Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest
Παρθενώνας
Παρθενώνας (foto credit: Pixaby)

Τσιμέντο να γίνει…

Εντάξει δεν ήξερα ότι ετοιμάζαμε την Ακρόπολη για το ντεφιλέ του Ντιόρ. Αν μου το λέγατε, δεν θα φώναζα και δε θα χτυπιόμουν τόσο για τα τσιμέντα, να γίνω ρεζίλι. Που να ήξερα πως περιμέναμε κόσμο; Επρεπε να με ενημερώσετε.

Πώς θα περπατήσουν τα μοντέλα πάνω στα κατσάβραχα, να στραμπουλήξουν τα ποδαράκια τους; Αυτή η υπέροχη ευκαιρία που να δίνεται να τσιμπήσουμε κάνα τρακοσαράκι χιλιάδες για τα τρέχοντά μας έξοδα (του κράτους, όχι τα δικά μας) είναι μοναδική.

Από την άλλη, σκεφτείτε το κι όλας, ο Ντιόρ θα δώσει μια λάμψη στα χαλάσματα και όλοι θα στρέψουν το βλέμμα τους στην Ακρόπολη. Θα την κάνει ξακουστή αυτό το ντεφιλέ, να μου το θυμηθείτε.

Κι αμέσως θα συρρεύσουν οι τουρίστες, από κάτω στις ταβέρνες της Πλάκας, κι εμείς θα τους σερβίρουμε περήφανα και δικαιωματικά ως γκαρσόνια της Ευρώπης «μία γκρικ μουζάκα, μία φέτα τσιζ, μια γκρικ σάλαντ, την μικρή παρακαλώ, τι; Δεν έχετε μικρή; Τότε φέρτε μας 6 πιάτα να την κάνουμε σπλιτ, 2 μπύρες και 4 κοκακόλες».

Και θα τσακιζόμαστε με το δίσκο στα χέρια να φέρουμε τις παγωμένες μπύρες του Βόλφγκανγκ του Καλτσοπέδιλου και της Γκούντρουν της Μπεργκεροσκοτώστρας και τις κοκακόλες των γκουντρουνόπαιδων, ενώ παράλληλα θα έχει φύγει αστραπιαία η παραγγελία με το ένα κυρίως πιάτο και τα 6 πηρούνια.

Παραδίπλα θα προσπαθεί ο καημένος ο Γιώργος που έχει βγει με την κοπέλα του τη Μαρία να μας κάνει νόημα να παραγγείλουν κι αυτοί, κι εμείς θα τον αγνοούμε επιδεικτικά. Πρέπει να σερβίρουμε πρώτα τους ξένους. Είμαστε γνωστοί για την φιλοξενία μας άλλωστε.

Αφού πάμε τις δροσερές μπύρες στο τραπέζι, ο Χανς κι η Γκούντρουν θα μας ρωτήσουν πόσο κοστίζουν παγωμένες, διότι εκείνοι παράγγειλαν κανονικές, ζεστές. Κι εμείς θα απορήσουμε λίγο και θα πούμε πως κάνει το ίδιο ζεστή ή κρύα, αλλά τις προσφέρουμε κρύες για να δροσιστεί ο πελάτης, κι αυτοί θα χαρούν, γιατί στο Ντόιτσλαντ το πληρώνεις το ψυγείο εξτρά. Κι εμείς θα κουνήσουμε το κεφάλι με απορία.

Από δίπλα ο Γιώργος θα μας φωνάζει: «Φιλαράκι, να παραγγείλουμε κι εμείς;» και τότε με ελαφρώς βαριεστημένο ύφος θα πηγαίνουμε να δούμε τι θέλει επιτέλους ο τύπος και μας βασανίζει, ο οποίος τελικά παραγγέλνει τον μισό κατάλογο για δύο άτομα και τελειώνει χαμογελαστά την παραγγελία του με το: «αυτά για την ώρα και βλέπουμε…»

Ωραία, και τι σχέση έχουν όλα αυτά με την Ακρόπολη, τα μπετά και τον Ντιόρ;

Παντού στον κόσμο εταιρίες φωτογραφίζονται στα αξιοθέατα, δεν θα γίνει και καμιά ζημιά, έλεος με τις κινδυνολογίες, την προγονολατρία, τον εθνικισμό και την κυρ-Παντελιδίαση (παντού χωράει ένας κυρ Παντελής και γενικά τελείωνε με τα μακροσκελή κείμενα, βαριέμαι να διαβάζω και κουράζονται τα ματόνια μου).

Να σου πω. Είναι το λάθος που κάνουμε πάντα. Προσπαθούμε να είμαστε είτε με την Ανατολή (εντάξει, μάθαμε τσιφτετέλι και κάνουμε σαν σαλάχια πάνω στο τραπέζι) είτε με τη Δύση (εντάξει, γεμίσαμε τατού και μούσια είμαστε και χίπστερς και ινφλουένσερς και ράπερς και γκάνγκστας). Αλλά δεν ανήκουμε ούτε στην Ανατολή, ούτε στη Δύση.

Ανατολή είναι ό,τι είναι ανατολικά της Ελλάδας, και Δύση ό,τι είναι Δυτικά. Στη μέση, είναι απλώς η Ελλάδα!

«Σιγά ρε Κέντρο Του Κόσμου!»

Και όμως. Μπιλίβιτ ορ νοτ, έτσι πάει. Γιαυτό και δεν ταιριάζει κάτι όταν το κάνουμε εμείς και δεν είναι δικό μας. Μπορεί στο Παρίσι, το αδιαμφισβήτητο Κέντρο της Μόδας να γίνονται κάτω από τη σιδεριά του Πύργου του Αϊφελ επιδείξεις μόδας. Μπορεί στην Αμερική οι μις Αμέρικα να φοράνε μπικίνι με τη σημαία της Αμερικής (αγαπούν κι αυτοί την πατρίδα τους χωρίς αμφιβολία) αλλά σε μας δεν πάει έτσι. Η σημαία μας κυματίζει μόνο σε ιστό και δεν γίνεται μπλουζάκι, φόρμα, παπούτσια ούτε βρακί. Απλώς δεν πάει. Για άλλους είναι τιμή για μας είναι ασέβεια.

Κι ακόμη, είναι αστεία οποιαδήποτε σύγκριση των μνημείων, του Αιφελ, του Μπιγκ Μπεν και του Αγάλματος της Ελευθερίας με τον Παρθενώνα. Αυτό δεν εμπεριέχει κανέναν απολύτως εθνικισμό, καμμία απολύτως ταση να υποτιμηθούν οι άλλες χώρες ή έθνη έναντι του δικού μας. Σεβαστότατα και αξιολογότατα. Αλλά πως να το κάνουμε, ακόμα και σε μια δουλειά να πας, είσαι νέος κι ο παλιός έχει άλλη βαρύτητα.

Η Ακρόπολη υπήρξε πάντα ένας Ιερός Βράχος. Ανατρέξτε στην πραγματική σημασία της λέξης Ιερός. Δεν είναι ο Αγιος. Είναι ο Δυνατός. Κι ο δυνατός, δεν έχει ανάγκη κανέναν να τον διαφημίσει. Η φήμη του προηγείται κι έπεται των αιώνων.

Η Ακρόπολη υπήρχε όρθια κι επιβλητική, πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια πριν υπάρξουν καν οι χώρες που φιλοξενούν τα άλλα τρία. Αυτό είναι απλώς μια ιστορική αλήθεια.

Η φάση με τα ντεφιλέ είναι σαν εκείνο το κουνούπι που πήγε και κάθισε στο κέρατο ενός ταύρου και τον ρώτησε ξεροβήχοντας για να δείξει πόσο σπουδαίο είναι: «Συγγνώμη αγαπητέ Ταύρε, θα σας ενοχλούσε αν έμενα λίγη ακόμη ώρα ώστε να αναπαυθώ και να θαυμάσω τη θέα πριν συνεχίσω την περιήγησή μου στον κόσμο;» κι ο ταύρος του απάντησε: «Κάνε όπως θες κουνουπάκι. Ούτε όταν ήρθες το πήρα χαμπάρι ούτε όταν θα φύγεις θα το πάρω». Οπότε…

Καλώς τα ναυτάκια μας τα ζουμπουρλούδικα

Θέλει να κάνει ο οίκος Ντιόρ επίδειξη μόδας; Σίγουρα θα είναι κομψή, δεν αμφιβάλλω. Ας κάνει. Θέλει το Υπουργείο Πολιτισμού να κάνει γνωστό τον παγκοσμίως άγνωστο Παρθενώνα στα πέρατα της οικουμένης, φωνάζοντας: «Καλώς τα ναυτάκια μας τα ζουμπουρλούδικα;» Ας το κάνει. «Ο κήπος είναι ανθηρός». Θέλει ο κύριος Κορρές να μας πείσει ότι ήταν η καλύτερη, κομψότερη, η λιγότερο παρεμβατική, η πιο φιλική και η πιο ταιριαστή λύση που μπορούσε να σκεφτεί για τον Παρθενώνα το μπετόν αρμέ; Τσιμέντο να γίνει

~κοινοποιήθηκε 288 φορές~
Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest

Επιτρέπεται η κοινοποίηση του άρθρου στα κοινωνικά δίκτυα μέσω των ενεργών συνδέσμων. Προκειμένου για αναδημοσίευση (αντιγραφή δηλαδή του κειμένου) παρακαλώ ζητήστε πρώτα την άδεια από τον/την συγγραφέα/συντάκτη, παραθέτοντας απαραίτητα όνομα, πηγή και ενεργό σύνδεσμο προς την σελίδα. Τροποποιήσεις στα κείμενα, δεν επιτρέπονται.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΜΕ TO FACEBOOK ΠΡΟΦΙΛ ΣΑΣ