Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest
Η μικρή Γωγώ. Εικόνα που έδωσε στη δημοσιότητα ο πατέρας της. Την επεξεργάστηκα με σεβασμό.

Παιδάκι μου. Παιδάκι μου όμορφο…

Δεν θέλω με τίποτα να ηθικολογήσω, ούτε να πω άλλη μια γνώμη, ούτε να γράψω άρθρο για την παχυσαρκία και το σχολικό bullying ή για τους γιατρούς και το κέρδος (αν και εφόσον υπάρχουν ιατρικές ευθύνες, πρέπει οπωσδήποτε να αποδοθούν).

Ακόμη και τη φωτογραφία του παιδιού δίσταζα πολύ να την ανεβάσω, παρότι κυκλοφορεί παντού. Σκέφτομαι τους γονείς της. Την ανέβασα μετά φόβου Θεού, αφού τη θόλωσα λίγο, αλλά όχι τόσο που να μη φαίνονται τα μάτια της.

Για τη Γωγώ που έφυγε στα 14 της χρόνια επειδή της ήταν δύσκολο να αδυνατίσει και έβαλε γαστρικό δακτύλιο για να αντιμετωπίσει την παχυσαρκία της αλλά και τις κοροϊδίες των συμμαθητών της, δεν έχω να πω και πολλά, τα είπε όλα ο πατέρας της:

«Εχασα το παιδί μου, την πιο όμορφη και γλυκιά ψυχούλα που είχα, δεν θα επιστρέψει ποτέ ξανά, δεν θα μπει στο σπίτι να με πειράξει με τον τρόπο της, μου πήρε το παιδί μου. Το κρεβατάκι του άδειασε και κοντεύω να τρελαθώ

Η αλήθεια είναι πως κι εμένα μου έρχεται να βάλω τις φωνές

Να βάλω τις φωνές, γιατί πάμε ντουγρού προς την κοινωνία των ανθρωποφάγων. Των επαγγελματιών κοροϊδευτών, νταήδων και τσαμπουκάδων, αυτών που γαβγίζουν αντί να αρθρώνουν λόγο.

(Γιαυτό πανέμορφη κυρία Τριχοπούλου μου δεν βγάζουμε δεκάρικους λόγους δημόσια για το αν κάποια ή κάποιος είναι αξύριστος, απεριποίητος, ακόμα και άπλυτος και μας χαλάει την αισθητική μας. Αν μπορούσε, θα ήταν αλλιώς. Μη μπερδεύεσαι με αυτά που λέμε για τους πολιτικούς και τα παπούτσια τους και τα μούτρα τους τα ξινά. Ακόμη και τα προσωπικά, για το στυλ τους και τη φάτσα τους, πολιτική χροιά έχουν και συνάδουν με την ιδιότητά τους. Κατανόησέ το).

Μα κάθε άλλος άνθρωπος, θα είναι είτε κοντός, είτε ψηλός, χοντρός, αδύνατος, μαλλιάς, καραφλός, μελαχροινός, ξανθομπάμπουρας, άσπρος, μαύρος, κόκκινος. Εξυπνος ή χαζός. Νέος, μεσόκοπος, γέρος. Μορφωμένος ή αμόρφωτος. Περιποιημένος ή ατημέλητος. Φτωχός ή πλούσιος. Χαριτωμένος ή ατσούμπαλος. Ομορφος η άσκημος.

Ασκημος… Λες και υπάρχει παιδί άσχημο. Δεν υπάρχει. Όπως και να είναι, ό,τι κι αν του λείπει, ό,τι κι αν του περισσεύει… Πως γίνεται ένα παιδί να είναι άσχημο; Κι αν όλα τα παιδιά είναι όμορφα, πως ασχημαίνουμε όταν μεγαλώσουμε; Μήπως φταίει κάτι άλλο;

Το μαγικό κόλπο που δεν είναι κόλπο, είναι τεχνική προσέγγισης και τρόπος ζωής:

Η μαμά μου (συγγνώμη που σε δίνω μαμά) έχει ένα συνήθειο σε υπερβολικό βαθμό, μέχρι παρεξηγήσεως. Σε κάθε άνθρωπο που συναντάμε, μα σε κάθε, μα όποιος και να είναι, βρίσκει ένα πραγματικά καλό του σημείο να τονίσει με θαυμασμό και αγνοεί όλα τα υπόλοιπα. Υποβιβάζει σκόπιμα τα άσχημα, ή τα μέτρια σαν να μην τα βλέπει. Δεν το κάνει για κομπλιμέντο, δεν το κάνει για κολακεία. Ψάχνει το καλό στον άλλον, το ατού του και από κει πιάνεται.

Και βλέπεις στα μάτια του άλλου, στο ύφος του, στη στάση του σώματός του που αλλάζει, ότι νοιώθει την ειλικρίνειά της και δέχεται σαν δροσερό νερό αυτά τα λόγια εκτίμησης. Βλέπεις πως νοιώθει εμπιστοσύνη ότι τον κατανοούν. Οτι κάποιος κατάλαβε το δυνατό του σημείο. Και παίρνει τα πάνω του. Η μέρα του φτιάχνει.

Αυτό μας το πέρασε κι εμάς. Το κάνω κι εγώ. Σε βαθμό που δεν βλέπω τα άσχημα του άλλου. Κι εννιά στις δέκα, κι ο άλλος ανταποκρίνεται και μου δείχνει τον καλύτερο εαυτό του. Όλοι έχουμε. Και καλό εαυτό και κακό.

Δεν έχουμε χρόνο. Πρέπει να δράσουμε τώρα.

Δεν ξέρω αν έχουμε το χρόνο να εκπαιδεύσουμε τις επόμενες γενιές στην ευγένεια προτού χάσουμε πολλούς πολλούς ανθρώπους από την ανθρωποφαγία της εποχής. Αλλά μπορούμε από σήμερα να βάλουμε απαράβατους κανόνες. Μπορούμε να μιλήσουμε στα παιδιά μας με απόλυτο τρόπο, όπως μιλάμε για το ότι ΔΕΝ ΒΑΖΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΤΗ ΜΠΡΙΖΑ.

Να τους πούμε ότι δεν υπάρχει ούτε ένας από εμάς που να μην έχει δεχτεί ποτέ έστω και μια κοροϊδία, έστω και μια πλάκα. Ακόμα κι οι όμορφοι γιατί είναι όμορφοι, ακόμα κι οι έξυπνοι γιατί είναι έξυπνοι, ακόμα κι οι δημοφιλείς γιατί είναι δημοφιλείς. Ολοι.

Να τους πούμε ότι πλάκες και καζούρες γίνονταν, γίνονται και θα γίνονται πάντα. Και κάναμε και φάγαμε. Και κάνουμε και τρώμε. Και θα ξανακάνουμε.

Μόνο που έχουν κανόνες. Στην παρέα κάνουμε πλάκες όλοι προς όλους. Οχι όλοι προς έναν και πάντα τον ίδιο. Στην πλάκα όταν κάποιος σου λέει σταμάτα, σταματάς. Δεν τον φτάνεις στα όριά του. Στην πλάκα δεν ξεφτιλίζεις τον άλλον. Κι όσο χοντροκομμένη και άγαρμπη κι αν είναι η πλάκα, γελάει στο τέλος και αυτός που τη δέχεται.

Αν δε γελάει, δεν είναι πλάκα.

Αν κλαίει, δεν είναι καθόλου πλάκα. Ακόμα κι αν δεν κλαίει μπροστά μας.

Συνέλθετε οι μεγάλοι να πάρει η ευχή, για να παραδειγματιστούν και οι μικροί.

~Διαβάστηκε / κοινοποιήθηκε 821 φορές~
Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest

Επιτρέπεται η κοινοποίηση του άρθρου στα κοινωνικά δίκτυα μέσω των ενεργών συνδέσμων. Προκειμένου για αναδημοσίευση (αντιγραφή δηλαδή του κειμένου) παρακαλώ ζητήστε πρώτα την άδεια από τον/την συγγραφέα/συντάκτη, παραθέτοντας απαραίτητα όνομα, πηγή και ενεργό σύνδεσμο προς την σελίδα. Τροποποιήσεις στα κείμενα, δεν επιτρέπονται.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΜΕ TO FACEBOOK ΠΡΟΦΙΛ ΣΑΣ
Στιγμιότυπο από το σπίτι του Κολοκοτρώνη και το άγαλμα με το γκράφιτυ

Βοήθα Γέρο!

Αυτό το υπνομυθιστόρημα, Θέλει το χρόνο του. Διαβάζεται λίγο πριν τον ύπνο. Ο αναγνώστης θα αποφασίσει κατά πόσο αποτελεί προϊόν ζωηρής φαντασίας ή ζοφερής πραγματικότητας…

Διαβάστε περισσότερα »