Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest
Screenshot από την ταινία

Τικ Τακ, Τικ Τακ…

Βλέποντας για τρισχιλιοστή φορά τα Χτυποκάρδια στο Θρανίο με την ίδια πάντα χαρά, σκεφτόμουν τι είναι αυτό που έχουν αυτές οι ιαματικές, χιλιοπαιγμένες, μαυρόασπρες, πολύ απλές σε σενάριο και σκηνοθεσία ταινίες και μας ξεκουράζουν και μας αρέσουν τόσο πολύ;

Είναι λοιπόν μια σκηνή με τον Κωνσταντάρα ο οποίος υποδύεται τον μπαμπά της Βουγιουκλάκη, την ώρα που φεύγει για δουλειά με το κοστούμι, τη γραβάτα και τον χαρτοφύλακά του, τον ενημερώνει η γυναίκα του πως αδιαθέτησε «το παιδί» με έναν ανοιξιάτικο πυρετάκο.

«Το παιδί» είναι κοτζάμ γυναίκα, αλλά ο μπαμπάς ανησυχεί και τρέχει στο δωμάτιο να δει τι γίνεται, τη φυλάει στο μέτωπο κι αμέσως κάνει τη διάγνωση πως «ψήνεται το παιδί».

Συζητάνε με τη γυναίκα του κι αποφασίζουν να φωνάξουν το γιατρό κι εκείνος, τη φιλάει στο μάγουλο και φεύγει αγχωμένος για τη δουλειά μονολογώντας «πωπω άργησα, ενημερώστε με, τι ώρα είναι; αμάν άργησα».

Κι όλο αυτό μέσα σε μια κωμωδία.

Στο πρόσωπο του Λάμπρου, μέσα από αυτήν την πολύ απλή καθημερινή σκηνή, νομίζω πως βλέπουμε κάθε μπαμπά (η μαμά) που άργησε στη δουλειά γιατί κάτι τον καθυστέρησε σπίτι κι είχε αγωνία να δει τι συνέβη.

Νομίζω ακόμα πως μπορούμε να ταυτιστούμε με κάθε μαμά (η μπαμπά) που μένει σπίτι και ξεφυσάει γιατί έχει την ευθύνη να βρει λύση στο οικιακό πρόβλημα.

Κι ακόμα, μπορούμε όλοι μας να ταυτιστούμε με τη Βουγιουκλάκη, που είναι καλοχαϊδεμενη από τους γονείς της και θέλει να κάνει μια αθώα κοπάνα γιατί το σχολείο είναι βαρετό κι έξω είναι όμορφα κι η φύση οργιάζει κι η καρδιά της χτυπάει. Τικ τακ. Τικ τακ.

Σήμερα μου καρφώθηκε η σκηνή με τον Κωνσταντάρα στο μυαλό, όταν ο άντρας μου, με κουστούμι και γραβάτα και την τσάντα της δουλειάς ανά χείρας με συνόδευσε για ψωμί και την καθιερωμένη μας μικρή βολτίτσα γύρω γύρω στην όμορφη εξοχή. Η βολτίτσα ήταν υπέροχη, ο καφές στο χέρι, η κουβέντα ενδιαφέρουσα και ξεχαστήκαμε. Στο δρόμο για το ψωμί άρχισαν τα αγχωμένα «πωπω άργησα, τι ώρα είναι; αμάν άργησα».

Και δεν ήταν κωμωδία.

Παιδιά, γι’ αυτό μας αγγίζουν οι παλιές ελληνικές ταινίες. Επειδή δεν είμαστε Αμερικάνοι να σηκωνόμαστε για τζόκινγκ ντυμένοι με κολάν από λίκρα, με το fitness watch στον καρπό και να τρώμε pancakes με φυστικοβούτυρο και φρέσκο όραντζους πριν πάμε στο γραφείο να κάνουμε businesses και επιτυχημένα deals.

Επειδή φεύγουμε με την ψυχή στο στόμα κι έχουμε όλοι την ανάγκη για μία μικρή αθώα κοπάνα επειδή έξω ο ήλιος λάμπει και η εξοχή είναι πράσινη και η καρδιά μας κάνει τικ τακ τικ τακ…

Stay out of stress
Life is short

~κοινοποιήθηκε 39 φορές~
Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest

Επιτρέπεται η κοινοποίηση του άρθρου στα κοινωνικά δίκτυα μέσω των ενεργών συνδέσμων. Προκειμένου για αναδημοσίευση (αντιγραφή δηλαδή του κειμένου) παρακαλώ ζητήστε πρώτα την άδεια από τον/την συγγραφέα/συντάκτη, παραθέτοντας απαραίτητα όνομα, πηγή και ενεργό σύνδεσμο προς την σελίδα. Τροποποιήσεις στα κείμενα, δεν επιτρέπονται.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΜΕ TO FACEBOOK ΠΡΟΦΙΛ ΣΑΣ