Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest
Χρήστος Ταμπαξής

Καταργήστε τους Παραολυμπιακούς

Δεν θα κουραστώ να επαναλαμβάνω, πως η φράση «Παραολυμπιακοί Αγώνες» μου δίνει στα νεύρα. Τη βρίσκω ιδιαίτερα προσβλητική και άδικη για τους αθληταράδες και τις αθληταρούδες που λαμβάνουν μέρος σε αυτούς.

Το απαξιωτικό «παρά» μπροστά από το Ολυμπιακοί Αγώνες δείχνει μια διοργάνωση που διεξάγεται στο περιθώριο των «κανονικών». Μετά το τέλος τους και στη σκιά τους. «Παραπλεύρως», «παραλλήλως», «παρα φύσιν», «παρακατιανά», «παραλίγο». Τίποτα το ένδοξο δεν δηλώνει.

Κάποιοι λένε ότι καλώς γίνονται σε άλλη διοργάνωση και όχι στην ίδια διότι οι αρχικοί Ολυμπιακοί απαιτούσαν αρτιμέλεια. Βέβαια, στους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες έπαιρναν μέρος μόνο Έλληνες από μάνα και πατέρα και μόνο άντρες. Και γίνονταν πάντα στην Ολυμπία.

Από τότε όμως εξελιχθήκαμε. Απέκτησαν και οι γυναίκες το δικαίωμα να αγωνίζονται καθώς και οι μη Έλληνες και οι αγώνες διεξάγονται πια σε όλον τον κόσμο.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες, με μία πιο φρέσκια και ίσως πιο διεισδυτική ερμηνεία του «Νους υγιής εν σώματι υγιεί» δεν απαιτούσαν αρτιμέλεια. Απαιτούσαν Υγεία. Να κάνεις το καλύτερο που μπορείς με τα μέσα που διαθέτεις.

Και πως διατηρείς το όποιο μυαλό σου έδωσε ο Θεός υγιές; Με το να το εξασκείς συνεχώς να μην εστιάζει σε αυτά που σου λείπουν και να το προσηλώνεις σε ανώτερους στόχους και ιδέες. Να αποφεύγεις κάθετί ταπεινό, άρρωστο, μίζερο και βρώμικο. Να κοιτάς ψηλά. Ετσι, το μυαλό αυτό το εξασκημένο, θα δώσει κίνητρο και θα συμπαρασύρει και θα βελτιώσει και το όποιο σώμα μάς χάρισε πάλι ο Θεός / η Φύση / η Τύχη / η Ζωή και θα το ωθήσει να κάνει το καλύτερο που μπορεί.

Υπό αυτό το πρίσμα λοιπόν, ποιος είναι υγιέστερος από τους αθλητές αυτούς;

Προσωπικά πιστεύω ότι οι Αγώνες θα έπρεπε να διαρκούν έναν μήνα αντί για 10-15 μέρες, και θα έπρεπε να διαγωνίζονται όλοι οι αθλητές μαζί, αρτιμελείς και μη στην ίδια διοργάνωση. Σε δίκαιες κατηγορίες, όπως και τώρα, αλλά μαζί. Όπως πρέπει να αγωνιστώ με τις γυναίκες στα κιλά μου, ας πούμε για να είναι δίκαιο, έτσι για όλους. Πρόοδος θα πει να πηγαίνεις κάτι καλό ένα βήμα πιο μπροστά.

Άλλωστε πολλές φορές στην Ιστορία, οι μικρόσωμοι και άοπλοι Δαυίδ, νικούν τους τεράστιους και πάνοπλους Γολιάθ.

Ας φτιάξουμε έναν κόσμο που να χωράμε ΟΛΟΙ ΜΑΣ. Μα όλοι όμως, ο καθένας κατά τις δυνατότητες και τις ιδιαιτερότητές του. Σε όλους τους αθλητές θα δώσει χαρά και την τιμή που αξίζουν το χειροκρότημα του κοινού. Για όλους αυτούς τους αθλητές θα πρέπει να γκρεμίσουμε τα τείχη.

Γιατί οι πόλεμοι, οι αγώνες δηλαδή της ζωής, δεν κερδίζονται μόνο με σωματική δύναμη και ποσοτική υπεροχή. Κερδίζονται κυρίως με ψυχικό σθένος, πείσμα και προσπάθεια.

Κι αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να το δουν όλοι, οι μεγαλύτεροι να ξαναθυμηθούν και να πάρουν κουράγιο κι οι νεότεροι να παραδειγματιστούν και να θέσουν στόχους.

Στο συγκλονιστικό βίντεο που βρίσκεται στον σύνδεσμο, κατά την τελετή έναρξης των Παραολυμπιακών Αγώνων 2016 στο Rio η Ολυμπιονίκης του 2012 Marsia Malsar πέφτει κάτω καθώς μεταφέρει τη φλόγα και η δάδα τής ξεφεύγει από τα χέρια (πατήστε πάνω στο όνομά της για να το δείτε).

Και, ρωτήστε κι εμένα που έχω περάσει άπειρες ώρες σπρώχνοντας καρότσια, τραβώντας ζώνες, ισιώνοντας κηδεμόνες, δίνοντας κουράγιο για ένα ακόμη βαρελάκι στο χαλί και πανηγυρίζοντας για μια ίσια γραμμή με το μολύβι, πόσο δύσκολο είναι ένα ακόμη βήμα, μια ακόμη προσπάθεια, όταν έχεις πέσει στο πάτωμα.

Μια προσπάθεια που απαιτεί τιτάνια ενέργεια για κάτι που για όλους εμάς τους άλλους είναι απλή κι αβίαστη, όπως το να σηκώσεις ένα ποτήρι με νερό να το φέρεις στο στόμα σου.

Το να πέσει λοιπόν, είναι ένα συνηθισμένο φαινόμενο για κάποιον με πάρεση, εγκεφαλική παράλυση, ημιπληγία, σπαστικότητα, κλόνο (αστάθεια), τρόμο (τρέμουλο). Η μαγκιά είναι ότι ξανασηκώνεται αστραπιαία και συνεχίζει. Σαν αυτό που κάνει κάθε μέρα της ζωής της.

Αν αυτό δεν είναι αθλητικό παράδειγμα, τότε ποιο είναι;

Το Αρχαίο Πνεύμα το Αθάνατο, απαιτεί το «ευ αγωνίζεσθαι» και μόνον. Να δίνεις τον Αγώνα τον Καλό, να βάζεις τα δυνατά σου, όποιος και να ‘σαι, όπου και να ‘σαι, όπως και να ΄σαι.

Δείτε και αυτό το βίντεο από τους «παραολυμπιακούς» του Ρίο. Κι αν σας βαστάει, πείτε τους «παραολυμπιονίκες».

Να τους λέτε Ολυμπιονίκες. Ξέρω προσωπικά μερικούς. Μακάρι να τους έμοιαζα στο σθένος.

Στην κύρια φωτογραφία του άρθρου είναι ο προσωπικός μου φίλος, δύο φορές χρυσός Ολυμπιονίκης στην κολύμβηση και τεράστιος αθλητής, Χρήστος Ταμπαξής.

 

~Διαβάστηκε / κοινοποιήθηκε 1.507 φορές~
Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest

Επιτρέπεται η κοινοποίηση του άρθρου στα κοινωνικά δίκτυα μέσω των ενεργών συνδέσμων. Προκειμένου για αναδημοσίευση (αντιγραφή δηλαδή του κειμένου) παρακαλώ ζητήστε πρώτα την άδεια από τον/την συγγραφέα/συντάκτη, παραθέτοντας απαραίτητα όνομα, πηγή και ενεργό σύνδεσμο προς την σελίδα. Τροποποιήσεις στα κείμενα, δεν επιτρέπονται.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΜΕ TO FACEBOOK ΠΡΟΦΙΛ ΣΑΣ