Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest
Εκόνα από το περιοδικό «Figaro Illustre» του 1903 που δείχνει την Ιωάννα της Λωρράινης. Albert Lynch - Jeanne d'Arc
Εκόνα από το περιοδικό «Figaro Illustre» του 1903 που δείχνει την Ιωάννα της Λωρράινης. Albert Lynch - Jeanne d'Arc

Μια Γυναίκα Μπορεί (ή, το έπος της Jeanne D’Arc) Μέρος Α’

Σας έχω pop – quiz! Ευκολάκι! Εσείς θα βρείτε και θα μου γράψετε για ποια προσωπικότητα πρόκειται κι εγώ θα σας γράψω κειμενάκι με όλα τα σέα και τα μέα, που έχουν προκύψει γύρω από εκείνη προσφάτως! Γιατί ναι! Ακόμα και στην σύγχρονη εποχή, αποτελεί ένα σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες!

Δεκαεννέα χρόνια ζωής και μόλις 26 μήνες δημόσιας παρουσίας! Εξακόσια χρόνια από τη γέννησή της κι ακόμα είναι αίνιγμα ακόμα και για τους ιστορικούς! ‘Έχει απεικονιστεί σε αμέτρητα αγάλματα, πίνακες, μετάλλια, γραμματόσημα, έχουν γράψει για εκείνη ποιήματα, θεατρικά έργα, μυθιστορήματα, κι όχι όποιος κι όποιος! Shakespeare, Voltaire, Schiller, George Bernard Shaw, Jean Anouilh, Anatole France, Berthold Brecht, Marc Twain κι άπειροι άλλοι. Έχει εμπνεύσει τον Giuseppe Verdi, τον Franz Liszt, τον Pyotr IlyichTchaikovsky, κι έχουν συνθέσει όπερες κι ορατόρια και μιούζικαλ με θέμα τη ζωή της. Κι ο Leonard Cohen την έκανε τραγούδι… Οι δε, ταινίες βουβού κι ομιλούντα κινηματογράφου με θέμα τη ζωή της, πρέπει να υπερβαίνουν τις 21, χώρια τα ντοκιμαντέρ και τις ταινίες για την τηλεόραση. Εκεί, να δεις namedropping!  Frères Lumière, Georges Méliès, Cecil De Mille, Victor Fleming, Roberto Rossellini, Otto Preminger, Gleb Panfilov, Luc Besson… Και δεν τελειώνει εδώ. Διότι, πρωταγωνιστεί σε κινούμενα σχέδια, mangas και βιντεοπαιχνίδια, ενώ έχουν δώσει το όνομά της σε λουλούδι, μέχρι και σε αστεροειδή!

Δεν ξέρω τι σημαίνει να περνάει κάποιος στα όρια του μύθου, αλλά αν δεν μπορώ να σκεφτώ πολλές τέτοιες προσωπικότητες σ’ αυτήν την κατηγορία Bigger than Life! Κι είναι να αναρωτιέται κανείς πως είναι δυνατό, αυτό το πρόσωπο που τόσο έχει μελετηθεί, αναλυθεί και καταγραφεί, τόσα χρόνια από τόσους πολλούς να εξακολουθεί να αποτελεί ένα άλυτο μυστήριο! Κι επιπλέον, να τροφοδοτεί κι άλλους γρίφους, τυλιγμένους στην αχλή του θρύλου!

Σύμβολο κι εθνική ηρωίδα ενός έθνους, Αγία της Καθολικής Εκκλησίας, επική πολεμίστρια. Ενσάρκωση της ψυχής του γαλλικού λαού για την Δεξιά, επαναστάτρια και αντιστασιακή για την Αριστερά.

Ανεξάρτητη και Δυναμική, Πρόδρομος του φεμινιστικού κινήματος, 400 χρόνια πριν την ωρίμανση των συνθηκών για τoυς πρώτους αγώνες για γυναικεία χειραφέτηση ή θύμα της βασιλικής προπαγάνδας; Φωτισμένη αγγελιοφόρος του θεϊκού μηνύματος ή όργανο μιας καλοστημένης εκκλησιαστικής συνωμοσίας; Απεσταλμένη του Θεού, μάγισσα κατά τον ίδιο τον μεγάλο Shakespeare ( που ήταν άγγλος βέβαια χμ, χμ) ή «γραφική», μπουρλεσκ φιγούρα κατά τον Voltaire που μέσα από το ποίημα που έγραψε για εκείνη καυτηρίαζε τα «κακώς κείμενα» της Καθολικής Εκκλησίας, ένα είναι απολύτως σίγουρο πως πρόκειται για ένα κοινωνικό – πολιτικό – θρησκευτικό φαινόμενο!

Κι αν οι μύθοι είναι δημόσια όνειρα, όπως λένε κι η μυθολογία είναι πρωτότοκη αδελφή της Ιστορίας , θέλετε να ρίξουμε μια ματιά στη ζωή μιας από τις πιο αινιγματικές προσωπικότητες της Ιστορίας;

Ρε, ξέρεις ποια είμαι εγώ;

Τι ξέρουμε για την Ιωάννα της Λωρραίνης σε τελευταία ανάλυση; πως ήταν μια 17χρόνη Γαλλίδα, φτωχή, αμόρφωτη, βοσκοπούλα που φύλαγε τα πρόβατα αμέριμνη, όταν κάποια θεϊκά οράματα της παρουσιάστηκαν και της εμπιστεύτηκαν την αποστολή να διώξει τους Άγγλους από την χώρα της, όπου για πενήντα περίπου χρόνια κατείχαν την Βόρεια Γαλλία κι απαιτούσαν και τον βασιλικό θρόνο (η βασική αιτία του εκατονταετούς πολέμου).

Ζώστηκε λοιπόν το σπαθί, την λόγχη και τα άρματα, καβάλησε το άλογο και τράβηξε, αφού έπεισε τον Charles/Κάρολο τον 7ο ότι ήταν σταλμένη από το Θεό, να απελευθερώσει την Ορλεάνη, από την πολιορκία των Άγγλων και μετά να ανοίξει δρόμο μέσα από όλα τα εχθρικά εδάφη (που ήταν υπό αγγλική κατοχή) μέχρι την πόλη της Reims, ώστε να στέψει βασιλιά τον Charles 7 με δόξα και τιμή, στον καθεδρικό της ναό.

Αφού έγιναν όλα αυτά, κίνησε να απελευθερώσει το Παρίσι αλλά σε μια πόλη κοντινή, την Compiegne, τραυματίστηκε και την αιχμαλώτισαν οι Άγγλοι, όπου την δίκασαν για βλασφημία σε μια δίκη παρωδία στη Rouen, μετά από πολλές ταλαιπωρίες και βάσανα. Οι πιο διαβασμένοι, μάλιστα, ξέρουν πως ήταν Γάλλοι αυτοί που την αιχμαλώτισαν και την «πούλησαν» στα χέρια των Άγγλων έναντι λύτρων μετά από πέντε μήνες αιχμαλωσίας! Κι ας το έκαναν γαργάρα οι Γάλλοι και κλαίνε που τους έκαψαν την εθνική τους ηρωίδα κι αγία!

Ο βασιλιάς, τελείως γάιδαρος και λίγα λέω, αφού είχε πια στρογγυλοκαθίσει στο θρόνο και είχε βολευτεί, σκέφτηκε «πού να τρέχω τώρα για το κοριτσάκι, κάτσε να κλείσω καμιά συμφωνία στο προφορικό με τον δούκα της Βουργουνδίας, να τα βρούμε στο μιλητό, γιατί όλο πόλεμο, πόλεμο, έπαθα σύγκαμα πάνω στο άλογο, άι σιχτίρι, η φτώχια θέλει καλοπέραση», αδιαφόρησε τελείως για εκείνη και την άφησε εντελώς μόνη να ξαγκιστρώσει με τους «μιλημένους δικαστές» και πράκτορες των Άγγλων, που τελικά την έκαψαν στην Rouen ως μάγισσα, στα 19 της χρόνια! Μετά – 20 χρόνια μετά – ο βασιλέας ζήτησε αναθεώρηση της απόφασης της δίκης και αποκατέστησε το όνομα της Jeanne που αθωώθηκε πλήρως αλλά μετά! Αφού είχε πεθάνει μαρτυρικά και καεί (οι Άγγλοι προκειμένου να εξαφανίσουν οτιδήποτε θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σαν ενθύμιο από εκείνη, οπότε και τον μεγάλο κίνδυνο να ξεκινήσει λατρευτικό προσκύνημα) έκαψαν τα καμένα, ξανά και ξανά και τα πέταξαν στο ποτάμι. Μετά, πάντα μετά, η Καθολική Εκκλησία ξεκίνησε την διαδικασία αγιοποίησής της στα 1909 και τελικά την ανακήρυξε αγία ( στα 1920).

Ναι, αυτά είναι λίγο, πολύ, αυτά που γνωρίζουμε για εκείνη. Τι κρατάμε τώρα και τι εξετάζουμε λίγο παραπάνω; Γιατί να σου πω την αλήθεια η υπόθεση είναι εξαιρετικά μυστηριώδης! Θα σκεφτείς αφού όμως υπάρχει θεϊκή παρέμβαση, τι ψάχνεις να βρεις; Η πιστεύεις ή όχι… Σωστό αλλά και πάλι.

Φαντάσου, να γίνεται της παλαβής σε μια χώρα, να είναι σε εμπόλεμη κατάσταση και σε εμφύλια σύρραξη ταυτόχρονα, να μαίνονται παντού άγριες μάχες, επιθέσεις και πλιάτσικο, τα οικονομικά του κράτους κατεστραμμένα κι ο αρχηγός του κράτους, μακριά από την κατεχόμενη πρωτεύουσά του, να έχει καταχωνιαστεί, με την πλάτη στον τοίχο, μαζί με ένα μάτσο έμπιστους συμβούλους και μέλη της αυλής, σε μια μικρή πόλη, με καθόλου ηθικό και σε πλήρη κατάθλιψη, ενώ περιμένει από στιγμή σε στιγμή να πέσει και η τελευταία μεγάλη πόλη που τον υποστηρίζει κι έτσι να ανοίξει ο δρόμος διάπλατα για την κατάκτηση όλης της χώρας από τον εχθρό.

Εκείνη τη στιγμή, εμφανίζεται μια αμόρφωτη έφηβη βοσκοπούλα από την εσχατιά των συνόρων, από το πουθενά δηλαδή, με αντρικά ρούχα και κοντά μαλλιά (πράγμα που δεν επέτρεπε η Καθολική Θρησκεία ασφαλώς), που ιππεύει (και καλά, όταν το άλογο πάει χαλαρό περίπατο, όταν το άλογο καλπάζει, πού στον κόρακα κρατιέσαι απάνω του, άμα δεν ξέρεις ιππασία; Κι αν ξέρεις, πού στον κόρακα την έμαθες;) και κρατάει λάβαρο (πράγμα που επιτρεπόταν μόνο κι αυστηρά στους ευγενείς) διασχίζει όλες τις εχθρικές γραμμές (471 χιλιόμετρα, που θα πει περίπου τέσσερις μέρες, καβάλα στα άλογο ) ζητάει ακρόαση από τον βασιλιά και του ζητά να της εμπιστευτεί στρατό (!) να απελευθερώσει την Ορλεάνη από την πολιορκία επειδή σύμφωνα με τα οράματα της είναι η εκλεκτή που θα σώσει το βασίλειο από τους Άγγλους! Κι έτσι και γίνεται! Ε, μεσαίωνας, μεσαίωνας αλλά κάτι δεν κάθεται καλά στην ιστορία!

Δυο βασιλείς με τα ίδια δικαιώματα στον γαλλικό θρόνο, ποιος θα μπορούσε να νομιμοποιήσει τον έναν ή τον άλλο, πέρα από κάθε αμφισβήτηση, αν όχι ο ίδιος ο Θεός; Κι αν ο ίδιος ο Θεός ήταν με το μέρος των Γάλλων, ποιος θα τολμούσε να αντισταθεί στην παντοδύναμη του θέληση; Στα 1422, μόνο ένα θαύμα θα έσωζε την Γαλλία και το θαύμα έγινε! Η κάποιος το κατασκεύασε;

Η Προφητεία

Υπήρχε λοιπόν μια προφητεία, που κυκλοφορούσε ανενόχλητη από στόμα σε στόμα πως «Όπως το βασίλειο της Γαλλίας χάθηκε από μια γυναίκα (την βασίλισσα δηλαδή την βασίλισσα Isabeau de Bavière), έτσι θα σωθεί από μια παρθένα» Τώρα άλλοι το έλεγαν προφητεία, άλλοι που τα ξαναμελετούν στην σύγχρονη εποχή κι είναι και καχύποπτοι, μπορεί και να το έλεγαν Βασιλική προπαγάνδα, γιατί όντως έβριθε ο τόπος από ανθρώπους του βασιλιά που δεν είχαν αφήσει πόλη, χωριουδάκι, κωμόπολη, συνοικία, καπηλειό, πανδοχείο και στάβλο που να μην έχουν κάνει δυνατό ψηστήρι για την παρθένα, την σταλμένη από το Θεό, που θα απελευθερώσει το βασίλειο από τους Άγγλους και θα στέψει βασιλιά τον Καρολάκο!

Τώρα θα μου πεις, τι κουφαμάρες μου λες, υπήρχε άνθρωπος να μασήσει τόσο χοντρή παραμύθα, όσο θρήσκος και να ήταν; Hello μαν (κάνω τοκ τοκ με το δάκτυλο μου στον κρόταφο τώρα, κάνε με εικόνα!) Μιλάμε για μεσαίωνα! Λίγο να μην σε γούσταρε ο γείτονας επειδή πάρκαρες το κάρο μπροστά στην πιλοτή του και να σε έδινε στον παππούλη (!!!) της εκκλησίας, τάχα ξέρω ‘γω , ότι δεν του γεμίζεις το μάτι για καλή καθολική, γινόσουν μπάρμπεκιου με συνοπτικές διαδικασίες! Εδώ έκαναν δίκες σε ζώα και διωγμούς σε γάτες, στην ιστορία της παρθένας αγγελιοφόρου του Θεού που θα έσωζε την Γαλλία θα κόλλαγαν;

Ηθικόν; Αστα να πάνε, μάστορα!

Να σου πω και σε αυτό το σημείο για να μπεις στο κλίμα, πως με τους Άγγλους να αλωνίζουν, μπάστακες πενήντα χρόνια, με τους δούκες, βαρόνους, κόντες, μαρκησίους κι όλο αυτό το κηφηναριό των φεουδαρχών, με τον Κάρολο τον 6ο τον Παράφρονα (τον μπαμπά του Καρολάκου) να τραβάει φρίκες κάθε τρεις και λίγο και την βασίλισσα να του έχει κάνει το κεφάλι γλαστράκι με τον Λουδοβίκο της Ορλεάνης, δεν είχε ο γαλλικός λαός καμιά εθνική, να πούμε, συνείδηση που λένε, ούτε ηθικό ( όχι ακμαιότατο, καθόλου, τίποτα, σου λέει κουρέλι η ψυχολογία) ένα «κάτι» να τους εμπνεύσει, να τους εμψυχώσει και να τους ενώσει, βρε αδελφέ! Ήταν λίγο σκορποχώρι, λίγο ο καθένας για πάρτη του, λίγο «δεν πάτε να πνιγείτε όλοι που έχω την φτώχια μου θα τρέχω και για ξένες έγνοιες;» Έτσι κι αλλιώς, ο λαός πλήρωνε τα σπασμένα όλων, είχε φρέσκια, φρέσκια και την ξεφτίλα της ήττας στο Azincourt το 1415 και είχε ξενερώσει με όλους. Ρε, δεν πάτε να κουρεύεστε; Πώς την έχετε δει δηλαδή, να τσακώνονται τα βουβάλια και να την βρίσκουν τα βατράχια; Ρε, ίσα από κει, χαραμοφάηδες! ‘Έλα όμως, που στον πόλεμο όμως, η εθνική ομοψυχία και το η ψυχολογία των αντιπάλων βαράει τρελό ρόλο! Πόσες και πόσες σίγουρες νίκες χάθηκαν ή χαμένες μάχες κερδήθηκαν ακριβώς επειδή οι πολεμιστές είχαν πίστη στο δίκιο τους και εμπιστοσύνη στον αρχηγό τους; Οι πύρινοι λόγοι μεγάλων στρατηγών δεν έμειναν στην ιστορία και για αυτό;

Η Ιωάννα ήταν της Λωρραίνης, ή, μας δουλεύουν τόσα χρόνια;

Εκεί λοιπόν, γύρω στα 1412 (άλλοι λένε 1407) γεννιέται στην πινέζα των ανατολικών συνόρων της Φράντσιας, σ ένα χωριό που το λένε Domremy η Ιωάννα της Λωρραίνης, η παρθένα της Ορλεάνης, η Ιωάννα ντ’  Αρκ ντε!

Δώσε βάση τώρα! Το παρθένα κράτα το, αλλά το Λωρραίνης μην το δένεις και κόμπο, επειδή εκείνη την εποχή δεν άνηκε στο βασίλειο της Γαλλίας. Στην πραγματικότητα, το χωριουδάκι της ήταν σύριζα στη Λωρραίνη μεν, αλλά όχι μέσα στην Λωρραίνη δε!

Στην πραγματικότητα, ήταν μοιρασμένο (και μάλιστα από ένα ποταμάκι) ανάμεσα σε δύο – φέουδα, ας τα πούμε – Λοιπόν, βόρεια άνηκε στην Κομητεία της Καμπανίας (comté de Champagne) και νότια άνηκε στo Δουκάτο του Μπαρ (Duché de Bar). Τώρα κι εσύ, θα μου πεις «σκασιλάρα μου πού ήταν ακριβώς το χωριό της, άμα το επισκεφτώ θα το ψάξω στο google map» αλλά δεν έχεις δίκιο! Είσαι προπέτης! Περίμενε και θα δεις την σχέση!

«Φτωχή;»«Βοσκοπούλα;» «Αμόρφωτη;» Να το αφήσω;

Κατά τ άλλα, αν την έχεις στο μυαλό σου φτωχή, βουκόλα να βόσκει τα πρόβατα με φλογέρα η άνευ, τύπου “Τσοπανάκος ήμουνα” οι τελευταίες ανταποκρίσεις μου με ειδοποιούν ότι την έχεις γιαχνί την δουλειά.

Δηλαδή, η οικογένεια της δεν ήταν φτωχή, ο μπαμπάς της ήταν γεωργός και είχε και θέση μέσα στο Δημαρχείο, ίσως και ο ίδιος ο δήμαρχος. Πιθανόν δηλαδή να σαλάταγε τα πρόβατα occassionally αλλά δεν ήταν full tιme job εννοώ! Το θέμα “βοσκοπούλα” προστέθηκε μετά για να δέσει με την όλη εικόνα, αμνός του Θεού και ποιμένας ψυχών όπως ο Ιησούς κλπ.

Οπότε, μια χαρά οικονομικά είχαν αφού και οι τοίχοι του πατρικού της ήταν πέτρινοι κι όχι από ξύλα κι άχυρα όπως τα άλλα του χωριού (Το πατρικό της υπάρχει! Να πας να το δεις, μην μου λες ότι σου γράφω μούσια!)

Η Ιωάννα Ρομμέ λοιπόν (τα κοριτσάκια τα φώναζαν με το επίθετο της μάνας τους) που είχε κι έναν μπαμπά τον ΖΑΚ ντ Αρκ, με τα τούτα και με κείνα, μεγάλωσε ανάμεσα στα αδελφάκια του κι όντας πολύ θρήσκο, που την έχανες που την έβρισκες στην εκκλησία, δύο βήματα από το σπίτι της. Παρακολουθούμε την λειτουργία, νήστευε, εξομολογιόταν και κοινωνούσε, ό,τι έκαναν δηλαδή όλοι οι Χριστιανοί της εποχής, ένα τσακ (και βάλε) πιο εντατικά!

Σε σημείο, που είχε πέσει στην καζούρα των συνομηλίκων της, ναι, από καταβολής κόσμου υπήρχε το μπουλινγκ, που παλιά το λέγαμε καζούρα αλλά ήταν, είναι και θα είναι ιδιαζόντως ειδεχθές.

Ήταν καστανή, γύρω στο 1,60, με ένα σημάδι πίσω από το αυτάκι της, αρκετά δυνατή, σαν χωριατοπούλα που έκανε δουλειές χειρωνακτικές (οι γυναίκες, ειδικά στον Μεσαίωνα έπρεπε να είναι, λες κι είχαν επιλογή οι ρημάδες, συνέχεια εν κινήσει!

Η ραθυμία ήταν αμάρτημα, διότι σου λέει, άμα χαζεύει, μπορεί και να την φιλοσοφήσει τη ζωή και να βάλει το μυαλό της να λειτουργήσει, κι άμα λειτουργήσει το μυαλό, δεν είναι καλό πράμα! Ούτε για τον φεουδάρχη, ούτε για τον Πάπα, ούτε για τον Βασιλιά… Κακό πράμα η σκέψη, θανάσιμο αμάρτημα σου λέει, να χρησιμοποιείς το νιονιό σου!

Μεγαλώνει η Ιωάννα, μαθαίνει όλα τα οικοκυρικά (γνέσιμο, ράψιμο, κέντημα, μαγείρεμα) αλλά είπαμε πάνω από όλα ένθερμη Χριστιανή. Καθώς, το χωριουδάκι της ήταν χωμένο, ανάμεσα στα εδάφη που συνόρευαν με τα εχθρικά, είχαν δει πολλές αγριότητες τα μάτια της, γιατί έκαναν ντου συχνά, έκαιγαν, έκλεβαν, σκότωναν, ατίμαζαν, όλο το ποικίλο αλλά παμπάλαιο πρόγραμμα των διαφόρων παλικαράδων  σε ανυπεράσπιστους πληθυσμούς! (τυχοδιώκτες,  αργόσχολοι,  μισθοφόροι, ιππότες της κακιάς ώρας, μας είχαν τελειώσει οι Βίκινγκς, μας είχαν τελειώσει κι οι Σταυροφορίες, κάπου έπρεπε να στραφούν κι αυτοί οι επαγγελματίες νταήδες… Για να μην χάνουν την φόρμα τους, και για να αρπάζουν ότι προλάβαιναν! Τέτοιες ψιλό λέρες έμπαιναν στις υπηρεσίες των ευγενών, συμπεριλαμβανομένου και του βασιλιά. Κι άντε παραμυθιάσου εσύ με ιπποτικά ιδεώδη και ευγενείς αξίες που τραγουδούσαν οι τροβαδούροι για να περνάει η ώρα)

Λέγεται πως η Ιωάννα είχε τραυματιστεί ψυχικά από αυτές τις επιδρομές κι είχε χάσει κι συγγενικά της πρόσωπα. ‘Άλλοι υποστήριξαν πως μέχρι και βιάστηκε από Άγγλους και γι αυτό τους είχε άχτι, αλλά αυτό δεν στέκει διότι ήταν παρθένα! Σωστά; Ναι, σωστά! Κι όταν λέω παρθένα, εννοώ πως πέρασε από διάφορες επιτροπές προκειμένου να επιβεβαιωθεί αυτό (τουλάχιστον δύο φορές, βάση επισήμων στοιχείων και μαρτυριών επιφανών χρονικογράφων, εξετάστηκε η παρθενία της).

Εκεί, λοιπόν γύρω στα δεκατρία της χρόνια, στον κήπο του σπιτιού της βλέπει κάτι οράματα (φωνές δεν είπε ποτέ η ίδια) τον Αρχάγγελο Μιχαήλ και τις αγίες Κατερίνα και Μαργαρίτα που της μηνάνε ότι αυτή ήταν η παρθένα της προφητείας, που θα είχε την θεϊκή αποστολή να ρίξει τους Άγγλους στην θάλασσα και να στέψει βασιλιά τον Καρολακο τον 7ο , τον δελφίνο τον σωστό, τον νόμιμο και τον καραμπουζουκλή στον καθεδρικό ναό της Reims! (και μόνο!)

Κοπελιά, συγγνώμη, τί γλώσσα μιλάς;

– Με το παρντόν, ερωτάει η Ιωάννα «Αre you talking to me?»

Εντάξει δεν τα είπε εγγλέζικα, αλλά μήπως δεν τα είπε ούτε και γαλλικά; Γιατί εδώ στα καινούργια κατάπια των ιστορικών έχει ανάψει το πανηγύρι αν μιλούσε γαλλικά η την διάλεκτο που χρησιμοποιούσαν εκεί! Άκου τώρα φάση, η Ιωάννα, λένε πως δεν ήξερε ούτε να γράφει, ούτε να διαβάζει! Την υπογραφή της εκεί ορνιθοσκάλιζε με χέρι ασταθές, όπως οι άνθρωποι που δεν ξέρουν γραφή και μάλιστα υπέγραφε Jehanne (όπως γραφόταν το όνομά της στην περιοχή) .

Βέβαια, όπως και το «βουκόλα», το «Της Λωρραίνης» και το «φτωχή» δεν ισχύουν πλέον, έτσι και το «αμόρφωτη» αμφισβητείται σφόδρα, γιατί και στην δίκη της, από τα πρακτικά της οποίας έχουμε πληροφορίες για εκείνη, διαβάζουμε ότι οι απαντήσεις που έδινε ήταν εξαιρετικής ευφυΐας, κι αν και χωρίς κανένα να την συντρέχει (δεν της επέτρεψαν δικηγόρο υπεράσπισης) μέσα σε εχθρικό περιβάλλον και ιδιαιτέρως καταβεβλημένη, δεν κατάφεραν να την παγιδέψουν ούτε μια φορά οι σαράντα δώδεκα που είχαν μαζευτεί εκεί, έχοντας προαποφασίσει την μοίρα της εννοείται!

Βέβαια, η ίδια ισχυριζόταν πως την συμβούλευαν τα οράματά της κι όντως θα μπορούσε ο Θεός να την καθοδηγεί στις απαντήσεις της αλλά λένε, επίσης, πως ζήτησε κάποιες από τις ερωτήσεις των δικαστών να τις έχει γραπτά. Γραπτά κι αμόρφωτη, κάτι δεν κολλάει στο πάζλ!

Αυτό που είναι σχεδόν σίγουρο, είναι πως είχε κάποια έντονη προφορά γιατί στους παπύρους που υπαγόρευε υπήρχαν μουντζούρες, άρα ο καλαμαράς δεν θα τα «έπιανε» σωστά!

Ο Βασιλιάς κι Εγώ

Πίσω στο Domremy, το χωριουδάκι της, που για τρία χρόνια δεν έβγαλε άχνα για τα οράματά της, αλλά στα 1428 δεν πήγαινε άλλο. Έκατσε και τα είπε χαρτί και καλαμάρι στο θείο της και κινήσανε για την πόλη του Vaucouleurs, την πιο κοντινή πόλη (εντάξει, 20 χιλιομετράκια με τα πόδια, ευκολάκι για την εποχή) προσκείμενη στο βασίλειο της Γαλλίας με σκοπό να συναντήσει και να πείσει τον De Baudricourt, που ήταν κυβερνήτης της πόλης (capitaine ήταν την εποχή εκείνη ο υπεύθυνος για την άμυνα ενός κάστρου ή μιας πόλης), να της παραχωρήσει μια μικρή συνοδεία ανδρών, για να διασχίσει την διαδρομή μέχρι την πόλη του Chinon, όπου θα ζητούσε ακρόαση από τον Βασιλιά.

Στην αρχή, την πήραν στο ψιλό και μάλιστα είπαν στον θείο της να της δώσει και «κανένα χαστούκι να στρώσει» αλλά μετά από την επιμονή της, τον Φεβρουάριο του 1429, της παραχωρεί, αυτό που του ζητάει και την κατευοδώνει μέσα στην αισιοδοξία «Πήγαινε, Πήγαινε κι ό,τι είναι να γίνει, ας γίνει!»

 

ΤΕΛΟΣ ΠΡΩΤΟΥ ΜΕΡΟΥΣ

Διαβάστε το Δεύτερο Μέρος

~Διαβάστηκε / κοινοποιήθηκε 290 φορές~
Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest

Επιτρέπεται η κοινοποίηση του άρθρου στα κοινωνικά δίκτυα μέσω των ενεργών συνδέσμων. Προκειμένου για αναδημοσίευση (αντιγραφή δηλαδή του κειμένου) παρακαλώ ζητήστε πρώτα την άδεια από τον/την συγγραφέα/συντάκτη, παραθέτοντας απαραίτητα όνομα, πηγή και ενεργό σύνδεσμο προς την σελίδα. Τροποποιήσεις στα κείμενα, δεν επιτρέπονται.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΜΕ TO FACEBOOK ΠΡΟΦΙΛ ΣΑΣ
Στιγμιότυπο από το σπίτι του Κολοκοτρώνη και το άγαλμα με το γκράφιτυ

Βοήθα Γέρο!

Αυτό το υπνομυθιστόρημα, Θέλει το χρόνο του. Διαβάζεται λίγο πριν τον ύπνο. Ο αναγνώστης θα αποφασίσει κατά πόσο αποτελεί προϊόν ζωηρής φαντασίας ή ζοφερής πραγματικότητας…

Διαβάστε περισσότερα »