Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest
Dick & Rick Hoyt. Κολλάζ από φωτογραφίες της ζωής τους

Dick Hoyt, o Iron Man

Αυτός κι αν ήταν αληθινός Iron Man. Ο Dick Hoyt, πέθανε χθες στον ύπνο του σε ηλικία 80 ετών και τώρα πια μπορεί να ξεκουραστεί.

Όσοι έχουμε σπρώξει καρότσι, όσοι έχουμε πάρει αγκαλιά, ή στην πλάτη τον αδερφό μας, το παιδί μας, τον φίλο μας, τον γονιό μας, τον δικό μας άνθρωπο με αναπηρία για να τον ανεβάσουμε στις σκάλες ενός σπιτιού ή ενός κέντρου, προσέχοντας να μη χάσουμε την ισορροπία μας και χτυπήσει, να τον βάλουμε και να τον βγάλουμε από ένα αυτοκίνητο, να τον κατεβάσουμε στην παραλία, να χορέψουμε με επιμονή στην πίστα μιας ντισκοτέκ, να κάνουμε ράλι και κόντρες και και καροτσοδρομίες, να συμμετάσχουμε ασθμαίνοντας σε κάποιο παιχνίδι με τα άλλα παιδιά στο δρόμο επειδή ακούσαμε το «θέλω κι εγώ να παίξω» κι ας μην ειπώθηκε δυνατά, καταλαβαίνουμε καλά τον άθλο και το μεγαλείο αυτού του ανθρώπου.

Στις 16 Ιανουαρίου του 1962, στη Μασαχουσέτη, η Τζούντι Χόιτ είχε μια πολύ δύσκολη γέννα. Ο ομφάλιος λώρος είχε μπλεχτεί γύρω από το λαιμό του μωρού, στερώντας για λίγα λεπτά το οξυγόνο από τον εγκέφαλό του. Ετσι αυτή η ατυχία προξένησε στον μικρό Ρικ εγκεφαλική παράλυση και τετραπληγία. Ολο το σώμα ήταν παράλυτο εκτός από το κεφάλι. Αλλά κι εκεί, δεν είχε τη δυνατότητα ομιλίας και επικοινωνίας.

Η πρόταση των γιατρών για τον Ρικ ήταν να τον βάλουν οι γονείς του σε μία εξειδικευμένη μονάδα για τέτοιες περιπτώσεις, ώστε να έχει σωστή φροντίδα και περιποίηση. Κάτι το οποίο δεν δέχτηκαν επ’ ουδενί. Δεν μπορούσαν να αφήσουν το αγαπημένο τους παιδί να μεγαλώσει μόνο του μακριά τους και μακριά από τα αδέρφια του.

Στα 11 του χρόνια ο Ντικ και η Τζούντι πήγαν τον Ρικ στο Πανεπιστήμιο Tufts στη Βοστόνη προκειμένου να βρουν ένα τρόπο να επικοινωνεί και να εκφράζεται. Ο καθηγητής της μηχανικής τους απογοήτευσε. «Αυτό το παιδί δεν καταλαβαίνει τίποτα, άδικος κόπος…» Ο πατέρας του Ρικ επέμενε. «Μιλήστε του, πείτε του κάτι, ένα ανέκδοτο…» Ο καθηγητής είπε στον Ρικ ένα αστείο κι αυτός ξέσπασε σε γέλια κάνοντας τον καθηγητή να πάρει την απόφαση να φτιάξει με την ομάδα του έναν υπολογιστή που θα λειτουργούσε με τις κινήσεις του κεφαλιού. Αυτό το σύστημα βοήθησε εκτός από τον Ρικ και πολλά άλλα παιδιά έπειτα, να εκφραστούν.

Τέσσερα χρόνια μετά, το 1977, όταν ο Ρικ ήταν πια 15 χρονων, ρώτησε τον πατέρα του αν θα μπορούσαν να τρέξουν μαζί σε έναν αγώνα 5 μιλίων για να βοηθήσουν τον συμμαθητή του τον Στήβ, έναν νεαρό παίχτη του lacrosse από το σχολείο του, ο οποίος τραυματίστηκε σοβαρά σε τροχαίο και είχε υποστεί παράλυση. Ήθελε να αποδείξει ότι η ζωή συνεχίζεται ανεξάρτητα από την αναπηρία και να δώσει κουράγιο στον φίλο του.

Ο Ντικ Χόιτ δεν ήταν δρομέας, δεν είχε τρέξει ποτέ του πουθενά, δεν έκανε καν τζόκινγκ και επιπλέον ήταν 36 χρονών. Κι ακόμα χειροτερα; Είχε κάνει και δύο stend στην καρδιά. Πως θα έκανε 5 μίλια σπρώχνοντας μάλιστα και το καρότσι του Ρικ; Παρόλα αυτά, η λάμψη στα μάτια του γιου του ήταν εκείνη που τον έκανε να το δοκιμάσει, παρά την αντίθετη γνώμη του γιατρού του.

Ετρεξαν, κουράστηκαν, μα τα κατάφεραν να τερματίσουν! Ο Ντικ ήταν εξουθενωμένος, αλλά πολύ χαρούμενος. Ο Ρικ όταν τέλειωσαν τον αγώνα του είπε: «Μπαμπά, όταν τρέχαμε, δεν ένιωθα πια παράλυτος! Ένιωθα να τρέχω κι εγώ!». Ο πατέρας του δεν χρειαζόταν να ακούσει κάτι άλλο για να πάρει τα πάνω του. Από την επόμενη στιγμή, άρχισαν να προπονούνται συνεχώς στις γύρω περιοχές, τις ώρες που ο Ντικ δεν δούλευε.

Μετά από δύο χρόνια, αποφάσισαν να πάρουν μέρος σε μια πολύ μεγάλη αθλητική διοργάνωση, τον Μαραθώνιο της Βοστόνης του 1979. Και πράγματι κατάφεραν να τερματίσουν! Αφού τα κατάφεραν εκεί τότε είπαν να τολμήσουν και το φοβερά δυσκολο τρίαθλο (10km τρέξιμο, 40km ποδηλασία 1,5km κολύμπι) και ναι, το κατάφεραν. Οσο προχωρούσαν και επιτύγχαναν, τόσο επιχειρούσαν όλο και πιο δύσκολα κατορθώματα. Κι ο Ρικ, αισθανόταν όλο και περισσότερο να ξεχνάει την αναπηρία του.

Ώσπου αποφάσισαν να συμμετάσχουν σε μία δοκιμασία για ατσαλένια θέληση και αντοχή. Το τρίαθλο Ironman στη Χαβάη. Μια 15ωρη εξαντλητική δοκιμασία όπου περιλαμβάνει 3,8km κολύμπι, 42.195m μαραθώνιο και 180km τρέξιμο. Και απίστευτο κι όμως αληθινό, κατάφεραν να τερματίσουν! Κι όχι μόνο μία φορά. Η Ομάδα Χόιτ όπως τους έλεγαν, έλαβε μέρος στο Ironman έξι φορές και τερμάτισε και τις έξι και μάλιστα με πολύ καλό χρόνο!

Διάφοροι τότε, πρότειναν στον πατέρα να τρέξει μόνος του και να τον σπονσοράρουν, δεδομένου ότι σίγουρα θα έκανε κάποιο παγκόσμιο ρεκόρ χωρίς το βάρος του καροτσιού και του Ρικ. Ο Ντικ Χόιτ χωρίς να σκεφτεί δευτερόλεπτο αρνήθηκε. «ΟΧΙ. Δεν τρέχω για τα παγκόσμια ρεκόρ. Τρέχω για να αισθάνεται καλύτερα ο γιος μου!»

Με την υπερπροσπάθεια, τον αγώνα και την έμπνευση και των δύο, ο Ρικ κατάφερε να κερδίσει μια υποτροφία στο πανεπιστήμιο και όταν αποφοίτησε, δέχθηκε την πρόταση του πανεπιστημίου για να εργαστεί εκεί, θέση στην οποία βρίσκεται μέχρι σήμερα. Όταν κάποια μέρα τον ρώτησαν τι δώρο θα ήθελε να κάνει στον πατέρα του, αυτός απάντησε στον υπολογιστή του: «Θα ήθελα, να καθίσει ο πατέρας μου στο καροτσάκι έστω και για μία φορά και να τον σπρώχνω εγώ» φέρνοντας δάκρυα στα μάτια του Ντικ.

Πρόλα αυτά, οι γιατροί που παρακολουθούσαν τον πατέρα άρχισαν να του κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου: «Θα πάθεις έμφραγμα άμα συνεχίσεις με αυτούς τους ρυθμούς», του είπαν. Εχεις μεγαλώσει, είσαι 50 χρόνων, πρέπει να διακόψεις. Η απάντηση του πατέρα ήταν η αναμενόμενη: «Θα τρέχω μαζί με τον Ρικ μέχρι να πεθάνω!» Κι έτρεξαν μαζί αναρίθμητες φορές ακόμη. Μάλιστα, στον Μαραθώνιο της Βοστόνης που ήταν η αγαπημένη τους διαδρομή, συμμετείχαν 32 φορές!

Το 2014 σε ηλικία 75 χρόνων αποφάσισε να σταματήσει να τρέχει πια. Τότε οι διοργανωτές προς τιμήν τους έβαλαν ένα άγαλμα με τους δυο τους στην αφετηρία, για να θυμίζει σε όλους το τι μπορεί να κάνει κανείς αν προσπαθήσει να ξεπεράσει τα «δεν μπορώ» του.

Ο Ντικ γυμνάστηκε τόσο πολύ που, ακόμα και σπρώχνοντας του γιο του, κατάφερε να φτάσει ένα προσωπικό ρεκόρ 17 λεπτών σε αγώνα 5km. Μαζί με τον γιο του είχαν διαγωνιστεί σε 1.108 αγώνες, 72 μαραθώνιους και 6 Ironman εμπνέοντας εκατομμύρια άλλους ανθρώπους.

🌹 Ξεκουράσου τώρα Iron Man.
Αγωνίστηκες τον αγώνα τον καλό.
Με αδερφικούς χαιρετισμούς,
Αννυ Λιγνού 🍁

~Διαβάστηκε / κοινοποιήθηκε 51 φορές~
Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest

Επιτρέπεται η κοινοποίηση του άρθρου στα κοινωνικά δίκτυα μέσω των ενεργών συνδέσμων. Προκειμένου για αναδημοσίευση (αντιγραφή δηλαδή του κειμένου) παρακαλώ ζητήστε πρώτα την άδεια από τον/την συγγραφέα/συντάκτη, παραθέτοντας απαραίτητα όνομα, πηγή και ενεργό σύνδεσμο προς την σελίδα. Τροποποιήσεις στα κείμενα, δεν επιτρέπονται.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΜΕ TO FACEBOOK ΠΡΟΦΙΛ ΣΑΣ
Στιγμιότυπο από το σπίτι του Κολοκοτρώνη και το άγαλμα με το γκράφιτυ

Βοήθα Γέρο!

Αυτό το υπνομυθιστόρημα, Θέλει το χρόνο του. Διαβάζεται λίγο πριν τον ύπνο. Ο αναγνώστης θα αποφασίσει κατά πόσο αποτελεί προϊόν ζωηρής φαντασίας ή ζοφερής πραγματικότητας…

Διαβάστε περισσότερα »