Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest
Φωτογραφία του Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου με λίγα λόγια απο την συνέντευξή του
Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος

Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος

Ο ηθοποιός, δάσκαλος, συγγραφέας Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος δεν χρειάζεται συστάσεις. Η δική μας γνωριμία έγινε μέσω Facebook. Θέλησα λοιπόν να του πάρω μια συνέντευξη για να κοινωνήσετε κι εσείς τον λόγο για τον οποίο χαίρομαι που συγκαταλέγεται στους φίλους μου. Θα μιλήσουμε, ή μάλλον πιο καλά θα ακούσουμε τις σκέψεις του για την κοινωνία των πολλών και του ενός, τις καταστάσεις που διαμορφώνουν έναν άνθρωπο, την σημερινή πολιτική κατάσταση και την απόφασή του να συμμετάσχει για πρώτη φορά στα κοινά. Και παρότι είμαι γνωστή για την πολυλογία μου, φροντίζω να μιλώ όσο γίνεται λιγότερο, για να τον ακούσετε:

🎙️

[Αννυ:] Κωνσταντίνε, παρακολουθώντας τις αναρτήσεις σου, πέραν της καλλιτεχνικής σου παιδείας, εισέπραξα τον μεγάλο σεβασμό που δείχνεις στην Ιστορία της Ελλάδας, στην παράδοση, στις υψηλές ιδέες αλλά και στην γνώμη των άλλων. Σε κάθετί που σε αφορά είναι ευδιάκριτο το ήθος.

[Κωνσταντίνος]: Αγαπημένη μου Άννυ σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Χαίρομαι που σε ανακάλυψα στο Facebook μέσα από εκείνο το υπέροχο άρθρο σου για την παρέλαση! Eνιωσα αμέσως οικεία και σύμμαχα, και ενθουσιάστηκα από τον θαυμαστό τρόπο που έχεις να διατυπώνεις τα πράγματα. Τόσο ξεχωριστό, τόσο προσωπικό. Με μιαν χοϊκότητα Ηλέκτρας, μιαν ιερότητα Αντιγόνης, και συνάμα με μιαν ανάλαφρη, σωτήρια και απελευθερωτική αλαφράδα Λυσιστράτης.

[Αννυ]: …

[Κωνσταντίνος]: Άννυ μου, πώς να μην σεβαστώ την ιστορία της Ελλάδας, πώς να μην αναγνωρίσω ποιανού δέντρου φύλλο είμαι, ποιες ρίζες με τρέφουν; Όταν ο ατέρμων χρόνος –που «με μεταχειρίζεται σαν θρόισμα»– με ρίξει και πάλι στο χώμα, ολοκληρώνοντας τον κύκλο της η φύση μέσα μου, θα ήθελα να ξέρω από ποιο κλαδί έπεσα, σε ποια ρίζα χρωστούσα την ζωή μου. Στους νεκρούς μας, στις ρίζες μας, χρωστάμε την ζωή και το φως. Στο ποίημά του «Οι τάφοι των προγόνων μας» ο Ρίτσος μάς ειδοποιεί: «…χωρίς την δική τους προστασία διπλά θα κινδυνεύαμε!..»

Νιώθω πως οφείλω να γνωρίσω και γνωρίζοντας να τιμήσω την ιερή αυτή διαδρομή, αναγνωρίζοντας αυτό το κάτι μοναδικό που μας κληρονόμησαν οι πρόγονοί μας: τον λόγο και την γλώσσα, την σκέψη και τον τρόπο που προσπάθησαν να βάλουν μια τάξη στο χάος.

Χρεώθηκα να μιλώ ελληνικά, κι αυτό με υποχρεώνει να είμαι εξαιρετικά προσεκτικός στο τι θα παραδώσω…

Πόσο μάλλον, αυτήν την δύσκολη ιστορική περίοδο που περνά η χώρα μας, και που δεν χωρά καμμία αμφιβολία, πως όντως: «κινδυνεύουμε διπλά:» Κινδυνεύουμε όχι απλώς να κατακτηθούμε (άλλωστε, έχουμε ήδη κατακτηθεί!) αλλά και να αφανισθούμε!

[Αννυ]: Τετριμμένη ερώτηση, αλλά ποιος το ήθος ποιεί; Τι είναι για σένα “ηθοποιός;”

[Κωνσταντίνος]: Ένας άνθρωπος. Ενας άνθρωπος πάσχων που «πηγαίνει κλαίγοντας». Ένας καθρέφτης. Ο καθρέφτης που κρατά στο χέρι του ο καθένας μας «σαν βγει στον πηγαιμό για την Ιθάκη»! Ένας χαρταετός. Ο χαρταετός που πετά το παιδί την Καθαρά Δευτέρα, πριν μπει στην Μεγάλη Σαρακοστή, στον δρόμο της μετάνοιας, της κάθαρσης και της πιο επαναστατικής πράξης που λέγεται: ΑΓΑΠΗ. Ένα «συν», για συν-γραφή και συν-ανάγνωση, για συν-ομιλία και συν-εύρεση. Ένα μέσον. Ένας διάμεσος. Ένας ζωντανός μυστικιστικός κώδικας. Μια μηχανή. «Μηχανή μιας απέραντης οδύνης, που κατάντησε να μην έχει πια σημασία». Ένας οδηγός. Οδηγός του νου. Ένας δύτης του μέσα βυθού. Ένας ηνίοχος του παράλογου. Ένα πάσχον παιδί… – παιδί της Οικουμένης…

[Αννυ]: Ποιοι είναι οι άνθρωποι που σε επηρέασαν στη ζωή σου;

Κωνσταντίνος]: Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μια πολύ φτωχική γειτονιά, στα Ιλίσια, στα σύνορα με την Καισαριανή. Την εποχή που βγήκαν τα ψυγεία του πάγου, φαντάσου! Εμείς δεν είχαμε ψυγείο. Ψυγεία είχαν οι πλούσιοι. Εμείς ήμασταν ανέκαθεν πολύ φτωχοί. Και ως αριστεροί όλοι στην οικογένειά μου, καταλαβαίνεις, ήμασταν και κυνηγημένοι. Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνα τα φτωχά, κυνηγημένα, αριστερά χρόνια…

(Μέσα στην Χούντα… Στην συσκότιση… Χωμένοι, κρυμμένοι μέσα στην κουζίνα, με ελάχιστο φως, να μην φαίνεται από τον δρόμο. Τον πατέρα μου να μας διαβάζει Βαλαωρίτη «μέριασε βράχε να διαβώ, το κύμα αντρειωμένο, λέει στην πέτρα του γιαλού» – την μάνα μου να φτιάχνει ταραμοσαλάτα, έχοντας βάλει εκείνη την φορά την σωστή δόση δυόσμου. Λατρεύω τον δυόσμο. Η μάνα μου τραγουδούσε τραγούδια της Πόλυς Πάνου – «ένα σφάλμα έκανα, πρέπει να το ξεχάσεις…»

Γιατί; Γιατί θυμάμαι τόσο έντονα εκείνη την νύχτα; Μήπως γιατί ήταν η μέρα που είχε γυρίσει ο πατέρας μου, από τότε που τον είχαν συλλάβει, το βράδυ της 21ης Απριλίου; Ποιος ξέρει…)

Οι γονείς μου, Άννυ μου, αυτοί. Κι όλοι οι φτωχοί λαϊκοί άνθρωποι της γειτονιάς μου, αυτοί με επηρέασαν πολύ. Η φτώχεια τους είναι η σημερινή μου περιουσία.

[Αννυ]: Τι εκπληκτική κουβέντα είπες μόλις τώρα. Μου θύμισες τον πατέρα μου, που μου έλεγε πως η αληθινή περιουσία κάποιου δεν μπορεί να του αφαιρεθεί, γιατί δεν έχει να κάνει με λεφτά…

[Κωνσταντίνος]: Ακριβώς. Με επηρέασαν επίσης οι παππούδες μου. Η ευκαιρία που είχα να ζήσω μεγάλα διαστήματα μαζί τους στο χωριό στο Γεράνι Χανίων και στο Μαγγανιακό Μεσσηνίας. Στην φύση. Στην τελετουργική ζωή της κοινότητας του χωριού. Η Εκκλησία. Η τότε Εκκλησία, όχι η ιδρυματική. Οι ιερείς εκείνοι, η φτώχεια εκείνη έκανε τα πάντα πολύτιμα. Είμαι προνομιούχος. Ήμουν και είμαι φτωχός, και συνάμα –Χριστέ μου!– τόσο πλούσιος! Δόξα τω Θεώ!

Με επηρέασαν οι πάντες και τα πάντα. Είχα ενστικτωδώς την τάση να σχετίζομαι και να αλληλοεπιδρώ με όλα, είτε μέσω του αληθούς είτε μέσω του ψευδούς εαυτού μου, διατηρώντας, όμως, σιωπηλά μια μοναχικότητα τόσο εσωτερική, τόσο αφοσιωμένη, σαν αφιερωμένη.

Το Μεγάλο Σάββατο στο «Χριστός Ανέστη» κλαίω πάντα! Αδύνατον να συγκρατήσω τα δάκρυά μου. Δεν ξέρω γιατί κλαίω. Και ταυτόχρονα μέσα μου νιώθω ότι ξέρω! Αυτό το γνωστό άγνωστο το εμπιστεύομαι πλέον, και το αφήνω ελεύθερο να ρέει.

[Αννυ]: Ισως κλαις για τον λόγο που κλαίμε όλοι, με δάκρυα χαράς κι ανακούφισης, γιατί ξέρουμε πως η αλλαγή στάσης, είναι Ανάσταση. Και γίνεται σε μια στιγμή και μόνο. Ισως γιαυτό… Πες μου όμως. Ποιο κείμενο, ποιος συγγραφέας, ποιος ποιητής σε συγκλονίζει και γιατί;

[Κωνσταντίνος]: Αυτήν την περίοδο είμαι κάτω από το άστρο του Ντοστογιέφσκυ. Οι τελευταίες παραστάσεις του «ΜΕΓΑ ΙΕΡΟΕΞΕΤΑΣΤΗ» μου έδωσαν την ευκαιρία να φέρω και πάλι αυτό το εμβληματικό κείμενο στο μυαλό μου. Είναι εντυπωσιακό πώς ενώ είναι γραμμένο τότε, το 1880, απαντά σε όλα αυτά που συμβαίνουν τώρα, σήμερα. Όποιος θέλει να κατανοήσει το παράλογο της εποχής μας ας διαβάσει αυτό το κείμενο.

Οι τρεις πειρασμοί της ερήμου, είναι τα πρώτα και τα έσχατα υπαρξιακά ερωτήματα – θέματα του ανθρώπου, πάνω στα οποία πρέπει να τοποθετηθεί ο καθένας μας και να απαντήσει, εάν (εάν!) πραγματικά θέλει να ζήσει!!!

Επίσης,… «συγχωρήστε μου τον ανευλαβή “αντιεπιστημονισμό” μου» (όπως θα έλεγε και ο πολύτιμος ποιητής και στοχαστής, και κοινός μας φίλος Νίκος Σταθόπουλος – σου είμαι ευγνώμων που μας γνώρισες!)…

[Αννυ]: …ααα ο Νίκος! Κάθε πρωί, αντί εφημερίδας, διαβάζω Νίκο. Μπαίνω στη σελίδα του και ψάχνω. Δε σου κρύβω πως προσπαθώ μάταια να αποστηθίσω κάποιες από τις εκφράσεις του, αλλά είναι τόσο πυκνός ο λόγος του και μερικές φορές σαν τσεκούρι που πάω πίσω και τα διαβάζω ξανά και ξανά σαν πρωτάκι…

[Κωνσταντίνος]: Ναι!!! Ετσι!

[Αννυ]: Αλλά σε διέκοψα… συγγνώμη. Λέγαμε για κείμενα που αγαπάς.

[Κωνσταντίνος]: Αυτήν λοιπόν την περίοδο είμαι γοητευμένος από την μεγάλη ποίηση των εκκλησιαστικών μας κειμένων. Τι σπουδαία κείμενα! Πόσο χρόνο χάσαμε στα νειάτα μας καταναλώνοντας ανοησίες από τας Εσπερίας… Τι πλούτο έχουμε μπροστά στα μάτια μας, και μεις παραμένουμε εκουσίως πεισματικά, παιδικά, μωρά και ανόητα τυφλοί μπροστά σε αυτό το φως, σε αυτόν τον ανεκτίμητο θησαυρό!

[Αννυ]: Ετσι όπως τα συζητάμε και τα φέρνω στο μυαλό μου με πιάνει κι εμένα αυτός ο παροξυσμός δύναμης που έχουν μέσα τους αυτά τα κείμενα. Και είναι τόσο ζωντανά, που κάθε φορά που τα διαβάζει κανείς ανακαλύπτει και κάτι καινούργιο κι αναρωτιέται ήταν εδώ αυτό; ή τώρα μόλις γράφτηκε για μένα;

[Κωνσταντίνος]: Ετσι ακριβώς. Ας διαβάσουμε (και) τους Πατέρες της Εκκλησίας – τι σπουδαία μυαλά! Τι εμβληματικές προσωπικότητες! Μάξιμος ο Ομολογητής, Γρηγόριος Παλαμάς, Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Άγιος Επιφάνιος Κύπρου, Ρωμανός ο Μελωδός… Χριστέ μου, πόσο ενοχοποιήσαμε και απαξιώσαμε αυτήν την Ελλάδα! Την απαρνηθήκαμε, παρόλο που η γενιά του τριάντα μάς ειδοποιούσε, μας έκλεινε το μάτι, δείχνοντάς μας πού είναι κρυμμένη η κληρονομιά μας, η προίκα μας: «Της Δικαιοσύνης Ήλιε Νοητέ – Ρόδο μου Αμάραντο… Μη λησμονάτε την χώρα μου…»!

[Αννυ]: Το βιογραφικό σου είναι πολύ πλούσιο και εντύπωση προξενεί, πως εκτός από ηθοποιός, σκηνοθέτης, συγγραφέας και δάσκαλος υποκριτικής, είσαι και μαθητής! Σπουδάζεις συνεχώς νέα πράγματα. Από που πηγάζει αυτή η ανάγκη;

[Κωνσταντίνος]: Πιθανόν από τα ερωτήματα! Παρόλο που του χρόνου γίνομαι αισίως εξήντα ετών (Χριστέ μου, πώς πέρασαν τα χρόνια;!) εξακολουθούν να με ταλανίζουν ακόμα πολλά ερωτήματα.

Και εάν ο έρως και η ερώτηση είναι συναφείς έννοιες, τότε συνειδητά και λογικά παραμένω ερωτευμένος με την ζωή και τα πράγματα. Άρα και σε σχέση με τα πράγματα και την ζωή, ανανεώνοντας δυναμικά και καθημερινά το νόημά της. Κι αυτό, Άννυ, είναι κατά την γνώμη μου, μια καθαρά πολιτική πράξη! Είναι ο τρόπος μου να μάχομαι τον “εχθρό.”

[Αννυ]: Μα θάνατος και κόλαση είναι καταστάσεις όχι του σώματος, αλλά της συνείδησης και της ψυχής. Η οποία αναζητά τον έρωτά της. Το ΦΩΣ.

[Κωνσταντίνος]: Εάν το “σκοτώνω” σημαίνει σε ρίχνω και πάλι στο σκότος, τότε, το να αναζητώ την γνώση, την φώτιση, το φως, είναι, τρόπον τινά, μια πράξη αντίστασης στους καθημερινούς σκοτωμούς που μας προκαλεί ο εχθρός μας!

[Αννυ]: Ποιος είναι τελικά ο εχθρός μας;

[Κωνσταντίνος]: Αυτό το ερώτημα είναι είναι πολύ τρομακτικό! Ποιος; Ποιος είναι ο εχθρός μας; Στην εποχή μας νομίζω πως είναι δυσδιάκριτος. Το λέει, άλλωστε, και ο Ρίτσος –ναι, του έχω αδυναμία!– «πώς θα μπορούσαμε ποτέ να ξέρουμε ποιοι ’ναι οι εχθροί μας, ή πότε, κι από πού θα εμφανιστούν;»

[Αννυ]: Κωνσταντίνε, είναι γνωστό τοις πάσι ότι κάποιοι ρόλοι σου, σού χάρισαν τεράστια αναγνωρισιμότητα και δημοφιλία, την οποία ποτέ δεν εξαργύρωσες και δεν επέτρεψες στην υπερηφάνεια να σε κυριεύσει. Για ανθρώπους του θεάματος είναι δύσκολο αυτό. Σε τι βασίστηκες και σε κράτησε ταπεινό;

[Κωνσταντίνος]: Βασίστηκα και κρατήθηκα απ’ τις λέξεις. Και τώρα, πάλι θα «κρατηθώ» από τις λέξεις, κι αν φανεί ότι παίζω με αυτές, ας μην με παρεξηγήσεις…

Για τους ανθρώπους του «θεάματος» ναι, είναι αρκετά δύσκολο. Για όσους βλέπουν και αντιμετωπίζουν, δηλαδή, το Θέατρο ως «θέαμα» καραδοκεί, όντως, αυτός ο κίνδυνος. Όσοι, όμως, αντιμετωπίζουν το Θέατρο ως Θέατρο, έχουν ασφαλιστικές δικλείδες τις λέξεις, τα ίδια τα κείμενα του Θεάτρου, τα οποία φιλοσοφούν.

Μελετώντας, λοιπόν, τους ρόλους σου, που σημαίνει κατανοώντας τους πρωτίστως, δεν κινδυνεύεις να απογειωθείς. Δεν κινδυνεύει, δηλαδή, να κοπεί το σκοινί τού χαρταετού-ηθοποιού σου, γιατί εσύ, εσύ ο ίδιος κρατάς γερά την καλούμπα. Και το «κρατάς γερά την καλούμπα» σημαίνει ότι κατανοείς βαθειά, μέσω των ερωτημάτων των έργων, τον κοινό τόπο που σε ενώνει με όλους τους ανθρώπους, ενώ ταυτοχρόνως και παραδόξως τα έργα μιλούν, και οφείλουν να μιλούν, για αυτά που χωρίζουν τους ανθρώπους, με σκοπό όμως και προσδοκία να ενώσουν τους ανθρώπους!!!

[Αννυ]: Κάθαρση! Να τους καθαρίσουν από τα πάθη και μετά, καθαρούς να τους ενώσουν!

[Κωνσταντίνος]: Οι ηθοποιοί είμαστε γέφυρες, μεσάζοντες. Δεν έχουμε κανέναν λόγο να πιστέψουμε ότι κάνουμε κάτι σπουδαιότερο από τους άλλους ανθρώπους. Μέσα από εμάς μιλούν άλλες οντότητες, οι ρόλοι. Κι οι δημιουργοί συγγραφείς μάς χρησιμοποιούν για να μιλήσουν αυτοί στους θεατές τους. Εμείς είμαστε, απλώς, εκφραστικά όργανα. Χρειάζεται να κατακτήσουμε μόνον ένα καλό «κούρδισμα» («χόρδισμα» , επί το ορθότερον)… Τι «υπερηφάνεια», λοιπόν, να έχει το μέσον, το αντικείμενο;

Χρειάζεται να κατακτήσουμε την σιωπή των μουσικών οργάνων. Ακόμα κι ένα Στραντιβάριους είναι σιωπηλό. Αν παραμένεις ταπεινός, είναι γιατί έχεις βαθειά μέσα σου την επίγνωση ότι κάτι κάτι σε υπερβαίνει. Σε υπερβαίνει το ίδιο το νόημα των λέξεων, των κειμένων, σε υπερβαίνουν οι ιδέες, ο λόγος. Πόσω μάλλον… ο Λόγος!

[Αννυ]: Εν αρχή ην ο Λόγος. Τα Λόγια, η Λογική, η Αναλογία, η Υπόσχεση!

[Κωνσταντίνος]: Αν δεν παραμείνεις ταπεινός, ανοίγεις τον δρόμο για την ύβρι! Και η «ύβρις» των αρχαίων τραγωδιών προετοίμασε το έδαφος για να κατανοήσουμε την «ταπείνωση» του κηρύγματος της διδασκαλίας της αγάπης.

(Μιλάω πολύ, ε; Συμπάθα με… Αν και δεν έχουμε συναντηθεί ποτέ, εντούτοις έχω την αίσθηση της φιλικής εγγύτητας που σου δίνει ένα φλυτζάνι με ζεστό καφέ. Χαχαχα! Μήπως θα μπορούσες να μου βάλεις λίγο καφέ ακόμα; Σε ευχαριστώ…)

[Αννυ]: Μακάρι να είχαμε δέκα αυτιά να σε ακούμε. Δεν θα κόψω τίποτε από την συνέντευξη. Όποιος την διαβάσει θα ωφεληθεί, όπως κι εγώ. Είναι έκδηλο πως σε διακατέχει μια βαθιά πνευματικότητα και θέλω να σε ρωτήσω με τα λόγια του Σεφέρη: “Τι είναι Θεός; Τι μη Θεός; Και τι τ’ ανάμεσό τους;”

[Κωνσταντίνος]: Χαχαχα – ας παρακάμψω την «βαθιά πνευματικότητα», ας μην την σχολιάσω, μου δημιουργεί μια σχετική αμηχανία. Ούτε θα σε ευχαριστήσω για τον καλό σου αυτόν λόγο γιατί θα είναι σαν να τον αποδέχομαι…

[Αννυ]: 🙂

[Κωνσταντίνος]: Αυτή η φράση του Σεφέρη είναι από τις αγαπημένες μου. Ξέρεις, όμως, ότι μας έρχεται και αυτή από την εκκλησιαστική γραμματεία;

[Αννυ]: Ομολογώ πως δεν το ήξερα. Ηξερα μόνο το ποίημα του Σεφέρη.

[Κωνσταντίνος]: Δεν θυμάμαι στον λόγο ποιανού Πατέρα της Εκκλησίας την συνάντησα (θα έπρεπε να κρατάω σημειώσεις!), αλλά θυμάμαι όταν την διάβασα το πόσο ενθουσιάστηκα. Είδα πόσο πολύ οι ποιητές μας έχουν πάρει τα διαμάντια της εκκλησιαστικής ποιήσεως, κι έχουν μπολιάσει με αυτά δημιουργικά τον νεώτερο ελληνικό λόγο. “Τι είναι Θεός; Τι μη Θεός; Και τι τ’ ανάμεσό τους;”

Άννυ, αυτό υποθέτω θα απαντηθεί στα έσχατα της διαδρομής του κάθε ανθρώπου. Τότε θα δούμε. Ως τότε, η ερώτηση αυτή, μάλλον ορίζει τα απεριόριστα όρια της οντολογικής μας γεωγραφίας. Είμαστε όμως τυχεροί. Πολλούς ορισμούς μάς έδωσαν οι φιλόσοφοί μας. Έχουμε, λοιπόν, επιλογές να αποτολμήσουμε να ορίσουμε το αόριστο. Δεν σου κρύβω ότι εμένα με γοητεύει η σκέψη του Εμπεδοκλή: «Ο Θεός είναι ένας κύκλος – το κέντρο του είναι παντού, κι η περιφέρεια πουθενά.» – σπερματικός λόγος, και αυτός, χωρίς αμφιβολία…

[Αννυ]: Με εντυπωσίασε ευχάριστα το γεγονός ότι είχες το θάρρος να εκτεθείς, δημόσια και επώνυμα, αντιτιθέμενος στην Συμφωνία των Πρεσπών και υποστηρίζοντας τη Μακεδονία μας. Γνωρίζω πως αυτή η έκθεση στην εποχή μας που όλοι κρύβονται, έχει κόστος. Τι σε έκανε να προχωρήσεις;

[Κωνσταντίνος]: Πρόκειται περί μεγάλης προδοσίας! Η Συμφωνία αυτή δεν πρέπει να επικυρωθεί ποτέ! Και μπορεί να ακυρωθεί! Και θα πρέπει να αγωνιστούμε όλοι για αυτό. Ένιωσα την ανάγκη, λοιπόν, να δηλώσω φανερά την διαφωνία μου. Κι αυτό έγινε αβίαστα και φυσικά! Για μένα ήταν το πιο απλό και φυσικό πράγμα του κόσμου! Δεν ένιωσα πως έκανα και κάτι σπουδαίο.

[Αννυ]: Εκανες αυτό που σου υπαγόρευε η συνείδησή σου, σαν Ελληνας, αλλά στις μέρες μας… κοστίζει.

[Κωνσταντίνος]: Σίγουρα έχει κόστος. Αλλά, εγώ δεν έχω κάτι να χάσω. Το περισσότερο, να κοπούν κάτι «καλημέρες» – ε, ας κοπούν. Τέτοιες «καλημέρες» σίγουρα δεν προοιωνίζουν και …καλές ημέρες! Θα βρεθούν άλλες. Να, παραδείγματος χάριν, εμείς… Εμείς γνωριστήκαμε και αναγνωριστήκαμε μέσα από αυτά τα γεγονότα για το Σκοπιανό. Η δικιά μας «καλημέρα» μού φτιάχνει την ημέρα!

[Αννυ]: Κι εμένα. Θα στηρίζω πάντα αυτά που πιστεύω και αδιαφορώ για τις αντιδράσεις.

[Κωνσταντίνος]: Δεν έχω, λοιπόν, εγώ κάτι να χάσω. Δεν ήμουν, έτσι κι αλλιώς, ποτέ αγαπημένο παιδί του συστήματος – ευτυχώς! Ούτε της θεατρικής μας οικογένειας, ούτε των μέσων μαζικής (“μαζικής”;! – τι φρίκη!) ενημέρωσης!

Δεν έχω πάρει ποτέ επιχορήγηση! Δεν έχω κάνει αιτήσεις για συμμετοχή στα φεστιβάλ – παρά μόνον μία φορά, για να είμαι απολύτως ειλικρινής, πολλά χρόνια όμως πριν τα μνημόνια. Η απάντηση ήταν αρνητική – ευτυχώς! Δεν το ξανάκανα αυτό το λάθος! Ήξερα, άλλωστε, πώς παίζεται το παιχνίδι, τι το ’θελα – ο αθώος ρομαντικός; Επιβεβαίωσα, απλώς, αυτό που ήδη γνώριζα!

Δεν διεκδικώ, λοιπόν, χρήματα από το δημόσιο μνημονιακό ταμείο, προκειμένου να ανεβάσω παραστάσεις. Ας μην ξαναπαίξω ποτέ στο θέατρο, ελάχιστα με απασχολεί. Προτιμώ να διαδηλώνω ελεύθερα στους δρόμους –και το κάνω!– χωρίς να με σκλαβώνουν τέτοιου είδους διαπλοκές! Δηλώνω «πάσχων άνθρωπος», κι όχι «πάσχων ηθοποιός»!

Για οδηγό μου έχω μια συμβουλή του Λένιν: «πες μου, ποιος σε παινεύει, να σου πω τι λάθος έκανες»! Και, ευτυχώς, δεν με παινεύουν… αυτοί! Άλλωστε, –και πάλι ευτυχώς!– «τώρα πια δεν μάχομαι να μάχομαι για τέτοια», που λέει κι ο Έλιοτ. Και, δυστυχώς, πολλές μάχες της καθημερινότητας, αλλά και πολλά πράγματα πια στο Θέατρο, μου φαντάζουν ως «τέτοια» και μάλιστα πολύ!

[Αννυ]: Στις συζητήσεις μας, πάντα διακρίνω την ευγένεια, τη συστολή, τη βαθειά καλλιέργεια και την αγωνία για το μέλλον του τόπου και των ανθρώπων του. Τι είναι για σένα η Ελλάδα; Τι προσδοκάς;

[Κωνσταντίνος]: Θα ήθελα αυτός ο τόπος να ξαναβρεί την ταυτότητά του. Αυτήν έστω που μέχρι τώρα είχαμε, και την αναγνωρίζαμε. Να ξαναβρεί το κουράγιο του ο Ελληνας να είναι Ελληνας, να μην ντρέπεται για την καταγωγή του, και μέσα από την κυτταρική οικουμενικότητά του να αγκαλιάσει και να δεχθεί ειρηνικά όσους ζητούν βοήθεια.

Να βρει, όμως, και το κουράγιο να αντισταθεί ενάντια σε όποιον τον απειλεί είτε εδαφικά είτε πολιτισμικά.

Να ξαναβρεί τους καλούς του τρόπους, την παραδοσιακή του αγωγή, ώστε δικαιωματικά να του αναλογεί να αγωνίζεται για δικαιώματα και ελευθερίες.

[Αννυ]: Αμην…

[Κωνσταντίνος]: Να υπερασπίσει την γλώσσα του και τον ρυθμό του, να αναπνεύσει και να τραγουδήσει και πάλι τον δεκαπεντασύλλαβο: «Τις δεκαπέντε συλλαβές! Πού ’χουν του Πάσχα τις βαφές, του Έλληνα το αίμα! Τις δεκαπέντε συλλαβές! Το άρωμα του δυόσμου! Τις δεκαπέντε συλλαβές, που είν’ οι ραφές του κόσμου!…».

Να χορέψει ξανά τα εννέα όγδοα, με επίγνωση της υπέρβασης των ορίων και της πάλης του με τον θάνατο. Να περνά καθημερινά στην αθανασία αναστημένος. Προσδοκώ την ανάσταση του λαού μας, πριν την επανάσταση. Η ανάστασή του είναι το προαπαιτούμενο!

[Αννυ]: Η ανάσταση ΕΙΝΑΙ η επανάσταση!

[Κωνσταντίνος]: Αμφιβάλλω εάν υπάρχει πλέον «η μαγιά» που μας λέει ο Μακρυγιάννης. Ο εχθρός ήταν τελικά πιο έξυπνος από εμάς, δούλεψε πολλά χρόνια πριν για να φτάσουμε στα σημερινά αδιέξοδα, κι η χώρα μας να είναι απλά χώρος! Αλλά, μπορούμε ακόμα και τώρα να μάθουμε από τον εχθρό.

Ας στηρίξουμε, ας βάλουμε πλάτη εκεί που βλέπουμε να κτυπάει σήμερα, κι ας προσπαθήσουμε να προλάβουμε τα μελλοντικά του σχέδια. Έχουμε ακόμα ελπίδα, δεν τέλειωσαν όλα. Κι όλα, βεβαίως, εξαρτώνται από το τι θέλουμε. Την θέλουμε αυτήν την πατρίδα ή όχι; Αν την θέλουμε, θα την έχουμε. Αν θέλουμε να έχουμε μια καλύτερη ποιότητα ζωής, θα την έχουμε! Αρκεί να το θέλουμε! Το θέλουμε όμως; Το θέλουμε πραγματικά; Το θέλαμε και τις προηγούμενες δεκαετίες;

Σε κάθε περίπτωση, υποθέτω πως αισιόδοξο είναι να ξέρεις ότι έχεις την δύναμη στα χέρια σου (και την έχεις!) για να αλλάξεις προς το καλύτερο την ζωή σου. Όταν το πιστέψουμε αυτό θα κάνουμε θαύματα! Για την ώρα δείχνουμε να είμαστε φοβισμένοι…

[Αννυ]: Φοβισμένοι, ένοχοι, απογοητευμένοι. Σε καταστολή από το πολύ bullying πανταχόθεν. Αλλά κυρίως φοβισμένοι.

[Κωνσταντίνος]: Τι φοβόμαστε, άραγε; Μήπως το να αναλάβουμε την ευθύνη, και το κόστος της όποιας αλλαγής; Ποιος ξέρει; Πάντως για την ώρα ο εχθρός φαίνεται πως έχει το πάνω χέρι! Ενώ ο λαός μας δείχνει να είναι μουδιασμένος, αναποφάσιστος, ανέτοιμος και πάνω απ’ όλα φοβισμένος! Γιατί; Η λύση, κατά την γνώμη μου, βρίσκεται στο αντίθετο τού κάθε συμπτώματος! Π.χ. Δεν ξέρουμε; Τότε, να μάθουμε! Δεν ακούσαμε; Να ακούσουμε! Δεν καταλάβαμε; Να καταλάβουμε! Δεν πληροφορηθήκαμε; Να πληροφορηθούμε! Δεν τολμήσαμε; Να τολμήσουμε! Δεν αντιδράσαμε; Να αντιδράσουμε!

[Αννυ]: Ετσι. Αν και προτιμώ τη δράση από την αντίδραση. Η αντίδραση προϋποθέτει ότι έχει δράσει πριν από μας κάποιος άλλος κι εμείς απλά απαντάμε. Θα ήθελα να ξεκινάμε πρώτοι.

[Κωνσταντίνος]: Ας πάρουμε την ζωή μας στα χέρια μας! Αλλιώς θα παραμείνουμε δέσμιοι μιας πλειοψηφίας που είναι ίσως σε σύγχυση αλλά, όπως και να το κάνουμε, ορίζει την ζωή μας!

[Αννυ]: Είσαι σίγουρος ότι είναι η πλειοψηφία;

[Κωνσταντίνος]: Εκλογές έρχονται. Ας μην χάσουμε και πάλι άλλη μια ευκαιρία. Ας μην τις απαξιώσουμε. Είναι κι αυτές μια μάχη, μια ευκαιρία. Μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα. Γιατί, αν μείνουνε τα πράγματα όπως είναι, είμαστε χαμένοι. Δεν πρέπει να φοβόμαστε την αλλαγή! Μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο.

[Αννυ]: Εγώ θα σου απαντήσω με Καζαντζάκη, από την Ασκητικη: «Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: “Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε;” Πολέμα! Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.»

[Κωνσταντίνος]: Κι όπως λέει κι ο Μπρεχτ: «Χρειάζονται πολλά, τον κόσμο για να αλλάξεις: Οργή κι επιμονή. Γνώση κι αγανάχτηση. Γρήγορη απόφαση, στόχαση βαθιά. Ψυχρή υπομονή, κι ατέλειωτη καρτερία. Κατανόηση της λεπτομέρειας και κατανόηση του συνόλου. Μονάχα η πραγματικότητα μπορεί να μας μάθει πώς την πραγματικότητα να αλλάξουμε.»

[Αννυ]: Βρισκόμαστε και πάλι σε ένα πολύ δύσκολο σταυροδρόμι της Ιστορίας μας όπου όλα είναι ρευστά, υπάρχει μεγάλη ανασφάλεια και απογοήτευση. Πρόσφατα αποφάσισες να ενώσεις τη φωνή σου και τις δυνάμεις σου, με αυτές της Ζωής Κωνσταντοπούλου η οποία είναι επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας. Ποιοι είναι οι λόγοι που συντάσσεσαι μαζί της και δείχνεις αυτή την εμπιστοσύνη;

[Κωνσταντίνος]: Η Ζωή είναι πολύ ξεκάθαρη και ειλικρινής. Ακόμα και τότε που ήταν στην κυβέρνηση. Πιστή στις πρώτες εξαγγελίες τού τότε ΣΥΡΙΖΑ, πήρε πρωτοβουλίες τέτοιες που ήταν, από ένα σημείο και μετά, λες και σαν να υπήρχαν δύο πολιτικές στην κυβέρνηση – και εντέλει υπήρχαν δύο. Δεν θα ξεχάσω την βραδιά που είπε στην Βουλή: «κύριε Τσίπρα, δεν μπορώ να σας καλύπτω άλλο!». Έκτοτε έγινε αποσυνάγωγη – προφανώς! Αλλά, δεν το έβαλε κάτω! Από τότε μέχρι και τώρα είναι και παρέμεινε μάχιμη! Βρήκε το κουράγιο να ομολογήσει ότι εξαπατήθηκε, και αυτό είναι σπουδαίο. Είναι σταθερή και διαυγής στις θέσεις της. Παλεύει με όσα και ό,τι μέσα έχει! Η θέση της δε για το Σκοπιανό με ενθουσίασε…

[Αννυ]: Ναι. Παρακολούθησα με προσοχή συνεντεύξεις της και συμφωνώ. Επίσης να πω ότι επιτέλους, κάποιος που μπορεί να μιλήσει και να απαντήσει σε ερωτήματα από στήθους, χωρίς σκονάκι! Κάποιος που έχει θέσεις τις οποίες μπορεί να υποστηρίξει σε ελεύθερη συζήτηση! Η Μακεδονία λοιπόν…

[Κωνσταντίνος]: Η Μακεδονία! Είναι και το επίμαχο αυτό και φλέγον θέμα, ξέρεις, η αιτία που με έκανε να μην είμαι συνεπής με το κόμμα που μέχρι τώρα είχα στην καρδιά μου, (αν και δεν ήμουν ποτέ οργανωμένος σε αυτό το κόμμα, παρόλο που εγώ το ήθελα πολύ – εκείνοι δεν μου το πρότειναν, δεν εκτιμούσαν μάλλον πως ήμουν ικανός και ταιριαστός με τις γραμμές τους) η Μακεδονία, λοιπόν, ήταν η αιτία που με έκανε να απομακρυνθώ, και να είμαι ασυνεπής με το κόμμα αυτό, για να παραμείνω όμως, συνεπής με τον εαυτόν μου!

Το κόμμα, που αντί να αδράξει την ευκαιρία, να αρθρώσει έναν πατριωτικό λόγο και να πάρει τον λαό με το μέρος του, περιορίστηκε στην γνωστή τακτική τού «ναι μεν, αλλά», και προτίμησε να διχάσει και να στιγματίσει τον ανταριασμένο κόσμο, και να τον ¨διδάσκει¨ δασκαλίστικα τι εστί “ταξική πάλη”, κι έβαλε τους επιστήμονές του να μας βομβαρδίζουν συνεχώς για το πόσο αδιάβαστοι, αμόρφωτοι, κι ανιστόρητοι είμαστε όλοι εμείς οι υπόλοιποι, και να μας έχουν τρελάνει με τις ερμηνείες τους τις “επιστημονικές.” Κρίμα…

[Αννυ]: Κρίμα πράγματι. Γιατί τα όνειρα πολλών αγνών ανθρώπων, χάθηκαν πίσω από τις “γραμμές.”

[Κωνσταντίνος]: Συντάσσομαι, λοιπόν, με την Ζωή Κωνσταντοπούλου γιατί η Ζωή είναι ξεκάθαρη. Γιατί δεν επιχορηγείται από κανέναν, γιατί δεν εμπλέκεται σε σκοτεινές δοσοληψίες, γιατί οι διαδικασίες του κινήματος και της οργάνωσης των ανθρώπων αποπνέουν δημοκρατία και ανθρωπιά! Και γιατί αυτά που λέει τα εννοεί!!!

[Αννυ]: Ο κόσμος είναι απογοητευμένος οικτρά από τη μεταστροφή του ΣΎΡΙΖΑ. Τι να περιμένουμε από τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και την Πλεύση Ελευθερίας;

[Κωνσταντίνος]: Περιμένουμε να κάνει πράξη αυτά που λέει. Και θα τα κάνει! Μέχρι τώρα είναι σπαθί! Ό,τι έχει πει, το έχει κάνει. Και τώρα, για τις Ευρωεκλογές, δεν το κρύβει, το ομολογεί: «πάμε να συγκρουστούμε με την Ευρώπη»! Είναι σαφής! Πλεύση προς την Ελευθερία, με πανιά τα έξι “Δ”: Δημοκρατία, Δικαιοσύνη, Διαφάνεια, Δικαιώματα, Διαγραφή χρέους, και Διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών.

[Αννυ]: Ενδιαφέρον. Το σημειώνω.

[Κωνσταντίνος]: Η Ζωή πρέπει να μπει ξανά στην Βουλή! Άλλωστε είναι η μόνη που ήταν παρούσα τότε και ξέρει πολύ καλά εκ των έσω τα πράγματα. Έχει δε εξαιρετική μνήμη! Την θαυμάζω. Και την εκτιμώ. Ό,τι έχει να πει το λέει, είναι ειλικρινής. Ο όποιος πολιτικός της αντίπαλος, ξέρει πολύ καλά την γνώμη που έχει για αυτόν! Και φρόντισε να το ξέρουν και οι πολίτες. Δεσμεύθηκε ηθικά με αυτό.

[Αννυ]: Θα ήθελα πολύ να δω τους πολιτικούς αρχηγούς σε μια ελεύθερη συζήτηση χωρίς απαγορευμένες ερωτήσεις. Αλλά δεν τολμούν.

[Κωνσταντίνος]: Η Ζωή δεν κρύβεται πίσω από το δάκτυλό της. Κάλεσε σε αντιπαράθεση τον Τσίπρα! Τι πιο ξεκάθαρο και γενναίο! Κι εκείνος “κρύβεται”, φυσικά! Η Ζωή, κοιτάει τον κόσμο στα μάτια. Δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Και δεν φοβάται τίποτα. Με τιμά η πρότασή της να βρίσκομαι μαζί της στο Ευρωψηφοδέλτιο της «Πλεύσης Ελευθερίας»!

Η Ζωή, με όρους Θεάτρου, Άννυ (κι ας με συγχωρέσει το Θέατρο που θα χρησιμοποιήσω την ορολογία του – δεν το υποτιμώ, αν και σύσσωμο φαίνεται να εξ-υπηρετεί την εξουσία) θα λέγαμε πως είναι (και είναι!) πρωταγωνίστρια! Έχει την στόφα της πρωταγωνίστριας, του ηγέτη. Ο χώρος τής πολιτικής είναι αναμφίβολα ο φυσικός της χώρος. Της αναλογεί να παίξει τον πρώτον ρόλο στα πολιτικά της χώρας. Οι άλλοι δεν είναι πρωταγωνιστές, είναι ολοφάνερο! Εξυπηρετούν απλώς ένα κακογραμμένο έργο, μια κακόγουστη κωμωδία με τραγικές επιπτώσεις για την χώρα μας, παίζοντας ευκαιριακά (και μάλιστα άτεχνα!) έναν πρώτο ρόλο.

Και στο Θέατρο το βλέπουμε να συμβαίνει πολύ συχνά αυτό. Ενώ ξέρουμε πως δεν είναι ο πρώτος ρόλος που σε κάνει πρωταγωνιστή. Γεννιέσαι πρωταγωνιστής. Έρχεσαι χρεωμένος να «θυσιαστείς». Εκείνοι δεν γεννήθηκαν για να είναι πρωταγωνιστές, ούτε καν για ηθοποιοί!

[Αννυ]: …κομπάρσοι…

[Κωνσταντίνος]: Θλιβεροί κομπάρσοι – ούτε τα λόγια τους δεν ξέρουν απ’ έξω! Εμείς απ’ την πλατεία (του Συντάγματος) ακούμε τον υποβολέα!!! Τι μπουλούκι! Ο Θεός να μας λυπηθεί…

[Αννυ]: Τι να σου κάνει ο Θεός; “Συν Αθηνά και χείρα κίνει”. Με το χέρι στην καρδιά, πώς θα επιχειρήσεις από τη θέση σου να συμβάλεις στη μετεξέλιξη της Ελλάδας; Στην απελευθέρωσή της;

[Κωνσταντίνος]: Με όλες μου τις δυνάμεις. Με όλες μου τις γνώσεις. Με όλη μου την καρδιά. Και ο Θεός βοηθός!

[Αννυ]: Θα ήθελα να μπορούσα σαν φίλη μια άλλης “Φιλικής” να σε ορκίσω…

[Κωνσταντίνος]: Χαχαχα! Μα… μπορείς! Και ως φίλη δική μου, ξέρεις, μπορείς να με ορκίσεις –στην φιλία μας!– κι είναι αρκετό! Δεν χρειάζεται κάποια… Εταιρεία! Λοιπόν, Άννυ, φιλώ τον Σταυρό, και γονατίζω…

[Αννυ]: Θα λειτουργείς πάντα κατά το συμφέρον της Ελλάδας;

[Κωνσταντίνος]: Ναι. Τ’ ορκίζομαι!

[Αννυ]: Θα απαντάς σε κάθε επίσημη ιστορική ανακρίβεια για να αποκαθίσταται η Ιστορία;

[Κωνσταντίνος]: Ναι. Τ’ ορκίζομαι!

[Αννυ]: Θα προτάσσεις τα στήθη υπέρ αδυνάτου;

[Κωνσταντίνος:] Ναι. Τ’ ορκίζομαι!

[Αννυ]: Θα δίνεις μάχη μέχρι τέλους για να μην εγκαθιδρυθεί η βαρβαρότητα;

[Κωνσταντίνος]: Ναι. Τ’ ορκίζομαι!

[Αννυ]: Θα μας λες πάντα την αλήθεια όποια κι αν είναι αυτή;

[Κωνσταντίνος]: Ναι. Τ’ ορκίζομαι!

[Αννυ]: Υπόσχεσαι, δίνεις το Λόγο σου, Ορκίζεσαι κι Ομνύεις;

[Κωνσταντίνος]: Ναι! Ορκίζομαι! Ενώπιον Θεού και ανθρώπων

[Αννυ]: Σε ευχαριστώ θερμά για όσα μοιράστηκες μαζί μας.

[Κωνσταντίνος]: Εγώ σε ευχαριστώ πολύ! Σε ευχαριστώ για την φιλία σου – με τιμά! Σε ευχαριστώ και για τον καφέ και την φιλοξενία σου! Ελπίζω να μην έκανα κατάχρηση του χρόνου και του χώρου σου. Ήθελα όμως, πολύ να τα πούμε. Σε ευχαριστώ!


🎙Αποκλειστική συνέντευξη
του Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου
στην Αννυ Λιγνού ©️ 14/05/2019

🖇📌
Ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος, αυτήν την περίοδο περιοδεύει στην Ελλάδα με τον μονόλογο «Ο Μέγας Ιεροεξεταστής» του Φιόντορ Ντοστογιέφσκυ. Συνάμα, διδάσκει Υποκριτική σε τέσσερεις Δραματικές Σχολές. Όλον τον Μάϊο, στο θέατρον ΕΝΑΣΤΡΟΝ, της Δραματικής Σχολής Μαίρης Βογιατζή-ΤΡΑΓΚΑ, παίζεται –σε σκηνοθεσία και διδασκαλία δική του– η παράσταση των τριτοετών φοιτητών του: «Εγώ, ο Μπέρτολτ Μπρεχτ». Ταυτοχρόνως σπουδάζει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στην Θεολογική Σχολή, στο τμήμα «Κοινωνικής Θεολογίας και Θρησκειολογίας». Γράφει βιβλία και ενίοτε μεταφράζει. Το καλοκαίρι ευελπιστεί να τελειώσει το πέμπτο του βιβλίο.

Αν κάποιος επιθυμεί να τον ψηφίσει, το όνομά του ως υποψηφίου στις Ευρωεκλογές 2019, θα βρίσκεται στο Ευρωψηφοδέλτιο “ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ – ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ.”

~Διαβάστηκε / κοινοποιήθηκε 96 φορές~
Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest

Επιτρέπεται η κοινοποίηση του άρθρου στα κοινωνικά δίκτυα μέσω των ενεργών συνδέσμων. Προκειμένου για αναδημοσίευση (αντιγραφή δηλαδή του κειμένου) παρακαλώ ζητήστε πρώτα την άδεια από τον/την συγγραφέα/συντάκτη, παραθέτοντας απαραίτητα όνομα, πηγή και ενεργό σύνδεσμο προς την σελίδα. Τροποποιήσεις στα κείμενα, δεν επιτρέπονται.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΜΕ TO FACEBOOK ΠΡΟΦΙΛ ΣΑΣ
Στιγμιότυπο από το σπίτι του Κολοκοτρώνη και το άγαλμα με το γκράφιτυ

Βοήθα Γέρο!

Αυτό το υπνομυθιστόρημα, Θέλει το χρόνο του. Διαβάζεται λίγο πριν τον ύπνο. Ο αναγνώστης θα αποφασίσει κατά πόσο αποτελεί προϊόν ζωηρής φαντασίας ή ζοφερής πραγματικότητας…

Διαβάστε περισσότερα »