Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest
Αστυνομικοι οδηγουν νεαρό στο κρατητήριο
Στιγμιότυπο από τις ειδήσεις

Θα μπορούσαν να είναι τα δικά μας παιδιά;

Διάβασα σε τρεις αναρτήσεις φίλων την άποψη ότι οι νεαροί που ξυλοκόπησαν άγρια τον σταθμάρχη που τους έκανε παρατήρηση (έστω και, κατά τα λεγόμενά τους, υβριστική και προκλητική) δεν είναι τελικά Αλγερινοί μετανάστες δεύτερης γενιάς όπως αρχικά διαδόθηκε από σοβαρά μέσα, αλλά Έλληνες και θα μπορούσαν να είναι τα δικά μας παιδιά.

ΣΟΡΡΥ ΑΛΛΑ ΟΧΙ. Δεν το δέχομαι.

Δεν θα μπορούσα να φανταστώ τα παιδιά μου, σε οποιεσδήποτε συνθήκες πίεσης ή πρόκλησης από έναν ενήλικα να τον ξυλοφορτώνουν και να τον κλωτσούν στο πρόσωπο με τις αρβύλες στήνοντάς του ενέδρα. Δεν θα μπορούσα γενικότερα να τα φανταστώ να ξυλοφορτώνουν κανέναν στα καλά καθούμενα εκτός πια κι αν κινδύνευε η ζωή τους κι έπρεπε να αμυνθούν.

Χωρίς αυτό, φυσικά, σε καμμία περίπτωση να σημαίνει ότι μπορώ πιο εύκολα να το φανταστώ να το κάνουν τα Αλγερινάκια ας πούμε, απλώς και μόνο επειδή είναι Αλγερινάκια.

Διάβαζα πρόσφατα κάποιες συνεντεύξεις των αδελφών Αντεντοκούνμπο και η επίγευση ικανοποίησης που μου άφησαν ήταν τεράστια. Γιατί;

Γιατί κατάλαβα ότι είχαν εξαιρετική οικογενειακή διαπαιδαγώγηση. Η οικογένεια ήταν δεμένη, οι γονείς εργατικοί αλλά η εργασία τους όσο σκληρή και να ήταν δεν τους αποσπούσε από τον να έχουν τον έλεγχο και την επίβλεψη των παιδιών τους. Η κούραση δεν τους απέτρεπε από το να κάνουν όνειρα.

Οι Αντεντοκούνμπο είναι Νιγηριανοί. Στη Νιγηρία, χώρα με μεγάλη φτώχεια, κοινωνικές ανισότητες, αναλφαβητισμό και παραβατικότητα, υπάρχει επίσης σύστημα αξιών και διάκριση του σωστού από το λάθος. Και ο Γιάννης και ο Θανάσης τόνιζαν τις Νιγηριανές αξίες της οικογένειας, προφανώς επειδή τις διδάχθηκαν, ανατράφηκαν με αυτές και τις έκαναν κτήμα τους:

Τον απέραντο σεβασμό προς τους γονείς τους (προσοχή σεβασμό, όχι φόβο) και την αμέριστη εμπιστοσύνη στα σχέδια που έκαναν για το μέλλον των παιδιών τους. Αναγνώριζαν οι ίδιοι πως είναι ΠΑΙΔΙΑ. Παράλληλα, μέσα σε όλη την συνέντευξη φαινόταν η ελληνική παιδεία την οποία είχαν λάβει και ενστερνιστεί, αφού ήταν σε θέση να την κατανοήσουν λόγω της καλής νιγηριανής τους διαπαιδαγώγησης.

Τι έγινε λοιπόν εδώ; Δεν είναι οι Αντεντοκούνμπο Έλληνες;

Μια χαρά Έλληνες είναι εφόσον το επιθυμούν. Το κέρδισαν με το σπαθί τους. Και την γλώσσα μιλούν άπταιστα, και την Ιστορία γνωρίζουν και θαυμάζουν, και τα ήθη και έθιμα σέβονται και την Ελλάδα εκτιμούν και δοξάζουν με τις πράξεις τους. Και την Νιγηρία δεν απορρίπτουν γιατί γνωρίζουν το καλό της κομμάτι. Αυτό που τους δίδαξαν οι γονείς τους. Kι όταν τους έβριζαν (και τους βρίζουν ακόμα) ως σκυλάραπες, να μην σπάνε τα μούτρα αυτουνού που τους βρίζει, να μην απαντούν με κλωτσιές και μαχαιριές, αλλά με πράξεις που τιμούν τους ίδιους:

> Ναι, είμαι πλέον διάσημος μπασκετμπολίστας αλλά «δεν υπογράφω πάνω στην ελληνική σημαία» γιατί τη σέβομαι.

> Είμαι «Ελληνονιγηριανός». Εχω πάρει από τις δύο κουλτούρες τα καλύτερά τους και τα αξιοποιώ στο έπακρο.

> «Οι γονείς μου έκαναν τρομερή δουλειά, πάλευαν για εμάς σε καθημερινή βάση. Μας παρείχαν όσα χρειαζόμασταν σαν οικογένεια ακόμη κι αν έπρεπε να πουλήσουν πράγματα στους δρόμους. Η φτώχεια μπορεί να σε ωθήσει στα όριά σου. Δεν είναι διασκεδαστικά, όμως στο τέλος της ημέρας πρέπει να το αποδεχθείς και αυτό κάναμε ως οικογένεια. Είχαμε ο ένας τον άλλο, κάναμε αυτό που έπρεπε.»

> «Ήταν δύσκολο και πάντα θα είναι δύσκολο να είσαι μαύρος σε μια χώρα λευκών. Εγώ γεννήθηκα στην Ελλάδα, δεν έχω πάει ποτέ στη Νιγηρία, πήγα σε ελληνικό σχολείο με τους φίλους μου, η Ελλάδα είναι όσα γνωρίζω. Δεν βγήκα ποτέ από εκείνη μέχρι τα 18 μου».

> «ο πατέρας μου ήθελε να ζήσει στην Ελλάδα γιατί έλεγε πως η ελληνική κουλτούρα και το εκπαιδευτικό σύστημα θα είναι σπουδαία για εμάς.»

Συνεπώς δεν πρόκειται για το αν τα παιδιά αυτά (που χουλιγκάνισαν τον σταθμάρχη) προέρχονται από πλούσιες ή φτωχές οικογένειες, αν είχαν προνόμια ή όχι, αν είναι Έλληνες ή ξένοι, (άλλωστε κι εμείς και τα παιδιά μας ως απόδημοι, αντιμετωπιζόμαστε σαν ξένοι στην ίδια μας την πατρίδα από μερικούς ανεγκέφαλους, λες κι ο Οδυσσέας έπαψε να είναι Έλληνας επειδή έλειπε 20 χρόνια από την Ελλάδα).

Όλο το κλειδί είναι στις αξίες με τις οποίες ανατράφηκαν και ήρθαν σε επαφή και εάν βρέθηκε ποτέ κανείς να τους πει σταθερά «Οχι. Αυτό δεν επιτρέπεται να το κάνεις.»

Και μια και λέμε για «όχι» να συμπληρώσω εδώ, πως έμαθα από άτομο που γνώριζε προσωπικά τον Ροδίτη που σκότωσε την Τοπαλούδη ότι ποτέ από τα νηπιακά του χρόνια δεν του είχε πει κανείς όχι, και όταν έκανε πράγματα που ανησυχούσαν τους δασκάλους του και τους γύρω, οι γονείς του αντί να πέσουν με τα μούτρα να βοηθήσουν το παιδί τους να μην πάρει τον κακό δρόμο έκαναν επίθεση στους δασκάλους και τον άλλαζαν σχολεία.

Ο συχωρεμένος ο πεθερός μου έφυγε με μια βαλίτσα όπως λένε, από ένα ορεινό χωριό της Κρήτης και πήγε μετανάστης στη Γερμανία για μια καλύτερη ζωή. Παρότι ήταν -όπως στον ίδιο άρεσε να λέει- απόφοιτος της 4ης Δημοτικού (τονισμένο το «απόφοιτος») ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκαν να κάνουν αφού εγκαταστάθηκαν και βρήκαν σταθερές δουλειές στη Γερμανία; Να φτιάξουν ελληνικό σχολείο και να πληρώνουν τους δασκάλους από την τσέπη τους. Αν αυτό δεν είναι παιδεία και καλλιέργεια, τότε δεν ξέρω τι είναι.

Οι δικοί μου γονείς, με μεγάλωσαν ελεύθερα, σεβόντουσαν την προσωπικότητα μου, εμένα και του αδερφού μου και άκουγαν την άποψή μας. Μας ενθάρρυναν να εκφραζόμαστε. Λάβαμε πολλή αγάπη κι αποδοχή. Δεν δίστασαν όμως ποτέ να μας πουν ΟΧΙ, όταν επρόκειτο για όρια, και μάλιστα ήταν τόσο ξεκάθαρα που δεν χρειαζόταν καν να το συζητήσουμε, δεν ετίθετο θέμα.

Τεράστια σημασία επίσης έδιναν οι γονείς μου στο «να μην ενοχλούμε τους άλλους.» Να μας ενδιαφέρει αυτό. «Χαμηλωσε τη μουσική είναι βράδυ», «Μην τηλεφωνείς στους φίλους σου το μεσημέρι», «πηγαινετε πιο κει να παίξετε ρακέτες, οχι πανω από το κεφάλι των ανθρώπων» …κλπ. Κι ύστερα να παίρνουμε την ευθύνη των πράξεών μας. Να λέμε: «Εγώ το ‘κανα»

Δήλωσαν οι λεβέντες: «Μας είπε κάτι για το σπίτι μας και θολώσαμε. Κατεβήκαμε και τον χτυπήσαμε γιατί αφού μας έκανε παρατήρηση μετά κάτι μας είπε για το σπίτι μας και θυμώσαμε. Μετά φοβηθήκαμε και γι´ αυτό δεν πήγαμε στην αστυνομία και αρχίσαμε να κρυβόμαστε…»

Τι να σχολιάσεις από αυτήν τη δήλωση; Περιέχει μέσα σε τρεις γραμμές όλη την έλλειψη αυτοπειθαρχίας, αυτοσεβασμού, αυτοσυγκράτησης, όλη την απομόνωση και την έλλειψη επικοινωνίας όλον τον δικαιωματισμό του ξεγδικωμού, όλη τη στρεβλή δικαίωση του «κάνω ό,τι γουστάρω» που ήταν ίσως μέσα στα κεφάλια τους τα κλούβια, όλα τα «όχι» που δεν ειπώθηκαν όλο το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε» της ανθρωπότητας και όλη τη δειλία που το συνοδεύει πάντα.

Γεγονός είναι πως κατά μία έννοια είναι κι αυτά παιδιά μας και είμαστε εν δυνάμει γονείς τους όλοι οι ενήλικες μια και είναι ανήλικοι που ζουν στην ίδια κοινωνία με μας, μια κοινωνία που νοσεί. Αλλά μέχρι εκεί.

Είναι επίσης γεγονός πως ενώ νοιώθω την ανάγκη να προστατεύσω και να δικαιολογήσω όλα τα παιδιά του κόσμου γιατί απλώς είναι παιδιά, για αυτά ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΝΟΙΩΣΩ ΚΑΜΜΙΑ ΣΥΜΠΑΘΕΙΑ και να βρω καμμία δικαιολογία ό,τι κι αν μου λέτε.

Μου φαίνονται ίδιοι με τον πακιστανό που χτύπησε τη Μυρτώ και οι δικηγόροι του προέβαλαν το εξωφρενικό επιχείρημα της «διαφορετικής κουλτούρας». Μπορώ να τον αναφέρω εδώ χωρίς να φρίξουν οι δικαιωματιστές μια και τα παιδιά από ό,τι λέγεται είναι Ελληνες, χωρίς να έχουμε μάθει κάτι σίγουρα. Ιδιοι με τον Ροδίτη. Ίδιοι με πολλές πανομοιότυπες περιπτώσεις που βλέπουμε στις ειδήσεις και μας κόβει κρύος ιδρώτας.

Αλλά δεν το δέχομαι με τίποτα πως θα μπορούσαν να ήταν τα παιδιά μας. Οι οικογένειες είναι ένας πυρήνας θεμέλιος για την κοινωνία. Κι όσο τον χτυπάμε να σπάσει και να διαλυθεί, τόσο το κακό που γίνεται ξεχύνεται γύρω μας σαν πυρηνική ενέργεια, τοξική και δηλητηριώδης και μας τρομάζει αφάνταστα.

Και για να εξηγούμαι γιατί υπάρχουν και μονογονείς, οικογένεια είναι εκείνος ο ενήλικας που θα σε πάρει υπό την σκέπη του, θα είναι υπεύθυνος για σένα μέχρι να μεγαλώσεις, θα φροντίσει για την ασφάλειά σου, την ψυχή και το πνεύμα σου, την πρόοδό σου. Θα σου σχεδιάσει ένα μέλλον και μετά κάνε ότι νομίζεις εσύ, θα σε προστατεύσει ΘΕΤΟΝΤΑΣ ΣΟΥ ΟΡΙΑ χωρίς να φοβάται ότι θα φανεί «ο κακός», και θα σου μάθει να ξεχωρίζεις το καλό από το κακό όταν αυτά είναι δυσδιάκριτα.

Αν και δεν είναι και τόσο.

Μελέτες σε προνήπια έχουν δείξει πως μωράκια που δεν έχουν κατακτήσει ακόμη την ικανότητα να μιλάνε, μπορούσαν να ξεχωρίσουν τον καλό και τον κακό χαρακτήρα στα κινούμενα σχέδια και προτιμούσαν στο τέλος της προβολής να πάρουν μαζί τους το καλό κουκλάκι από αυτά που είχαν δει κι όχι αυτό που συμπεριφερόταν άσχημα στα άλλα.

Οπότε, όχι ίσες αποστάσεις ανάμεσα στην καλή και την κακή συμπεριφορά για να μη νοιώθει άσχημα ο παραβάτης, όχι επιστημονικές δικαιολογίες για το κάθε άθλιο φέρσιμο, όχι απαξίωση των επιτευγμάτων, αθλητικών, ακαδημαϊκών, τεχνικών, κοινωνικών, πνευματικών, ανθρωπιστικών, όχι απαξίωση εκείνων που καταβάλλουν κόπο κι έχουν το όποιο μικρό ή μεγάλο αποτέλεσμα για να μην προσβληθούν αυτοί που δεν θέλουν να βρέξουν τον κώλο τους αλλά απαιτούν να φάνε ψάρι.

Σοβαρά τώρα, κόφτε τις ίσες αποστάσεις γιατί στο τέλος θα χάσετε την ικανότητα να τα ξεχωρίζετε.

Αννυ

~κοινοποιήθηκε 46 φορές~
Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest

Επιτρέπεται η κοινοποίηση του άρθρου στα κοινωνικά δίκτυα μέσω των ενεργών συνδέσμων. Προκειμένου για αναδημοσίευση (αντιγραφή δηλαδή του κειμένου) παρακαλώ ζητήστε πρώτα την άδεια από τον/την συγγραφέα/συντάκτη, παραθέτοντας απαραίτητα όνομα, πηγή και ενεργό σύνδεσμο προς την σελίδα. Τροποποιήσεις στα κείμενα, δεν επιτρέπονται.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΜΕ TO FACEBOOK ΠΡΟΦΙΛ ΣΑΣ
Στιγμιότυπο από το σπίτι του Κολοκοτρώνη και το άγαλμα με το γκράφιτυ

Βοήθα Γέρο!

Αυτό το υπνομυθιστόρημα, Θέλει το χρόνο του. Διαβάζεται λίγο πριν τον ύπνο. Ο αναγνώστης θα αποφασίσει κατά πόσο αποτελεί προϊόν ζωηρής φαντασίας ή ζοφερής πραγματικότητας…

Διαβάστε περισσότερα »