδρομο Down.

Το κοινό σημείο όλων, αντίθετα από ό,τι μας έχουν δώσει να καταλάβουμε ή λόγω ελλειπών γνώσεων γνωρίζουμε, ήταν η ανάγκη τους να αγαπήσουν και να αγαπηθούν. Γιαυτό και συμμετείχαν.

Κι η αγάπη που κολλάει; Αυτή που σκεπάζει τα πάντα και τα πάντα υπομένει;

Στη φωτογραφία βλέπετε τον Τζίμυ και την Σαρνέι. Στο φάσμα του αυτισμού και οι δύο. Η Σαρνέι το ήξερε από μικρή, ο Τζίμυ διαγνώστηκε πρόσφατα.

Αφηγητής: Μα καλά δεν ήξερες πως ήσουν αυτιστικός;

Τζίμυ: Ήξερα πως ήμουν διαφορετικός, το έβλεπα, το έβλεπαν και οι άλλοι, αλλά δεν είχα διαγνωστεί μέχρι πέρσι που ήμουν 20 ετών. Απορώ πως τους ξέφυγε.

Αφηγητής: Κι εσύ Σαρνέι; Πως είναι να έχεις σχέση;

Σαρνέι: Δύσκολο και όμορφο. Είπα στη μαμά μου: Μαμά, βρήκα έναν κούκλο!

(είναι πολύ όμορφοι και οι δυο τους. Χασκογελάνε. Κι ύστερα αρχίζουν τα προβλήματα.)

Τζίμυ: Οταν βγήκαμε ραντεβού, πήγαμε σινεμά και κρατιόμασταν από το χέρι μέχρι που μούδιασε, γιατί νομίζαμε πως έτσι πρέπει να κάνουμε. Γέλια και από τους δύο.

Σαρνέι: Ο Τζίμυ αγχώνεται με τον πολύ κόσμο και τη φασαρία, εγώ το αντέχω πιο πολύ. Αλλά κι εγώ αγχώνομαι με την ακαταστασία. Μου αρέσουν οι μαλακές κουβερτούλες, με ηρεμούν.

Τζίμυ: Θέλουμε να είναι όλα στο μέρος που τα αφήσαμε.

Σαρνέι: Ο Τζίμυ είναι πάρα πολύ έξυπνος. Βλέπει τα πάντα σαν πάζλ και τα λύνει. Και πολύ όμορφος (γέλια).

Τζίμυ: Η Σαρνέι είναι τόσο οργανωτική, με ηρεμεί και με χαλαρώνει όταν φρικάρω. Εχει υπομονή μαζί μου. Και οι δύο φρικάρουμε όταν γίνονται απότομες αλλαγές. Η όταν δεν μας καταλαβαίνουν. Η δεν μας δίνουν το χρόνο που χρειαζόμαστε να προσαρμοστούμε και να νοιώσουμε καλά. Οι αλλαγές είναι καλές αρκεί να είναι προγραμματισμένες. Θέλω τους κύβους μου του Ρούμπικ στη σειρά, ανάλογα με το μέγεθός τους.

Σαρνέι: Ο Τζίμυ είναι εξωφρενικά καλός στο μπιλιάρδο. Μόλις πέρσι άρχισε να παίζει. Κέρδισε και πολλά τουρνουά… Κάποια χρώματα με τρομάζουν… Ναι, φιλιόμαστε…

Τζίμυ: Τα φιλιά είναι τρομακτικά. Δεν πρέπει να κρατάνε πάνω από 10 δευτερόλεπτα. Ναι, είναι καλή η οικειότητα όταν έχεις συνηθίσει τον άλλον. Είναι πολύ ωραία. Χεράκι χεράκι, σφιχτή αγκαλιά, αυτά είναι εύκολα πια!

Αφηγητής: Τι σου είναι δύσκολο; (Ο Τζίμυ κατεβάζει το κεφάλι και κοιτάει αμήχανα αλλού)

Σαρνέι: Κοίταξέ με… Ζορίζεσαι;

Τζίμυ: Ναι.

Σαρνέι: Ελα, πάρε το χρόνο σου. Αν δεν του δώσω τον χρόνο που χρειάζεται θα πάθει κρίση.

Αφηγητής: Και τι παθαίνει στην κρίση;

Σαρνέι: Ξέρω τι παθαίνει γιατί το παθαίνω κι εγώ. Φρικάρει, αγχώνεται. Δεν μπορεί. Στο τουρνουά μπιλιάρδου ήρθε πολύς άγνωστος κόσμος και ο Τζίμυ αγχώθηκε. Βγήκε έξω να πάρει ανάσες.

Τζίμυ: Ήθελα να παίξω κι εγώ αλλά δεν νομίζω πως μπορούσα. Ήταν πολλοί άγνωστοι άνθρωποι εκεί. (Οταν έφυγε ο πολύς κόσμος και οι περισσότεροι ήταν γνωστοί, ο Τζίμυ έπαιξε στο τουρνουά με χαρά και το κέρδισε).

Αφηγητής: Οταν ο ένας παθαίνει κρίση άγχους δεν είναι κουραστικό αυτό για τον άλλον;

Τζίμυ: Είναι. Αλλά ξέρουμε πως δεν το θέλει και πως θα περάσει. Δίνουμε χρόνο. Άλλωστε ηρεμούμε ο ένας τον άλλον.

Ο Τζίμυ κι η Σαρνέι αποφάσισαν να συζήσουν

Σαρνέι: Είμαστε συμβατοί! (γέλια)

Αφηγητής: Τι σημαίνει αυτό πρακτικά;

Σαρνέι: Σημαίνει πως μπορούμε να είμαστε μαζί και ξέρουμε πότε φρικάρει ο άλλος και κάνουμε υπομονή γιατί ξέρουμε πως δεν μπορεί να κάνει αλλιώς κι η κρίση θα περάσει. Αλλωστε αγαπιόμαστε. Ηρεμούμε ο ένας τον άλλον όταν είναι αναστατωμένος. Δίνουμε το χρόνο που χρειάζεται για να συνέλθει και να νοιώσει καλά.

Η Σαρνέι κι ο Τζίμυ μπήκαν στο νέο τους σπίτι. Εκεί έχουν μόνο δύο φλιτζάνια, δυο ποτήρια, δύο πιάτα, δύο κουτάλια και δύο μαχαιροπίρουνα.

Αφηγητής: Και αν έρθουν καλεσμένοι;

Τζίμυ: Ε, ας φέρουν τα δικά τους (γέλια).

Στολίζουν τους κύβους τους, τακτοποιούν τα ρούχα τους και βάζουν στους τοίχους τα γνώριμά τους κάδρα και στο κρεβάτι τις απαλές τους κουβερτούλες με τυπωμένα τα πρόσωπά τους. Τη ζηλεύω αυτήν την αγάπη που δεν χωράει τρίτος μέσα και δεν τον έχουν κι ανάγκη για να υπάρξουν!

Αφηγητής: Εχετε ολοκληρώσει τη σχέση σας; Δεν είστε υποχρεωμένοι να απαντήσετε, αν δε θέλετε.

Σαρνέι: Τι σημαίνει αυτό;

Της εξηγεί στο αυτί.

Σαρνέι: Α! Ναι! (γέλια)

Τζίμυ: Και σε αυτό είμαστε συμβατοί!

Ο Τζίμυ κι η Σαρνέι αποφάσισαν να αρραβωνιαστούν και ξέρουν ακριβώς τους λόγους

Πρώτα πρώτα γιατί είναι ερωτευμένοι, βλέπουν ο ένας τον άλλο κούκλο και είναι. Υστερα γιατί περνάνε τέλεια μαζί. Αισθάνονται καλά έχουν λιγότερες κρίσεις και ξέρουν πως να τις ξεπεράσουν. Νοιώθουν ασφάλεια και τέλος, βοηθάνε ο ένας τον άλλον να γίνουν καλύτεροι.

Η Σαρνέι φόρεσε το φόρεμά της για την περίσταση και ο Τζίμυ το κοστούμι και τη γραβάτα του για να της κάνει επίσημη πρόταση να αρραβωνιαστούν. Μα οι κάλτσες δεν ταιριάζουν. Είναι μαύρες αλλά το κοστούμι μπλε.

Σαρνέι: Σε αγχώνει αυτό; Κοίτα με στα μάτια. Κοίτα με. Θα πάρουμε άλλες. Κοίτα με. Αλλά αύριο, σήμερα δεν προλαβαίνουμε.

Ο Τζίμυ έχει κολλήσει. Κατσουφιάζει αλλά προσπαθεί να μην το δείξει. Σίγουρα νοιώθει άσχημα. Του χαλάει την τελειότητα της στιγμής. Ηδη βαριανασαίνει. Ποιος δεν θέλει το γαμπριάτικό του να είναι τέλειο; Η Σαρνέι το καταλαβαίνει και τον περιμένει. Κι εκείνη ζορίζεται αλλά δεν εκνευρίζεται. Στο κάτω κάτω σε μια κρίση, αναλαμβάνει δράση ο πιο ψύχραιμος. Πάει και του αγοράζει μπλε κάλτσες. Μετά τον καμαρώνει που είναι τόσο όμορφος. Κι όχι μόνο. Τον κάνει να νοιώθει πως δεν είνια παράξενος, πως άξιζε τον κόπο!

Σαρνέι: Δίκιο είχες, οι μπλε πάνε πιο πολύ! Λάμπουν κι οι δύο.

Τζίμυ: Θέλεις να με αρραβωνιαστείς;

Σαρνέι: Θέλωωω!

Αγκαλιάζονται. Σφιχτά. Πιο σφιχτά από ό,τι εμείς οι νευροτυπικοί νομίζουμε πως μπορούν να αγκαλιάσουν οι άτυποι. Κι άλλος μύθος καταρρίφθηκε μπροστά στα μάτια μου. Μα θα μου πεις, δεν είναι όλα τα περιστατικά αυτισμού τα ίδια, τα πιο πολλά από αυτά τα ραντεβού δεν κατέληξαν πουθενά ενώ από εμάς φαινόταν ότι θα μπορούσαν κι ακόμη υπάρχουν βαρύτατες περιπτώσεις, με ελάχιστη έως μηδενική ανταπόκριση και θα έχεις δίκιο. Δεν είμαι αφελής, ούτε βλέπω τα πράγματα ωραιοποιημένα και υπεραπλουστευμένα.

Κοιτάζοντας όμως προσεκτικά τη συγκεκριμένη σειρά (πατούσα pause κάθε τρεις και λίγο να μελετήσω τις εκφράσεις των προσώπων τους) και έχοντας την εμπειρία του αδελφού μου με εντελώς διαφορετική πάθηση, (σπαστική τετραπληγία που σημαίνει παράλυση κάποιων σημείων και ακούσιες κινήσεις του σώματος και πολλές άλλες δυσκολίες που δίνουν άλλα σήματα από αυτά που κοινωνικά ξέρουμε και μπορούν να σε φέρουν σε δύσκολη θέση, αλλά τεράστιο συναισθηματικό πλούτο και δυνατότητα έκφρασης αυτού) βεβαιώθηκα:

Στο βάθος κάθε κίνησης και κάθε συμπεριφοράς υπάρχει ένας άνθρωπος εκεί μέσα. Μια ψυχή.

Ακόμη κι αν δεν μπορεί ή δεν ξέρει πώς να εκφραστεί είναι γεμάτος από συναισθήματα. Κι αυτό ισχύει για όλους τους ανθρώπους, σε όποια κατάσταση κι αν βρίσκονται, ό,τι κι αν αντιμετωπίζουν. Ακόμη και σε εκείνους που χάνουν μέρος της γνωστικής τους ικανότητας για επικοινωνία, ή τη μνήμη τους, μερικά ή ολικά, η ακόμη κι εκείνους που δεν τα είχαν ποτέ. Είναι εκεί μέσα.

Κι όσο κι αν αυτά που κάνουν μάς είναι πρωτόγνωρα, βαρετά, αντιπαθητικά, ανόητα, αναίτια, αναχωρητικά, μοναχικά, αποκρουστικά, επιθετικά, κουραστικά, άψυχα, εκνευριστικά, αλλοπρόσαλλα, ή οτιδήποτε άλλο, οι άνθρωποι είναι εκεί μέσα και λαχταρούν να επικοινωνήσουν. Να αγαπήσουν και να αγαπηθούν.

Ξέρετε, Σαρνέι και Τζίμυ,

κι εγώ αγχώνομαι πάρα πολλές φορές και για ασήμαντα μάλιστα θέματα. Και για μένα υπάρχουν πράγματα που φαίνονται εύκολα στους άλλους αλλά εμένα με δυσκολεύουν κι οι συμβουλές δεν βοηθάνε.

Κι εγώ νοιώθω περίεργα με τον πολύ κόσμο και χτυπάει η καρδιά μου (και δεν μου φαίνεται καθόλου με την πρώτη ματιά, όλοι νομίζουν πως είμαι το κέντρο της παρέας!)

Κι εγώ φρικάρω όταν κάποιος κάνει κάτι απότομα. Κι εγώ κομπλάρω και παγώνω αν κάποιος δεν μου φερθεί ευγενικά. Κι εγώ τρομάζω εύκολα. Κι εμένα μου χαλάει η διάθεση με κάτι που για όλους τους άλλους μπορεί να είναι ασήμαντο.

Κι εγώ χρειάζομαι μερικά δευτερόλεπτα για να θυμηθώ ονόματα που τα ξέρω πολύ καλά, ή κάποιον που μόλις τώρα μου τον σύστησαν. Δεν ξεχνάω ποτέ το πρόσωπό του, αλλά πώς τον λένε; Κι εγώ χρειάζομαι χρόνο για να οργανώσω τη σκέψη μου.

Κι ακόμη δεν μπορώ καθόλου να με πιέζουν. Εσύ κοιτάς κάτω και κουνιέσαι ρυθμικά, εμένα πάει να σπάσει το στομάχι μου!

Και ας λύνω γρίφους τρομερά γρήγορα, κι ας θυμάμαι τόνους από πληροφορίες που έχω διαβάσει, κι ας συνδυάζω καταπληκτικά αυτά που ξέρω μεταξύ τους κι ας διαβάζω τρομερά γρήγορα, ας σκανάρω σχεδόν τις σελίδες, απαγγέλλω υπερβολικά αργά για να μην τα μπερδεύω.

Κι εγώ χρειάζομαι να νοιώθω ασφαλής για να εκφράσω αυτά που θέλω να πω και να κάνω αυτά που θέλω να κάνω και δεν μου αρέσει καθόλου να με κοροϊδεύουν. Κι εγώ θέλω να είμαι με ανθρώπους συμβατούς με μένα γύρω μου. Που με περιμένουν όταν πάω αργά και μου δίνουν το χρόνο μου.

Και ακόμα, χρειάζομαι κάποιον που να με βλέπει κούκλα και να τον βλέπω κούκλο.

Και τότε, όταν έχω αυτή τη σιγουριά, γίνομαι εξωφρενικά καλή σε ό,τι καταπιάνομαι.

Α! Και, Τζίμυ, και τα δικά μας ραντεβού με τη ζωή πολλές φορές δεν καταλήγουν πουθενά. Κι ακόμα, δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην θεωρεί τα φιλιά τρομαχτικά και την οικειότητα στην αρχή μιας σχέσης, σε βεβαιώνω!

Ολοι μας όμως χρειαζόμαστε έναν βαθμό έρωτα σε οποιονδήποτε τομέα καταπιαστούμε. Είτε τον ερωτικό, είτε τον φιλικό, είτε τον κοινωνικό, είτε τον επαγγελματικό. Αλλιώς, «αγάπην δεν μη έχοντες», είμαστε ντενεκέδες ξεγάνωτοι και άδειοι που κάνουν μόνο θόρυβο.

Η αγάπη ουκ ασχημονεί

Ο Τζίμυ κι η Σαρνέι, ξέρουν πως η αγάπη είναι υπομονετική, η αγάπη κάνει πάντα καλό, δεν ζηλεύει,δεν κοκορεύεται, δεν περηφανεύεται, δε φέρεται άσχημα, δε ζητάει τα δίκια της, δεν τσαμπουκαλεύεται, δε βάζει το κακό στο νου της, δε χαίρεται με την αδικία, αλλά λέει την αλήθεια κι ας είναι άβολη. Ξέρουν πως η αγάπη όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει κι όλα τα υπομένει. Κι έτσι ανθίζει.

Πάντα το έκανα, αλλά στο εξής ορκίζομαι να έχω ακόμα πιο πολλή υπομονή με αυτά που μου είναι ξένα, ή παράξενα, ή έχουν άλλους ρυθμούς και να δίνω σε όλους τον χρόνο που χρειάζονται για να γίνουν κούκλοι.

Αλλωστε, όπως λέει κι ο Απόστολος Παύλος, όταν όλα θα έχουν αλλάξει και τίποτα δεν θα μοιάζει όπως το ξέρουμε, θα μας απομένουν τρία πράγματα: η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη. Το πιο μεγάλο όμως από αυτά είναι η αγάπη.

Η Σαρνέι κι ο Τζίμυ ξέρουν πως ο ύμνος είναι τέλειος κι η αγάπη ποτέ δεν ξεπέφτει. Τώρα, το ξέρω κι εγώ.

Αννυ Λιγνού

 

Σημειώσεις:

*Ζητώ συγγνώμη αν παρ’ ελπίδα και άθελά μου δεν έχω χρησιμοποιήσει σωστά τις ορολογίες για τον αυτισμό. Το κυρίως θέμα της ανάρτησης ήταν η αποσαφήνιση του «υπομένει», η σύνδεσή του με την υπομονή και η απεμπλοκή του από την ανοχή.

Η αγάπη όλα τα υπομένει

Δεν είν’ τα μάτια σου μεγάλα,
τόσο βαθιά και γαλανά,
είν’ η αγάπη που τα κάνει
όλα αληθινά.

Δεν είν’ τα λόγια σου σπουδαία,
λόγια απλά, καθημερινά,
μα είν’ η αγάπη που τα κάνει
όλα αληθινά.

Η αγάπη όλα τα υπομένει,
η αγάπη όλα τα ελπίζει.
Δίνει ζωή στην οικουμένη
κι η γη γυρίζει κι η γη γυρίζει.

ΚΩΣΤΑΣ ΧΑΤΖΗΣ

Προς Κορινθίους Α' Επιστολή του Αποστόλου Παύλου

Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον.

Καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι.

Καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσομαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι.

Η ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, οὐ χαίρει τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· πάντα στέγει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.

Ἡ άγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει· εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται· εἴτε γλῶσσαι, παύσονται· εἴτε γνῶσις καταργηθήσεται. Ἐκ μέρους δὲ γινώσκομεν καὶ ἐκ μέρους προφητεύομεν· ὅταν δὲ ἔλθη τὸ τέλειον, τότε τὸ ἐκ μέρους καταργηθήσεται.

Ὄτε ἤμην νήπιος, ὡς νήπιος ἐλάλουν, ὡς νήπιος ἐφρόνουν, ὡς νήπιος ἐλογιζόμουν· ὅτε δὲ γέγονα ἀνήρ, κατήργηκα τὰ τοῦ νηπίου. Βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι᾿ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον· ἄρτι γινώσκω ἐκ μέρους, τότε δὲ έπιγνώσομαι καθὼς καὶ ἐπεγνώσθην.

Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ άγάπη.

Ο Υμνος της Αγάπης (νέα ελληνικα)

Ακόμα κι αν ξέρω να μιλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε έγινα σαν ένας άψυχος χαλκός που βουίζει ή σαν κύμβαλο που ξεκουφαίνει με τους κρότους του.

Και αν έχω το χάρισμα να προφητεύω και γνωρίζω όλα τα μυστήρια και όλη τη γνώση, και αν έχω όλη την πίστη, ώστε να μετακινώ με τη δύναμη της ακόμη και τα βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε δεν είμαι τίποτε απολύτως.

Και αν πουλήσω όλη την περιουσία μου για να χορτάσω με ψωμί όλους τους φτωχούς, και αv παραδώσω το σώμα μου για να καεί, αλλά αγάπη δεν έχω, τότε σε τίποτε δεν ωφελούμαι.

Η αγάπη είναι μακρόθυμη, είναι ωφέλιμη, η αγάπη δε ζηλεύει, η αγάπη δεν ξιπάζεται (= δεν καυχιέται), δεν είναι περήφανη, δεν κάνει ασχήμιες, δε ζητεί το συμφέρον της, δεν ερεθίζεται, δε σκέφτεται το κακό για τους άλλους, δε χαίρει, όταν βλέπει την αδικία, αλλά συγχαίρει, όταν επικρατεί η αλήθεια. Όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει.

Αν υπάρχουν ακόμα προφητείες, θα έλθει μέρα που και αυτές θα καταργηθούν, αν υπάρχουν χαρίσματα γλωσσών και αυτά θα σταματήσουν, αν υπάρχει γνώση και αυτή θα καταργηθεί. Γιατί τώρα έχουμε μερική και όχι τέλεια γνώση και προφητεία· όταν όμως έλθει το τέλειο, τότε το μερικό θα καταργηθεί.

Όταν ήμουν νήπιο, μιλούσα ως νήπιο, σκεφτόμουν ως νήπιο, έκρινα ως νήπιο. Όταν έγινα άνδρας, κατάργησα τη συμπεριφορά του νηπίου. Τώρα βλέπουμε σαν σε καθρέπτη και μάλιστα θαμπά, τότε όμως θα βλέπουμε το ένα πρόσωπο το άλλο πρόσωπο. Τώρα γνωρίζω μόνο ένα μέρος από την αλήθεια, αλλά τότε θα έχω πλήρη γνώση.

Ώστε τώρα μας απομένουν τρία πράγματα: η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη. Πιο μεγάλη όμως από αυτά είναι η αγάπη.

~κοινοποιήθηκε 281 φορές~
Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest

Επιτρέπεται η κοινοποίηση του άρθρου στα κοινωνικά δίκτυα μέσω των ενεργών συνδέσμων. Προκειμένου για αναδημοσίευση (αντιγραφή δηλαδή του κειμένου) παρακαλώ ζητήστε πρώτα την άδεια από τον/την συγγραφέα/συντάκτη, παραθέτοντας απαραίτητα όνομα, πηγή και ενεργό σύνδεσμο προς την σελίδα. Τροποποιήσεις στα κείμενα, δεν επιτρέπονται.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΜΕ TO FACEBOOK ΠΡΟΦΙΛ ΣΑΣ
Στιγμιότυπο από το σπίτι του Κολοκοτρώνη και το άγαλμα με το γκράφιτυ

Βοήθα Γέρο!

Αυτό το υπνομυθιστόρημα, Θέλει το χρόνο του. Διαβάζεται λίγο πριν τον ύπνο. Ο αναγνώστης θα αποφασίσει κατά πόσο αποτελεί προϊόν ζωηρής φαντασίας ή ζοφερής πραγματικότητας…

Διαβάστε περισσότερα »