Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest
Φωτο κολάζ από Tiny Homes

Σπιτοκαλυβάκι μου

Εβλεπα προχτές ένα ντοκιμαντέρ όπου κάποιοι άνθρωποι (καλή τους ώρα) έφτιαχναν από σκουπίδια, μουσαμάδες, ξύλα και άλλα άχρηστα αντικείμενα πολύ μικρά σπιτάκια για άστεγους ή για άλλους ανθρώπους που τα χρειάζονταν. Δυο από αυτούς ήταν ξυλουργοί.

Οχι δεν ήταν σαν αυτά τα πολυτελή της πάνω φωτογραφίας. Ηταν σαν αυτά που εικονίζονται παρακάτω.  Τα έφτιαχναν, λοιπόν, έτσι που ο άνθρωπος να πρέπει να μπει σκυφτός μέσα και να είναι όλη την ώρα διπλωμένος. Ίσως για την οικονομία των υλικών. Βέβαια χίλια μπράβο τους. Δέκα χιλιάδες μπράβο. Από το τίποτα είναι κάτι πολύ σημαντικό και αξιέπαινο αυτό.

Αλλά γιατί βρε άνθρωπε του θεού να μπαίνει σκυφτός ο άλλος μέσα; Για να μην ξεχνάει ποτέ πού τον έριξε η ζωή; Για να μη το νοιώσει ποτε κανονικό σπίτι; Σίγουρα δεν το έκαναν οι άνθρωποι με αυτό το σκεπτικό, αντίθετα έβαλαν καλή καρδιά, προσωπικό κόπο κι έξοδα και τα φτιάξανε, μα αυτή η λεπτομέρεια με χαλάει.

Με χαλάει όπως τα σκισμένα ρούχα στους αναξιοπαθούντες (ποτέ δεν πρόσφερα σπασμένα παιχνίδια ή τρύπια και πολύ φθαρμένα ρούχα, τα έκανα ξεσκονόπανα, μόνο ρούχα σε άριστη κατάσταση που δεν χρειαζόμαστε ή δεν βάζουμε πια. Αν δεν το φοράει ο γιος σου επειδή είναι τρύπιο η τρισάθλιο, γιατί να το βάλει ο γιος της άλλης γυναίκας;)

Αναρωτιέμαι, λοιπόν, γιατί να μην έχουμε ένα χαριτωμένο μικρό σπιτάκι αποκούμπι και ησυχαστήριο για τον κάθε άνθρωπο, είτε πλούσιο είτε μπατίρη, είτε τυχερό είτε άτυχο που να μπορεί να καταφύγει για όποιον λόγο θέλει εκείνος, να είναι δικό του, να μην αφαιρείται και να τα έχει όλα; Να μπορεί όχι απλώς να επιβιώσει εκεί μέσα και να μην τον τρώει η βροχή και το χιόνι, αλλά να ευημερήσει; Να είναι όρθιος και να νοιώθει άνετα μέσα στο σπίτι του όχι σκυφτός και περιορισμένος; Οσο μικρό και να είναι, να αισθάνεται βασιλιάς;

Να έχει μαλακό κρεβάτι, καθαρά σεντόνια και αφράτο πάπλωμα, ρεύμα και ζεστό νερό με αυτονομία (έλα τώρα, η τεχνολογία έχει πάει στον Αρη, μη μου πεις πως δε γίνεται), τραπέζι να φάει το φαγητό του, πιάτα, ποτήρια και μαχαιροπίρουνα αληθινά, όχι χάρτινα, καρέκλα να κάτσει, νεροχύτη να πλύνει τα πιάτα του, τουαλέτα και ντουζ να πλυθεί και να νοιώσει άνθρωπος. Αν υπάρχει κάποια ιδιαιτερότητα, ηλικιακή ή άλλη δυσκολία, κάποια αναπηρία ίσως, αυτή να λαμβάνεται υπόψη και το σπιτάκι να είναι διαμορφωμένο κατάλληλα. Κι ακόμα, να έχει ένα δυο καρφιά στον τοίχο, το ένα για να βάλει τα ρούχα του και το άλλο για να κρεμάσει μια κορνίζα με τη ζωή του. Να το στολίσει.

Ναι, είναι απαραίτητο να είναι όμορφο, λειτουργικό και ευχάριστο. Να είναι το μίνιμουμ. Για όλους για κάθε άνθρωπο. Πολίτη της χώρας, επισκέπτη, μετανάστη, πρόσφυγα. Της κάθε χώρας. Να έχει το κλειδί του και να κλειδώνει την ασχήμια του κόσμου απέξω. Και μάλιστα αυτό να αποτελεί μέρος της Πρόνοιας, όχι της ιδιωτικής «φιλανθρωπίας του περισσεύματος» ούτε αυτής της εξευτελιστικής κρατικής πρόνοιας που όλοι τρέμουμε μη στραβώσουν τα πράγμα τα και πέσουμε στα δόντια της και στην ανάγκη της και στιγματιστούμε για πάντα.

Της άλλης Πρόνοιας, της φροντίδας, της σιγουριάς και της βεβαιότητας, της ευημερίας και της αφθονίας ότι για όποιον λόγο, ακόμη και χωρίς ανάγκη έχω αυτό να πάω να μείνω και να ηρεμήσω και θα είμαι αυτάρκης.

Μη μου λες πως δε γίνεται. Μη μου λες ότι ζω στον κόσμο των στρουμφ και ποιος θα τα πληρώσει όλα αυτά. Ένα σπιτάκι τέτοιο, κοστίζει όσο ένα πόμολο της πόρτας για κάποιον άλλον… Γίνεται και παραγίνεται. Και ξέρεις, δεν είναι πάντα για τους άλλους. Ο κόσμος αλλάζει μέρα με τη μέρα. Ας είναι όχι απλώς αξιοπρεπές, αλλά υπέροχο. Μπορεί να το χρειαστώ κι εγώ. Κι εσύ.

Από τώρα βλέπω τα σχόλια που θα ακολουθήσουν:
«Ας πρόσεχε, δεν γίνονται αυτά, προσγειώσου».
ΔΕ ΘΕΛΩ ΛΕΜΕ…

Σας χαιρετώ με την πρωινή καλημέρα του γιου μου, από τότε που πήγαινε στο νηπιαγωγείο:

Ενα καλυβάκι
τοσοδά μικρό
στο παραθυράκι
βγαίνω για να πω
καλημέρα Ηλιε,
καλημέρα Φως!

~Διαβάστηκε / κοινοποιήθηκε 265 φορές~
Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest

Επιτρέπεται η κοινοποίηση του άρθρου στα κοινωνικά δίκτυα μέσω των ενεργών συνδέσμων. Προκειμένου για αναδημοσίευση (αντιγραφή δηλαδή του κειμένου) παρακαλώ ζητήστε πρώτα την άδεια από τον/την συγγραφέα/συντάκτη, παραθέτοντας απαραίτητα όνομα, πηγή και ενεργό σύνδεσμο προς την σελίδα. Τροποποιήσεις στα κείμενα, δεν επιτρέπονται.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΜΕ TO FACEBOOK ΠΡΟΦΙΛ ΣΑΣ
Στιγμιότυπο από το σπίτι του Κολοκοτρώνη και το άγαλμα με το γκράφιτυ

Βοήθα Γέρο!

Αυτό το υπνομυθιστόρημα, Θέλει το χρόνο του. Διαβάζεται λίγο πριν τον ύπνο. Ο αναγνώστης θα αποφασίσει κατά πόσο αποτελεί προϊόν ζωηρής φαντασίας ή ζοφερής πραγματικότητας…

Διαβάστε περισσότερα »