Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest
Mikis Theodorakis / επεξεργασία φωτογραφίας: Σφένδαμος

Αντίο ΟυρανοΜίκη…

«Είχαμ’ αναμμένα φώτα
και γλεντούσαμε,
είχαμ’ ανοιχτή την πόρτα
και γελούσαμε.
Tο τραπέζι ήταν στρωμένο
με το πιάτο σου,
όταν ήρθε το σταλμένο
το μαντάτο σου.

Και δε μίλησε κανείς.
Τέτοιες ώρες τι να πεις;»

«κοίτα, όπου να’ναι
θα σημάνουν οι καμπάνες…»

«Αχ ψεύτη κι άδικε ντουνιά
π’ άναψες τον καημό μου
είσαι μικρός και δε χωράς
τον αναστεναγμό μου»

«Γιατί στο σπίτι που αγρυπνώ
η αγάπη μου πεθαίνει
και μες στα μάτια την κοιτώ
που μόλις ανασαίνει»

«Άνοιξε λίγο το παράθυρο
κι άσ’ το φυρό για το Χριστό
Έμπα και κάτσε κι ύστερα
θα σου το πω το μυστικό»

«Δεν ήσουνα σκυφτό ένα δέντρο
δεν ήσουν ριζιμιό λιθάρι
δεν ήσουνα νεκρό φεγγάρι
μα παλληκάρι»

«Διότι δε συνεμορφώθης
προς τας υποδείξεις»

κι είπες:

«Αρνιέμαι αρνιέμαι αρνιέμαι
οι άλλοι να βαστάνε τα σκοινιά
αρνιέμαι να με κάνουν ό,τι θένε
αρνιέμαι να πνιγώ στην καταχνιά.»

«Μόνο στο ρυθμό του είναι νόμιμο
το ανυπότακτο που κρύβω και το φρόνιμο.
Κοίτα με στα μάτια, πάτα όπου πατώ,
κράτα με καλά απόψε, μην αναληφθώ.»

«Αν θυμηθείς τ’ όνειρό μου
σε περιμένω να `ρθεις»

«Απ’ το πρωί μες στη βροχή
και μέσα στο λιοπύρι
για μια μπουκιά κι ένα ποτήρι
και δόξα τω Θεώ»

«Η Κατερίνα, η Ζωή,
τ’ Αντιγονάκι, η Ζηνοβία.
Ω, τι χαρούμενη ζωή!
Χτυπάς, φτωχή καρδιά, με βία.»

«Κι όταν ερχόταν η βραδιά
μες στο στενό σοκάκι
ξεφαντώναν τα παιδιά
Αχ, το σπιτάκι μας,
κι αυτό είχε καρδιά»

«Κράτα το χέρι μου
και πάμε αστέρι μου
εμείς θα ζήσουμε
κι ας είμαστε φτωχοί»

«Πέντε πέντε δέκα
δέκα δέκα κατεβαίνω τα σκαλιά
φεύγω για τα ξένα
για την ξενιτιά
και μην κλαις για μένα
αγάπη μου γλυκιά. »

«Βράχο βράχο τον καημό μου
τον μετράω και πονώ
κι είναι το παράπονό μου
πότε μάνα θα σε δω»

κι εμείς που
«Με τι καρδιά, με τι πνοή,
τι πόθους
και τι πάθος
πήραμε τη ζωή μας
·
λάθος!
κι αλλάξαμε ζωή…»

«Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Kανένα στόμα
δεν το βρε και δεν το πε ακόμα.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!»

«Άσ’ τους να μας κοροϊδεύουν
με τα πιο πικρά τους λόγια.
Δε γνωρίζουν τι είναι αγάπη
δε γνωρίζουν τι είναι φλόγα.
άσ’ τους να μας κοροϊδεύουν
και δεν ξέρουν τι γυρεύουν»

κι ας
«Πάρθηκεν από μάγους το σώμα του Μαγιού
Το `χουνε θάψει σ’ ένα μνήμα του πέλαγου
σ’ ένα βαθύ πηγάδι το `χουνε κλειστό
μύρισε το σκοτάδι κι όλη η άβυσσος»

ΜΙΚΗ,

«Τη Ρωμιοσύνη, μην την κλαις.»

Δεν «είμαστε δυο,
δεν είμαστε τρεις,
είμαστε χίλιοι δεκατρείς»

και ξέρουμε πως

«κάποτε θα `ρθουν να μας πουν
πόσο πολύ μας αγαπούν
και πώς μας θένε»

«Έχω το νου μου στο παιδί,
έχω κλειδώσει με κλειδί
ψέματα λένε»

«Και όταν θα `ρθουν οι καιροί
που θα `χει σβήσει το κερί
στην καταιγίδα

θα’χω φυλάξει το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα»

Ολη η ζωή και η πορεία σου
ΑΞΙΑ ΕΣΤΙ.

Η Ρωμιοσύνη σήμερα,
σκύβει το κεφάλι με σεβασμό
και κλαίει για σένα.
Μα έχει ακούει τη μουσική σου.

Κι ας έχει

«τον σουγιά στο κόκκαλο
και το λουρί στο σβέρκο,
θα σηκωθεί από ξαρχής
θ’ αντρειέψει, θα θεριέψει
θα καμακώσει το θεριό
με το καμάκι του ήλιου»

Σ’ αυτήν «τη ζωή
που τραβάει την ανηφόρα»
εσύ έπαιξες μουσική δυνατά
«με σημαίες και με ταμπούρλα»
και μας σκούντηξες
«να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα,
να δούμε τις αμυγδαλιές να ανθίζουν»

«Θεέ μου Πρωτομάστορα
μέσα στις πασχαλιές και Συ
Θεέ μου Πρωτομάστορα
μύρισες την Ανάσταση»

Να πω πως δεν θα σε ξεχάσουμε;
Πως να ξεχαστείς;
Εσύ μην μας ξεχάσεις.

Εκεί πάνω που θα είσαι τόσο κοντά
στης «Δικαιοσύνης τον Ήλιο τον Νοητό»
και θα μυρίζεις το άρωμα
της «μυρσίνης της δοξαστικής»
παρέα με όλους τους παλιούς σου φίλους
που τους μάζεψες
«με φοβέρες και μ’ αίματα»,
«μη, παρακαλώ σας,
μη λησμονάτε τη χώρα μου!
»

 

ΑΝΤΙΟ ΟΥΡΑΝΟ-ΜΙΚΗ…

Στη μνήμη του αιώνιου έφηβου, του μεγάλου μουσικοσυνθέτη, αγωνιστή και Πανέλληνα, Μίκη Θεοδωράκη (1925-2021)

~Διαβάστηκε / κοινοποιήθηκε 813 φορές~
Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest

Επιτρέπεται η κοινοποίηση του άρθρου στα κοινωνικά δίκτυα μέσω των ενεργών συνδέσμων. Προκειμένου για αναδημοσίευση (αντιγραφή δηλαδή του κειμένου) παρακαλώ ζητήστε πρώτα την άδεια από τον/την συγγραφέα/συντάκτη, παραθέτοντας απαραίτητα όνομα, πηγή και ενεργό σύνδεσμο προς την σελίδα. Τροποποιήσεις στα κείμενα, δεν επιτρέπονται.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΜΕ TO FACEBOOK ΠΡΟΦΙΛ ΣΑΣ
Στιγμιότυπο από το σπίτι του Κολοκοτρώνη και το άγαλμα με το γκράφιτυ

Βοήθα Γέρο!

Αυτό το υπνομυθιστόρημα, Θέλει το χρόνο του. Διαβάζεται λίγο πριν τον ύπνο. Ο αναγνώστης θα αποφασίσει κατά πόσο αποτελεί προϊόν ζωηρής φαντασίας ή ζοφερής πραγματικότητας…

Διαβάστε περισσότερα »