Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest
Η Δήμητρα της Λέσβου (foto credit: Fivebluewishes - Art of Costis Papatheodorou)

Που δεν του στάθηκε αγκαλιά, μήτε κρυψώνα…

Και ξαφνικά γέμισε η οθόνη με μηνύματα αγάπης και ποιήματα για τον Δημήτρη που ήθελε να είναι Δήμητρα. Και όλοι έχουν κάτι όμορφο να πουν, κάτι πολύ συγκινητικό για τη μοναχική του ζωή, τα βάσανά του για τα οποία δεν έφταιγε, για το άδικο τέλος του.

Δε λέω πως είναι υποκριτικά, σίγουρα οι περισσότεροι στενοχωριόμαστε. Μόνο που ο Δημήτρης δεν είναι πια εδώ να το ακούσει και να χαρεί πως κάποιος πάνω στη Γη τον νοιώθει.

«Έχω ένα παπάκι να μου κάνει πα, πα, πα
Και ένα κουνελάκι που όλο μου κουνάει τ’ αφτιά

Και δε μου καίγεται καρφί
αν εσύ περνάς και δε μου ξαναμιλάς

Ίσως να ξανάρθεις όταν θα έχω πια χαθεί
κι ή θα μ’ έχουν θάψει ή θα έχω μαραθεί

Και ας μη σου καίγεται καρφί
Και ας συνήθισες κι εσύ»

Νικόλας Άσιμος

Σκέφτομαι, μήπως είναι καλή ιδέα, την επόμενη φορά που θα συναντήσετε έναν Δημήτρη που ήθελε να είναι Δήμητρα να μην γελάσετε μπροστά στα μούτρα του. Να μην τον κοιτάξετε πολλή ώρα κουνώντας το κεφάλι με αποδοκιμασία κάνοντας «τς, τς, τς». Κι από την άλλη, να μην αποστρέψετε το βλέμμα. Μην κάνετε πως δεν τον βλέπετε, μην προσποιείστε πως δεν υπάρχει, είναι χειρότερο αυτό.

Δεν είναι υποχρεωτικό να τον κάνετε παρέα, αν δεν σας αρέσει. Δεν είναι υποχρεωτικό να γίνετε φίλοι του. Είναι υποχρεωτικό όμως και ανθρώπινο να τον κοιτάξετε στα μάτια και να πείτε με ζεστό χαμόγελο: «Καλημέρα». (Γενικά, να λέτε καλημέρα σε όλους τους ανθρώπους).

Κι αν δεν ξέρετε πως να τον αποκαλέσετε -ναι, κι εγώ δεν ξέρω- τότε μπορείτε να τον ρωτήσετε. «Πως είναι το όνομά σας;» κι αυτός, πιθανόν, θα σας πει πολύ ντροπαλά: «Με βαφτίσανε Δημήτρη, αλλά μου αρέσει να με φωνάζουν Δήμητρα.» Η, μπορεί να πει σκέτο «Δήμητρα.»

Κι ό,τι σας πει, έτσι να τον πείτε, χωρίς γκριμάτσες και σηκωμένα φρύδια:

«Καλημέρα Δήμητρα, εμένα με λένε Γιώργο. Εμένα με λένε Μαρία και είμαστε γείτονες. Μένω απέναντι.» Κι ύστερα συνεχίστε τη δουλειά σας. Τόσο απλά.

Και κάτι ακόμα πιο βασικό:

Ο Δημήτρης που ήθελε να είναι Δήμητρα, ήταν κάποτε παιδί.

Και πήγαινε στο σχολείο των παιδιών σου. Μάθε απλά στα παιδιά σου να μην τον βρίζουν, να μην τον δέρνουν, να μην τον έχουν στη γωνία να φταίει για όλα. Δεν είναι απαραίτητο να γίνουν οι κολλητοί του. Θα βρει τους κολλητούς του ανάμεσα στα παιδιά κι αυτοί θα τον αγαπάνε πραγματικά. Ένα είναι σίγουρο. Πως άμα τον γνωρίσουν, όπως συμβαίνει με όλα τα παιδιά του κόσμου, θα παίξουν μαζί.

Στην προηγούμενη πρόταση, αφαίρεσε το «τον»: Μάθε στα παιδιά σου να μη βρίζουν, να μη δέρνουν και να μην στριμώχνουν κανέναν στη γωνία. Και θα έχεις πετύχει να κάνεις τον κόσμο καλύτερο.

Εξήγησέ τους ότι πρέπει να τον καλέσουν στο πάρτυ, μαζί με όλους τους άλλους τους συμμαθητές. Αλλά όχι χαριστικά. Δώσε του την ευκαιρία να γνωριστεί με τα άλλα παιδιά όπως κάθε καινούργιος φίλος. Και δεν θα υπάρξει κανένα πρόβλημα. Άλλωστε, τα παιδιά σου, τις δικές σου αντιδράσεις αντιγράφουν.

Μη φοβάσαι. Ο Δημήτρης, δεν μπορεί να μετατρέψει τον Κώστα σου σε Κωνσταντίνα. Όπως δεν γίνεται και το ανάποδο. Είναι σαν να λες στο πιο ψηλό παιδί της τάξης: «Εσύ τώρα γιατί είσαι τόσο ψηλός και μας περνάς δύο κεφάλια; Δεν μπορείς να κοντύνεις λίγο;» Τόσο παράλογο.

Κι αν είσαι ο μπαμπάς, ή η μαμά του Δημήτρη

κι αφού βεβαιωθείς πως όντως νοιώθει Δήμητρα, ή θέλει να είναι Δήμητρα, μην τον μαλώνεις. Αστον να εκφραστεί, χωρίς ταμπέλες και βαρύγδουπες εκφράσεις. Αστον να βρει μόνος του τον εαυτό του. Μην του λες να μην κάνει σαν Δήμητρα. Δεν μπορεί. Μην τον πιέζεις.

Δείξε του αγάπη και κατανόηση, ακόμη κι αν δεν κατανοείς όλα αυτά που κάνει. Ακόμα κι αν ήθελες να είναι όλα αλλιώς. Κανείς δεν σε ρώτησε.

Αλλά κανείς δεν τον ρώτησε κι εκείνον. Κι εκείνος ψάχνει την ταυτότητά του και νοιώθει μπερδεμένος, όπως όλα τα παιδιά της γης. Ο πρώτος που αναρωτιέται «τι δεν πάει καλά με μένα;» είναι ο ίδιος.

Και τι πιο όμορφο, εκείνοι που τον αγαπούν να του πουν: Τίποτα δεν πάει λάθος με σένα. Δεν έχεις τίποτα για φτιάξιμο. Είσαι έτσι από το εργοστάσιο! Κι είσαι μια χαρά!

Και ξέρεις, μπορεί να μη σου τύχει ο συγκεκριμένος Δημήτρης που να θέλει να είναι Δήμητρα, που είναι απαλός, ντροπαλός, φοβισμένος, κι ακόμα κι όταν τον διώξεις εκείνος θα έρθει να σε γηροκομήσει γιατί σαν αρνάκι του Θεού σε δικαιολογεί πάντα κι ας μην τον δικαιολόγησες εσύ ποτέ.

Μπορεί να σου τύχει αυτός ο Δημήτρης που θα αντιδράσει, θα στραβώσει, που θα πει «Δε με θέλεις μία; Δε σε θέλω δέκα». Που θα σε προκαλέσει όσο δεν πάει. Που αν ντρέπεσαι για αυτόν, θα σε κάνει να ντρέπεσαι δέκα φορές πιο πολύ.

Είτε το πιστεύεις, είτε όχι, κι αυτός ο Δημήτρης με τον τρόπο του αυτόν τον έντονο, τον προκλητικό, αγάπη αναζητάει.

Ντροπή και Pride

Πριν πολλά χρόνια, εκνευριζόμουν με τα Pride και τις παρελάσεις υπερηφάνειας. Δηλαδή δεν το κατανοούσα. Ελεγα εντάξει, τους αποδεχόμαστε, τους έχουμε φίλους, τους φερόμαστε ίσα, δεν τους ξεχωρίζουμε, αλλά για ποιον λόγο είναι περήφανοι, που είναι γκέυ; Δεν κατάλαβα; Εγώ που είμαι στρέϊτ πρέπει να είμαι περήφανη και να βγαίνω να κάνω παρέλαση για αυτό; Ποιον ενδιαφέρει; Αυτοί γιατί κάνουν έτσι;

Να σου πω γιατί: Γιατί δεν τους φέρονται όλοι ίσια. Πολλές φορές ούτε οι πιο δικοί τους άνθρωποι. Γιατί τους κυνηγούν και τους προσβάλλουν. Τους βρίζουν και τους λιντσάρουν. Κάποιοι τους κυνηγούν να τους σκοτώσουν.

Δεν μπορούσα να το διανοηθώ ότι οι άνθρωποι κάνουν αυτά τα απαίσια πράγματα σε άλλους ανθρώπους. Δεν μπορούσα να το φανταστώ γιατί ήταν κάτι αδιανόητο στην οικογένειά μου. Οχι όμως και στον κόσμο.

Τον Δημήτρη, η μάνα του τον έδιωξε χωρίς ίσως να το θέλει. Δεν είναι πως δεν τον αγαπούσε. Μπορεί να τον αγαπούσε ακόμη πιο πολύ από όλα της τα παιδιά, γιατί ενδόμυχα ένοιωθε πως θα ταλαιπωρηθεί πιο πολύ στη ζωή του, επειδή ήταν Δημήτρης που ήθελε να είναι Δήμητρα. Κι αυτό δεν μπορούσε να το αντέξει. Όχι αυτό που ήταν ο Δημήτρης. Αυτό που θα έλεγαν οι γείτονες κρυφά και φανερά, αυτό που θα έκαναν οι συμμαθητές του εις βάρος του, αυτό που θα έλεγαν οι συγγενείς, όχι με τα λόγια αλλά με τα μάτια. Τον Δημήτρη η μάνα του κι ο πατέρας του τον αγαπούσαν. Αλλά ντρεπόντουσαν για αυτόν.

Κι έτσι, μια μάνα μια φορά, αντί να ντραπεί και να κρυφτεί μαζί με το παιδί της, αποφάσισε να κάνει το εντελώς αντίθετο. Να βγει και να το υποστηρίξει. Σε μια εποχή που οι Δημήτρηδες που ήθελαν να είναι Δήμητρες φυλακίζονταν για αυτό! Πήρε ένα πανώ κι έγραψε με μεγάλα γράμματα πως είναι περήφανη για το παιδί της και δεν ντρέπεται για αυτό. Κι ύστερα βγήκε στην πόλη να το δείξει σε όλους τους γείτονες, πως το υποστηρίζει. Πως το αγαπάει όπως και να ναι. Ψηλό, κοντό, σπίρτο, αργόστροφο, λεπτό, χοντρούλικο, όμορφο, άσκημο, γερό, άρρωστο, ίδιο κι αλλιώτικο.

Ηθελε κότσια να το κάνεις αυτό, δεν είναι εύκολο. Εύκολο είναι να αγαπάς το παιδί σου. Αλλά να το δείχνεις κιόλας όταν όλοι είναι εναντίον του; Δεν είναι εύκολο πράμα να μη σε νοιάζει τι θα πει ο κόσμος.

Η πράξη αυτής της μάνας έδωσε το έναυσμα και το κουράγιο και σε άλλους γονείς να το κάνουν. Και την άλλη χρονιά βγήκαν πιο πολλοί. Και κάτι άλλαξε λιγάκι. Αυτό είναι το Pride. Κι έχει μέσα Δημήτρηδες που είναι αρνάκια και Δημήτρηδες που θα σε προκαλέσουν όσο δεν πάει ζητώντας την θέση που τους ανήκει στον κόσμο. Εχει και γονείς Δημήτρηδων και φίλους. Θυμήσου το την επόμενη φορά.

Κι αν πραγματικά θέλεις να σταματήσει αυτή η ανόητη παρέλαση, τότε κάνε την εξής μαγκιά:

Βοήθησε όσο μπορείς, με τη στάση σου και τη θέση σου να μην ξαναγίνει τέτοια παρέλαση. Γιατί; Γιατί δεν θα υπάρχει λόγος. Γιατί οι Δημήτρηδες όλου του κόσμου θα ζουν ασφαλείς, χωρίς να τους χλευάζει / κοροϊδεύει / πειράζει / κυνηγάει / προσβάλλει / δέρνει κανείς, και θα ψάχνουν την άκρη τους όπως όλοι μας στον κόσμο. Ας είναι και παρδαλοφούστανοι, ας είναι και εκκεντρικοί. Ούτε τα δικά σου ρούχα είναι υπέροχα.

Κι ακόμα, θα βοηθήσεις με το να μεγαλώσεις τα παιδιά σου έτσι που αν τύχει είναι Δημήτρηδες που θέλουν να είναι Δήμητρες, δεν θα ντρέπονται για τον εαυτό τους, κι αν έχουν συμμαθητή Δημήτρη που θέλει να είναι Δήμητρα δεν θα τον λιθοβολούν, αλλά θα τον καλούν στο πάρτυ τους όπως όλα τα άλλα παιδιά. Χωρίς να τον χαρακτηρίζουν από αυτή του την ιδιαιτερότητα. Και κάποιοι, θα γίνουν και φίλοι του πραγματικοί.

Και πιο πολύ, θα βοηθήσεις τους γονείς του Δημήτρη που θέλει να είναι Δήμητρα να μην ντρέπονται να του δείξουν την αγάπη τους. Γιατί το παιδί τους θα είναι αποδεκτό όπως τα άλλα και θα κρίνεται από τον χαρακτήρα του και τις προσπάθειές του, όχι από το πως είναι φτιαγμένο.

Γιατί αν πιστεύεις στον Θεό, μάθε πως κι αυτόν τον Δημήτρη που θέλει να είναι Δήμητρα, ο Θεός τον έφτιαξε. Αν πάλι πιστεύεις στη φύση και την επιστήμη καμμιά σύγκρουση με τα προηγούμενα. Οτιδήποτε υπάρχει μέσα στη φύση είναι εξ ορισμού φυσικό. Μπορεί να μην είναι συνηθισμένο. Μπορεί να είναι σταθερή μειοψηφία. Αλλά φυσικό είναι.

Δημήτρη - Δήμητρα,

Ισως γλυκιά και μοναχική Δήμητρα της Λέσβου να είσαι το αρνάκι του Θεού που θυσιάστηκε για να μάθουμε κάποια πράγματα ακόμη που δεν χωράνε στην χοντροκεφάλα μας.

Ίσως να μας σπρώξεις ένα βήμα μπρος για να πάψουμε να ντρεπόμαστε για αυτά που είμαστε, αλλά για αυτά που κάνουμε. Που είναι και τα μόνα που είναι στο χέρι μας.

Αναπαύσου Δήμητρα στην αγκαλιά του Χριστού που τόσο αγαπούσες, γιατί ήξερες πως σε αγαπάει κι Αυτός, απέραντα. Ελπίζω εκεί να είσαι ευτυχισμένη.

Οχι,όχι... Πάρτο αλλιώς

Μόλις ξαναδιάβασα το κείμενό μου και τσαντίστηκα με μένα. Βγάζει μια γλυκανάλατη πικρία και δεν θέλω να κλείσουμε έτσι. Δε γουστάρω τη λύπηση. Το προσβλητικότερο συναίσθημα είναι ο οίκτος.

Υπάρχουν χιλιάδες άλλοι Δημήτρηδες που θέλουν να είναι Δήμητρες στον κόσμο, χιλιάδες Κωνσταντίνες που θέλουν να είναι Κώστηδες γιατί έτσι νοιώθουν, έτσι είναι φτιαγμένοι από το εργοστάσιο. Κι είναι ζωντανοί, είναι ανάμεσά μας, γύρω μας. Είναι χαρούμενοι, έξυπνοι, ενδιαφέροντες, αξιαγάπητοι. Παράξενοι και τρελούτσικοι, ή συνεσταλμένοι και ντροπαλοί. Δεν πειράζει αν χαμογελάμε με τα καμώματά τους. Κι αυτοί γελάνε μα τα δικά μας. Είναι φίλοι μας, παιδιά φίλων μας, ξαδέρφια μας, συγγενείς μας, γείτονές μας, παιδιά μας, αδέρφια μας.

Εμείς θα τους κάνουμε χώρο να ζουν δίπλα μας, εμείς θα φροντίσουμε να είναι ασφαλείς, εμείς θα απομονώσουμε τους παλικαράδες που θα συναντήσουν. Εμείς. Οχι οι «κοινότητες», όχι τα «κινήματα», όχι οι Δικαιωματιστές που ενδιαφέρονται πιο πολύ για τα κινήματα παρά για τους ανθρώπους, όχι αυτοί που θέλουν να μιξάρουν τον κόσμο για να γίνει μια σούπα. Εμείς και το ενδιαφέρον μας για τον διπλανό μας.-

~Διαβάστηκε / κοινοποιήθηκε 748 φορές~
Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest

Επιτρέπεται η κοινοποίηση του άρθρου στα κοινωνικά δίκτυα μέσω των ενεργών συνδέσμων. Προκειμένου για αναδημοσίευση (αντιγραφή δηλαδή του κειμένου) παρακαλώ ζητήστε πρώτα την άδεια από τον/την συγγραφέα/συντάκτη, παραθέτοντας απαραίτητα όνομα, πηγή και ενεργό σύνδεσμο προς την σελίδα. Τροποποιήσεις στα κείμενα, δεν επιτρέπονται.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΜΕ TO FACEBOOK ΠΡΟΦΙΛ ΣΑΣ
Στιγμιότυπο από το σπίτι του Κολοκοτρώνη και το άγαλμα με το γκράφιτυ

Βοήθα Γέρο!

Αυτό το υπνομυθιστόρημα, Θέλει το χρόνο του. Διαβάζεται λίγο πριν τον ύπνο. Ο αναγνώστης θα αποφασίσει κατά πόσο αποτελεί προϊόν ζωηρής φαντασίας ή ζοφερής πραγματικότητας…

Διαβάστε περισσότερα »