Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest
Συναισθησία, χρώματα
Εικόνα από το Pixaby

Χρώματα κι αρώματα…

Που λέτε, όταν ήμουν μικρή, μπορεί να μην το πιστέψετε, αλλά έβλεπα χρώματα γύρω από τους ανθρώπους. Μερικοί στενοί μου φίλοι το ξέρουν αυτό. Μάλιστα, όχι μόνο γύρω από τους ανθρώπους, αλλά και γύρω από σχεδόν τα πάντα. Ζώα, δέντρα, λουλούδια. βράχους, κτίρια, έπιπλα, βιβλία… Άλλοτε ήταν σαν ενα αφράτο πολύχρωμο σύννεφο, συμπυκνωμένο, άλλοτε σαν μια αραιή ομίχλη, άλλοτε σαν ενα λεπτό προστατευτικό αεράκι κι άλλοτε όμως σαν χαλασμένη τηλεόραση που μια δείχνει και μια δε δείχνει. Ζωντανά η ξεθωριασμένα. Κάποτε είχαν και ήχο και αρώματα!

Μεγαλώνοντας, κατάλαβα ότι δεν τα έβλεπαν όλοι έτσι, όπως νόμιζα, και εκτός από το να το κρύβω για να μη με κοροϊδεύουν για αλαφροΐσκιωτη, έμαθα πως αυτό το πράγμα έχει όνομα στην ιατρική και λέγεται «συναισθησία». Άλλοτε περιγράφεται ως νευρολογικό πρόβλημα, κι άλλοτε ως νευρολογικό χάρισμα. Κι ευτυχώς το βλέπουν κι άλλοι. Βέβαια, πουθενά δεν το περιγράφουν ως αυτό που εγώ το αντιλαμβάνομαι: Σαν έναν χώρο γεμάτο πληροφορίες για τον άλλον άνθρωπο που συναντάς.

Στο νηπιαγωγείο που πήγα, έκανα παρέα με όλα τα παιδάκια, άσπρα μαύρα κόκκινα, μπλε, αλλά δεν αφορούσε στο χρώμα του δέρματός τους, αλλά στο χρώμα που είχαν τριγύρω τους! Δυο αγοράκια που ήταν δίδυμα, δεν θυμάμαι πως τους λέγανε, ήταν κυρίως γαλάζια σαν το γαλάζιο της φλόγας του καμινέτου. Ο ένας ήταν πιο μπλε προς το τυρκουάζ κι ο άλλος πρασίνιζε λίγο προς το βεραμάν. Κι όταν ο ένας έκλαιγε, τότε κοκκίνιζε το απέξω και κοκκίνιζε ταυτόχρονα κι ο άλλος!

Κι ύστερα είχαμε τα ονόματα. Τις λέξεις. Εγώ στον νηπιαγωγείο μπορούσα να διαβάζω και στα ελληνικά και στα γαλλικά σε αντίθεση με τα άλλα παιδάκια που τότε μάθαιναν τους αριθμούς και το αλφάβητο. Ε κι αυτά όλα είχα χρώματα! Οι γαλλικές λέξεις, δεν είχαν πάντα το ίδιο χρώμα με τις ελληνικές κι ας είχαν το ίδιο νόημα. Ας πούμε η λέξη «ήλιος» ήταν μεταλλικό χρυσαφί ξασπρισμένο, σχεδόν πλατινέ, ενώ η λέξη «Soleil» ήταν κίτρινη αλλά με λίγο καφέ του μελιού μέσα, σαν να της ρίξανε ένα μπουκάλι αντηλιακού.

Ίσως οι δασκάλες να πίστευαν ότι οφείλεται σε μπέρδεμα του μυαλού μου από τα χρώματα που έβαζαν στα καρτελάκια με τα γράμματα, αλλά η μαντάμ Κλόε που της είπα ότι έχει βάλει λάθος χρώματα στα γράμματα, γέλασε κι έτσι δεν της το ξανάπα. Πάντως ήταν λάθος. Το Άλφα είναι λευκό σαν μάρμαρο του Παρθενώνα, εκτός κι αν γράφει Αννυ, που τότε γίνεται το χρυσοκίτρινο που είπαμε πριν… Το κάππα είναι καφέ. Σκούρο. Όχι σαν τον καφέ. Εχει αρκετό μαύρο μέσα. Έτσι κανένα βιβλίο ή εφημερίδα δεν ήταν για μένα μαυρόασπρο. Το μόνο που με ενοχλούσε ήταν οι πινακίδες που όλες ήταν λάθος χρωματισμένες, αλλά έτσι είναι η ζωή.

Επίσης να πω πως τα χρώματα άλλο σήμαιναν στα γράμματα, άλλο στα ονόματα κι άλλο πάνω στους ανθρώπους ή στα αντικείμενα. Ας πούμε, ενώ το Ε είναι εκρού το όνομα Ειρήνη είναι όλο πράσινο κυπαρισσί. Οχι του ΠΑΣΟΚ. Το δε ΠΑΣΟΚ είναι μελιτζανί!

Με τον καιρό, όπως σας είπα έμαθα να μην το εκφράζω όλο αυτό. Βέβαια, οι περισσότεροι φίλοι μου ήταν πορτοκαλί και μωβ. Ο αδερφός μου θαλασσής και πορτοκαλής, σαν το χρώμα της φλογίτσας που τρεμοπαίζει και του μανταρινιού.

Η μαμά μου κόκκινη της φωτιάς αλλά νομίζω η παρέα μαζί μας, το να έχει ένα παιδί σαν τον αδερφό μου τον θαλασσή κι εμένα τη μεταλλίκ, την έφερε σιγά σιγά προς το μωβ. Διότι κι εγώ είμαι μωβ. Μπορεί το όνομα μου να είναι χρυσοκίτρινο μεταλλικό αλλά η ίδια είμαι στο χρώμα της Τζακαράντας και της Λεβάντας.

Στο σχολείο είχαμε διάφορους δασκάλους που ενώ είχαν χρώματα στα διαλείμματα, κατά την ώρα του μαθήματος γινόντουσαν, γραφίτης, γκρι ποντικί και καφέ μαόνι, όχι πολύ ωραία. Μόνο τρεις έχω συναντήσει που ο ένας την ώρα του μαθήματος ήταν πράσινο του πεύκου και ο άλλος πράσινο του τσαγιού. Η άλλη ανοιχτό καφέ, του αφρού του καφέ και λαδί. τώρα που το συνειδητοποιώ, οι καλοί δάσκαλοι ήτανε πράσινοι!!!

Τους εμπιστευόμουν.

Ο φίλος μου ο Βασίλης, γυαλιστερός ασημής σαν πανοπλία ιππότη, ήταν ο μόνος που δεν με κοροΐδευε για τα χρώματά μου. Μάλιστα μου ζητούσε και διαγνώσεις, από το νηπιαγωγείο κι όλας: «Αννουλα, με πονάει η κοιλιά μου, βλέπεις τίποτα;» δεν έβλεπα. Αλλά μια μέρα είδα κάτω δεξιά να διακόπτεται το ωραίο χρώμα της πανοπλίας του και να γίνεται ένα λασπερό μπορντοκαφέ που δεν μου άρεσε καθόλου.

«Βασιλη, κάτι έχεις στην κοιλιά σου», του είπα. «Το ξέρω», μου απάντησε σοβαρά. «Πονάω σήμερα λίγο παραπάνω». Το είπαμε στην κυρία (αποκρύπτοντας το χρώμα για να μας πάρει στα σοβαρά) και τον έστειλε για λίγο στα κρεββατάκια να ηρεμήσει ενώ τον παρακολουθούσε. Το λασπερό όμως, δεν έφευγε με τίποτα. «Κυρία μεγαλώνει» της έλεγα. «Ποιο μεγαλώνει παιδί μου;» «Εεε, αυτό που τον πονάει στην κοιλιά του». Ειχε διαταραχθεί όλο το χρώμα γύρω γύρω του και ξεθώριαζε. Τότε αποφάσισαν να καλέσουν τους γονείς του. Πράγματι, τον πήγαν νοσοκομείο και είχε οξεία σκωληκοειδίτιδα.

Ο Βασίλης αυτή τη στιγμή είναι 49 χρονών, σαν εμένα. Και είναι γιατρός. Που και που μου στέλνει φωτογραφίες του και μου λέει: Για δες, πως με βλέπεις; Είμαι καλά; Και γελάμε παρέα.

Τον αδερφό μου τον παρατηρούσα πάντα με λεπτομέρεια, ήξερα πότε είναι καλά και πότε όχι. Κατ αρχάς είχε ένα τεράστιο κύκλο χρωμάτων γύρω του, που τελείωνε τρία μέτρα μακριά. Οπότε ήταν αδύνατον να μην τον καταλάβω. Δεν είχα δει τόσο μεγάλο κύκλο σε κανέναν. Ίσως επειδή τον παρατηρούσα.

Στην επαγγελματική μου καριέρα, άνθρωποι με άσχημα χρώματα αποδείχθηκαν και άσχημοι άνθρωποι. Οχι καλοί. Αλλά σε ποιον να το πεις και ποιος να σε πιστέψει;

Χρωματιστές πέτρεςΠοιος να πιστέψει ότι και οι πέτρες είχαν χρώματα, τα δέντρα δεν ήταν απλώς πράσινα με καφέ κορμό, αλλά κατοικημένα από έναν σωρό οντότητες κι ιδέες με χρώματα απερίγραπτα σαν τα φτερά της πεταλούδας;

Ποιος να με πιστέψει ότι και οι μουσικές είχαν χρώματα; Κι αρώματα; Και μάλιστα το άρωμα προηγήτο της μουσικής για κάποια ανεπαίσθητα κλάσματα του δευτερολέπτου και σχεδόν ήξερα τι θα ακούσω.

Ξέρω, γιατροί φίλοι μου θα μου πουν να πάω να κάνω καμιά νευρολογική εξέταση γιατί πολλές ερμηνείες έχει η ιατρική για αυτά και δεν είναι όλες ευχάριστες. Αλλά κι ο φίλος μου ο Βασίλης, νευρολόγος είναι. Δεν μου το είπε ποτέ.

Δεν ξέρω γιατί έγραψα αυτό το κείμενο. Δεν ξέρω τι ήθελα να πω. Τώρα που μεγάλωσα, με τον καιρό έπεισα την εαυτή μου ότι αυτά δεν είναι λογικά πράγματα και δεν τα βλέπουν όλοι και μάλλον είναι της ζωηρής φαντασίας μου, οπότε ξεθώριασαν πολύ. Αλλά όχι πως δεν τα βλέπω. Ακόμη, όταν παραλογιάζω και χαλαρώνω, αισθάνομαι πολλά από αυτά και με εκπλήσσει ο πλούτος των πληροφοριών που μου δίνουν.

Χτες η μαμά μου μιλούσε με τον μεγάλο μου γιο. Φαινόταν σαν να μην την ακούει συνειδητά και σαν να της έλεγε «ναι, ναι» για να μην την στενοχωρήσει μα ούτε καν την κοιτούσε. Ελα όμως που την άκουγε προσεκτικά! Καμμιά πενηνταριά μεταξωτές χρωματιστές κλωστούλες τους συνέδεαν, με κάτι σαν βεντουζάκια στις άκρες. Έδωσα λίγη παραπάνω προσοχή. Γυάλιζαν στον ήλιο και πραγματικά ήταν σαν να μετέφεραν όχι μόνο τα λόγια της γιαγιάς, αλλά πολύτιμες πληροφορίες για την ειλικρίνεια αυτών των λόγων, την έννοια, τη φροντίδα, αλλά και τη δίψα από την άλλη μεριά του νεαρού να τα ακούσει, να τα ταξινομήσει και να τα αξιοποιήσει. Κι όλα αυτά ενώ εκείνος ήταν σκυμμένος στο κινητό του και που και που σήκωνε κεφάλι για να χαμογελάσει στη γιαγιά και να της πει «ναι, ναι».

Σκόνη χρωμάτωνΒρήκα τι ήθελα να πω. Ότι όλοι μας επηρεάζουμε τους γύρω μας με πολύ περισσότερους τρόπους από όσους φανταζόμαστε. Ακόμα και η σιωπή μας, περιέχει πληροφορίες. Και κακά τα ψέματα, δεν μπορούμε να κρυφτούμε. Όταν άλλα λέει το στόμα κι άλλα λέει το μέσα, υπερισχύει το μέσα. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος από να γίνουμε όσα θέλουμε να είμαστε και να πούμε, μέσα – έξω μας. Θα μας τσακώσουν ούτως η άλλως όταν υποκρινόμαστε.

Κι ένα τελευταίο. Κοιτάξτε καλά τους αγαπημένους σας γύρω σας, τους φίλους τους γνωστούς και τους άγνωστους. Αφαιρεθείτε. Κλείστε τους περισπασμούς και παρατηρήστε τους. Παρατηρήστε τα παιδιά σας που παίζουν, τον άντρα σας που φτιάχνει κάτι, τη γυναίκα σας που μαγειρεύει. Και υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα να δείτε κι εσείς τα χρώματά τους, να αισθανθείτε το άρωμα της ψυχής τους και να ακούσετε τη μελωδία τους. Κι ύστερα, στείλτε τους τα βεντουζάκια σας γεμάτα με αγάπη με τις μεταξωτές κλωστές σας για να συνδεθείτε, να επικοινωνήσετε και να τους πείτε αυτά που θέλετε χωρίς λόγια. Πάω στοίχημα πως θα σας νοιώσουν και θα γυρίσουν το κεφάλι να σας κοιτάξουν στα μάτια…

Δοκιμάστε το!

~κοινοποιήθηκε 252 φορές~
Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest

Επιτρέπεται η κοινοποίηση του άρθρου στα κοινωνικά δίκτυα μέσω των ενεργών συνδέσμων. Προκειμένου για αναδημοσίευση (αντιγραφή δηλαδή του κειμένου) παρακαλώ ζητήστε πρώτα την άδεια από τον/την συγγραφέα/συντάκτη, παραθέτοντας απαραίτητα όνομα, πηγή και ενεργό σύνδεσμο προς την σελίδα. Τροποποιήσεις στα κείμενα, δεν επιτρέπονται.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΜΕ TO FACEBOOK ΠΡΟΦΙΛ ΣΑΣ
Στιγμιότυπο από το σπίτι του Κολοκοτρώνη και το άγαλμα με το γκράφιτυ

Βοήθα Γέρο!

Αυτό το υπνομυθιστόρημα, Θέλει το χρόνο του. Διαβάζεται λίγο πριν τον ύπνο. Ο αναγνώστης θα αποφασίσει κατά πόσο αποτελεί προϊόν ζωηρής φαντασίας ή ζοφερής πραγματικότητας…

Διαβάστε περισσότερα »