Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest
foto credit: Pixaby

Εχω μια χαρά!

Ξύπνησα κι έχω μια χαρά μέσα μου, άλλο πράμα! Οχι, δεν έμαθα κάποιο καλό νέο, δεν κέρδισα το λαχείο, δεν διάβασα κάποια καλή είδηση, δεν άλλαξε η οικονομική μου κατάσταση, δεν ξύπνησα μετά από υπέροχο όνειρο, δεν παίρνω κανένα χάπι που σε μικρή ποσότητα σε θεραπεύει και σε μεγάλη σε κάνει ροκ σταρ. Δεν πίνω, δεν καπνίζω.

Τότε;

Δεν ξέρω. Ετσι. Πολλές φορές, ο αδερφός μου, μόλις ξύπναγε, μας ανακοίνωνε: «Νοιώθω μια χαρά, έτσι, από μέσα μου!» Τον ρωτάγαμε «γιατί;» Και μας έλεγε «τι γιατί; Να από μέσα μου βγαίνει!» Κι όλη μέρα ήταν σαν μπαταρία ενέργειας και καλών συναισθημάτων από τον οποίο φορτίζαμε όλοι. Πολλές φορές πηγαίναμε και τον αγκαλιάζαμε και τον ζουλούσαμε στα καλά καθούμενα για λίγα δευτερόλεπτα, αλλά δεν ήταν για εκείνον, για εμάς ήταν. Για να φορτίσουμε. Σαν σφηνάκι!

Που λέτε, νοιώθω κι εγώ μια χαρά. Οχι ικανοποίηση (προϋποθέτει εκπλήρωση αναγκών ή σχεδίων), όχι ενθουσιασμό (προϋποθέτει προσδοκία), όχι κέφι (προϋποθέτει κοινωνικότητα και αλληλεπίδραση), όχι ευημερία (προϋποθέτει υλικά αγαθά) όχι αγαλλίαση (προϋποθέτει απομόνωση κι έναν μικρό ελιτισμό), όχι ευχαρίστηση, (προϋποθέτει ανταπόδοση) όχι το΄να, όχι τ΄άλλο.

Απλή, σκέτη, ξεκάθαρη, πηγαία ΧΑΡΑ! Από αυτήν των παιδιών που τσιρίζουν στην παιδική χαρά μόλις δουν την πόρτα, επειδή απλώς ξέρουν πως θα παίξουν. Προκαταβολικά! Δεν έχουν ιδέα πώς θα περάσουν, αν θα βρουν άλλα παιδάκια να κάνουν παρέα, αν θα είναι ωραία μέρα. Δεν σκέφτονται αν ήταν καλά παιδιά ή όχι. Απλώς χαίρονται!

Ετσι νοιώθω πολλές φορές όταν ξυπνάω. Μια μεγάλη, ήρεμη και πολύ δυνατή χαρά! Είναι ανεξάρτητη από τα προβλήματα που καλούμαι να λύσω μέσα στη μέρα, από τις έγνοιες με τις οποίες έχω κοιμηθεί και δεν είναι λίγες. Είναι ανεξάρτητη από τις προσπάθειές μου να είμαι θετικός άνθρωπος. Έρχεται ακόμα κι όταν δεν είμαι θετική, ή όταν τα πράγματα δεν πάνε πρίμα.

Είναι σαν κάποιος από ψηλά, να σου κάνει μία κατάθεση χωρίς κανέναν λόγο, έτσι για να έχεις, δεν την περιμένει πίσω, δεν θέλει να του την επιστρέψεις, δεν βάζει κανέναν όρο, μπορείς να την ξοδέψεις όπως θέλεις και να μην δώσεις λογαριασμό. Κάποιος που έχει μπόλικη και του δίνει χαρά να σου προσφέρει κι εσένα.

Βέβαια, εγώ, σαν γνήσιος άνθρωπος που έμαθα στην ανθρωπένια ζωή μου ότι όλα είναι πάρε δώσε και κάθε αιτία έχει κι ένα αποτέλεσμα και κάθε αποτέλεσμα μια αιτία, και κάθε δράση μια αντίδραση (καλά, για το τελευταίο φταίει ο Νιούτον όχι εγώ) ψάχνω να τη δικαιολογήσω κατόπιν εορτής. «Να δεις που νοιώθω χαρά επειδή…»

Βάζω τον καφέ μου στο φλιτζάνι μου, τον κοιτάω με πολύ φιλοσοφημένο ύφος και αναλογίζομαι την πολυτέλεια του να πίνω ήρεμα καφέ… Μετά σκέφτομαι τα παιδιά μου που κοιμούνται και ευχαριστώ το Θεό για όλα. Μετά σκέφτομαι ποιοι με ευχαρίστησαν χτες, τον άντρα μου που μου είπε ωραία λόγια, τα βουνά που στέκουν γύρω μας, τον ήλιο που λάμπει, τους κάμπους τα λουλούδια… Και παίρνω ένα ηλίθιο ύφος ικανοποίησης του στιλ: «Κοίτα πόση χαρά μπορείς να βρεις από το πουθενά…»

Αμέσως με συνεφέρνει η φωνή της μαμάς μου: «Τι έχει η μούρη σου και ξανοίγεις στο άπειρο;»

«Τίποτα, νοιώθω μια χαρά… μη ρωτήσεις γιατί, δεν ξέρω…»

Χαμογελάει, φεύγει. Ίσως γιατί το έχει ξανακούσει, ίσως γιατί ήθελε να ρωτήσει και την έκοψα. Πάντα με θεωρούσε λίγο «χαζό παιδί χαρά γεμάτο» που λέγαμε και στο σχολείο. Γιατί όμως λέμε κάποιον που χαίρεται χωρίς λόγο «χαζοχαρούμενο;» Μήπως πρέπει να αναθεωρήσουμε;

Να είσαι σοβαρός. Τι είναι η ζωή παιχνίδι;

Υπάρχει μία κακώς εννοούμενη εντύπωση ότι πρέπει εφόσον ζούμε σε κόσμο γεμάτο με προβλήματα, να είμαστε σοβαροί, θλιμμένοι, συντετριμμένοι, αλλιώς δεν συναισθανόμαστε την κατάσταση γύρω μας και μπορεί να μας πουν αναίσθητους. Υπάρχει ένα μίσος για τη χαρά. Και ένας φθόνος για αυτόν που χαίρεται.

Τα παιδιά όμως, αν δεν τα έχουμε βάλει στον αγχώδη κόσμο μας, τη νοιώθουν συνεχώς. Χωρίς λόγο, από μέσα τους. Σαν κάποιος να τους τη χορηγεί για να μπορέσουν να τα βγάλουν πέρα στον κόσμο μας. Το νοιώθουν από μόνα τους, δεν χρειάζονται παρέα, όταν είναι στο δωμάτιό τους και ξεκινάει η μέρα. Οταν βρίσκουν ένα ζουζούνι, μια πεταλουδίτσα. Οταν φαντάζονται ότι τα μαξιλάρια του καναπέ είναι νησιά και το πάτωμα λάβα. Και ξεφωνίζουν από τη χαρά τους. Δεν τολμάει κανείς να ρωτήσει ένα παιδί «γιατί χαίρεσαι;»

Εμένα, τι με ρωτάτε;

Σε ρωτάμε γιατί είσαι μεγάλη. Γιατί πρέπει όλα να έχουν μια αιτία. Γιατί κάτι πρέπει να συνέβη, δεν μπορεί να χαίρεσαι στα καλά καθούμενα. Χαζή είσαι; Γιατί η χαρά πρέπει να είναι αποτέλεσμα κόπου. Γιατί κανείς δεν σου δίνει τίποτα τζάμπα… Γιατί, «τι πίνεις;»

Λάθος παιδιά. Δεν έχει να κάνει σε τίποτα με τη φιλοσοφία μου απέναντι στη ζωή, ούτε με τον χαρακτήρα που έχτισα και χτίζω, ούτε με τις συνθήκες ούτε με τις προσπάθειές μου. Δεν είναι αποτέλεσμα κοσμοθεωρίας, αλλά ούτε και ιδιοσυγκρασίας.

Αρα μπορούν όλοι. Κι οι χαρωποί εκ φύσεως κι οι μουρτζούφληδες. Και είναι δωρεάν. Απαιτεί το αντίθετο της προσπάθειας. Απαιτεί να μην κάνεις καμιά προσπάθεια να ανακατευτείς και να επηρεάσεις τα πράγματα, μόνο να αφεθείς. Να ανοίξεις την πόρτα και να περιμένεις. Κι ο ήλιος, μόλις ανατείλει, θα μπει μέσα. Θα μπει σε όλες τις πόρτες που θα βρει ανοιχτές. Σε όλες τις χαραμάδες. Δεν πρόκειται να ρωτήσει αν είσαι καλός ή κακός, αν προσπάθησες σήμερα ή όχι, αν έκανες τίποτα αξιόλογο ή απλώς κοίταζες τον πλάτανο και σκεφτόσουν.

Είναι χάρισμα θεϊκό, είναι δώρο που σου χαρίζεται απλόχερα, ούτε γιατί το αξίζεις μόνο εσύ, ούτε γιατί προσπάθησες πιο πολύ, ούτε γιατί είσαι καλύτερος από τους άλλους. Απλώς γιατί άνοιξες την πόρτα και το περιμένεις!

Κι όταν έρθει να σε επισκεφτεί, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να πεις: «Καλώς το μου! Καλώς την τη χαρά μου!» και να αφήσεις να σε κατακλύσει. Αυτή θα σε κάνει καλύτερο, αυτή θα σε οδηγήσεις. Και έρχεται πραγματικά σε οποιονδήποτε, ανεξαιρέτως, χωρίς προϋποθέσεις και γήινες συμβάσεις καλοσύνης και συμπεριφοράς.

(Σοβαρά, είναι ένας λόγος να σκεφτούμε και να κατανοήσουμε πως η ηθική του Θεού είναι τελείως διαφορετική από την ηθική των ανθρώπων. Αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση, εδώ μιλάμε για το δώρο, το δωρεάν, το χάρισμα).

Δεν νομίζω πως είναι τυχαίο το «χαίρετε» που λέμε στα ελληνικά. Να χαίρεστε. Δεν νομίζω πως είναι τυχαίο που ένας πολύ σπουδαίος μοναχός, του οποίου το όνομα μου διαφεύγει, αποκαλούσε όλους τους άλλους ανθρώπους «Χαρά μου». Δεν νομίζω πως είναι τυχαίο που μια ηλιόλουστη και διαυγή μέρα, που φαίνεται πως τίποτα δεν μπορεί να πάει στραβά, τη λέμε «Χαρά Θεού.»

Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνετε, αλλά είναι τρομερά παρήγορο και χαρμόσυνο να αντιλαμβανόμαστε ότι μπορούμε να αντλήσουμε χαρά χωρίς καμιά προϋπόθεση. Χωρίς να περιμένουμε να έχει συμβεί κάτι πρώτα, να έχουμε αποκτήσει κάτι πρώτα, να έχουμε πάει κάπου πρώτα, να έχουμε φάει ή πιει κάτι πρώτα, να έχουμε κάνει εμείς κάτι πρώτα για να αμειφθούμε ή για να την αξίζουμε. Πρέπει μόνο να κάνουμε λίγο πίσω, να έχει χώρο.

Είναι παντελώς δωρεάν, ανεξάντλητη και διαθέσιμη ανά πάσα στιγμή! Μόνο, άνοιξε την πόρτα να μπει. Χαίρετε και αγαλλιάσθε.

~Διαβάστηκε / κοινοποιήθηκε 426 φορές~
Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest

Επιτρέπεται η κοινοποίηση του άρθρου στα κοινωνικά δίκτυα μέσω των ενεργών συνδέσμων. Προκειμένου για αναδημοσίευση (αντιγραφή δηλαδή του κειμένου) παρακαλώ ζητήστε πρώτα την άδεια από τον/την συγγραφέα/συντάκτη, παραθέτοντας απαραίτητα όνομα, πηγή και ενεργό σύνδεσμο προς την σελίδα. Τροποποιήσεις στα κείμενα, δεν επιτρέπονται.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΜΕ TO FACEBOOK ΠΡΟΦΙΛ ΣΑΣ
Στιγμιότυπο από το σπίτι του Κολοκοτρώνη και το άγαλμα με το γκράφιτυ

Βοήθα Γέρο!

Αυτό το υπνομυθιστόρημα, Θέλει το χρόνο του. Διαβάζεται λίγο πριν τον ύπνο. Ο αναγνώστης θα αποφασίσει κατά πόσο αποτελεί προϊόν ζωηρής φαντασίας ή ζοφερής πραγματικότητας…

Διαβάστε περισσότερα »