Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest
Εικόνες από το site της Μαρί Κόντο

Συμμαζέψου…

Η Μαρί Κόντο, η ιέρεια του συμμαζέματος από την Ιαπωνία, έχει γίνει παγκοσμίως το νέο τρεντ και δικαίως, μια και μας έδειξε πως να διπλώνουμε τα ρούχα μας σε τριγωνάκια ώστε να χωράνε όλα στο συρτάρι και να τα βλέπουμε, αλλά και πως να σουτάρουμε τα περιττά να αδειάζει ο τόπος.

Ήρεμη και μειλίχια, με ιαπωνική ευγένεια και σοβαρότητα, μας δείχνει πώς να βάλουμε τη ζωή μας σε τάξη (αφού βάλουμε πρώτα το σπίτι μας) παραμένοντας ατσαλάκωτοι και χαμογελαστοί σαν διαφήμιση της Κολγκέϊτ μέσα στο ΙΚΕΑ.

Ετσι για εμάς που δεν τρελαινόμαστε για τις δουλειές του σπιτιού (θα θέλαμε να τις κάνει κάποιος άλλος, η Μαρί Κόντο ας πούμε), αλλά γουστάρουμε πολύ κι απολαμβάνουμε την καθαριότητα και την ευχάριστη σπιτική ατμόσφαιρα, οι συμβουλές της ίσως είναι μια κάποια λύσις.

Η Μαρί Κόντο που λέτε, έχει κάποια τελετουργικά για να μην μας πιάνουν τα διαόλια μας και μεταμορφωνόμαστε σε Κουγκ Φου Πάντα που μοιράζει σφαλιάρες δεξιά κι αριστερά, με τα χιλιάδες ρούχα που αφήνουν οι έφηβοι στους καναπέδες και τις καρέκλες, αλλά και τα βουνά καθαρών ρούχων καθώς και άλλων Αντικειμένων Αγνώστου Ταυτότητος που εμφανίζονται σε διάφορα μέρη του σπιτιού και πρέπει να τακτοποιηθούν.

Κι όλα αυτά, ανάμεσα σε πλυντήρια, απλώματα, σιδερώματα, σκουπίσματα, σφουγγαρίσματα, ξεσκονίσματα, στρωσίματα, διπλώματα, ψώνια και μαγειρέματα, ώστε να έρθει η γαλήνη και η ισορροπία όπως στο γιν γιανγκ.

Για να δούμε τι σκ… στο καλό κάνει και είναι μες στην καλή χαρά όλη μέρα και το σπίτι της λάμπει;

Λέει, το λοιπόν, η ίδια:

«…Το πρώτο πράγμα που κάνω κάθε μέρα είναι να ανοίξω τα παράθυρα για να μπει καθαρός αέρας και να κυλήσει η ενέργεια μέσα στο σπίτι…»

Ωραία, πολύ σωστό, το κάνω και χωρίς να μου το πει η Μαρί. Ας ανοίξω τέντα τα παραθύρια. Νομίζω μισή ώρα είναι αρκετή να μπει ο γερμανικός ψόφος, αλλά η ατμόσφαιρα πράγματι καθαρίζει και φρεσκάρεται. Τσεκ.

«…Μετά από αυτό, καίω ένα στικ ιαπωνικό θυμίαμα, που όχι μόνο καθαρίζει την ατμόσφαιρα αλλά και με χαλαρώνει. Στην Ιαπωνία, το kōdō – η καύση του θυμιάματος – θεωρείται μια παραδοσιακή μορφή τέχνης, όπως η παράδοση λουλουδιών και η τελετή τσαγιού…»

Ωραία. Ας θυμιατίσω όλο το σπίτι με λιβάνι γιασεμί και βιολέτα, από το Άγιο Όρος που μου έστειλε η μανουλίτσα μου. Υπέροχα. Μοσχομυρίζει. Τσεκ.

«Αμέσως μετά, ακολουθώ ένα τελετουργικό, όπου κάθομαι στη μέση του δωματίου για λίγα λεπτά σε στάση διαλογισμού, παίρνω αργές αναπνοές και ευχαριστώ το σπίτι για την ηρεμία, τη στέγη, την ασφάλεια και όσα αυτό μου προσφέρει…»

Ναι κι εγώ Μαρί μου το έχω αυτό το τελετουργικό, μόλις μπω από τα ψώνια, τις διακοπές, τη δουλειά και κλείσω την πόρτα, ξεφυσάω με ανακούφιση  και λέω δυνατά το τελετουργικό μάντρα: «Σπίτι μου σπιτάκι μου, σπιτοκαλυβάκι μου…»  Βέβαια δεν κάθομαι στο πάτωμα γιατί ποιος θα με σηκώσει, αλλά μόλις κλείσει η πόρτα το ευγνωμονώ. Τσεκ.

«…Κατόπιν παίρνω το τσάι μου και διαλογίζομαι στην ηρεμία οραματιζόμενη την ημέρα μου, διότι πριν φροντίσεις κάποιον άλλον άνθρωπο, χώρο ή αντικείμενο, πρέπει πρώτα να φροντίσεις τον εαυτό σου. Αν δεν ακολουθήσω αυτό το τελετουργικό, νοιώθω αδύναμη και αποσυντονίζομαι…»

Καλά τα λες Μαρί μου, αλλά τσάι δεν μπορώ να πιω που να χτυπάς τον οσίρι σου κάτω, εκτός κι αν είμαι άρρωστη, οπότε θα πιω το αρωματικό και μερακλίδικο καφεδάκι μου. Κι εγώ αποσυντονίζομαι χωρίς καφέ. Παθαίνω Τακαμούρι και κανείς δεν με πλησιάζει. Κι έχεις δίκιο, εκείνη η ώρα πρωί – πρωί πριν ξυπνήσουν όλοι, είναι μαγική. Τσεκ. (Μετά οραματίζομαι την ημέρα μου και η μαγεία φεύγει…)

«…τον διαλογισμό μην ξεχάσεις…»

Δεν τον ξεχνάω. Προσεύχομαι εδώ που θυμιατίζω, στον Χριστούλη, την Παναγίτσα και τους Αγίους, και στις φωτογραφίες του πατέρα μου, του αδερφού μου, και των παππούδων που φύγανε, να μας έχει ο Θεός καλά. Πράγματι νοιώθω ηρεμία και δύναμη να ξεκινήσω τη μέρα. Μπράβο Μαρί. Τσεκ.

 

«…Τα “sound baths” όπως τα ονομάζω, τα λουτρά ήχου δηλαδή και οι ηχητικές δονήσεις που προκαλούν όταν απλώνονται στο χώρο, έχουν και θεραπευτικές ιδιότητες. Γκλινννν…»

Διαπασών είναι αυτό; Κάτσε, έχω ένα που κουρδίζω την κιθάρα. Αααα, έτσι θα κάνει αυτό όλη την ώρα βζζζννν και βζζζννν; Τσατάλια τα νεύρα μας Μαρί μου. Αστο.

«…Ποτέ δεν φύγω από το σπίτι χωρίς έναν κρύσταλλο στην τσάντα μου. Με βοηθάει να εντοπίσω τις αιτίες του στρες, να με ισορροπήσω και να ανακτήσω την ενέργειά μου…»

Την έχω εντοπίσει την αιτία του στρες Μαρί μου. Είναι που πρέπει να πάω να ψωνίσω και μετά καπάκι να σκεφτώ τι θα μαγειρέψω πριν γυρίσουν όλοι και φωνάζουν πως πεινάνε. 

Που στο καλό να βρω τώρα έναν ενεργειακό κρύσταλλο; Να πάρω λες ένα ποτηράκι του λικέρ από την κρυσταλλιέρα; Αμα το βάλω ανάποδα είναι ωραιότατη κρυστάλλινη ενεργειακή πυραμίδα κι έχει και τεράστια συναισθηματική αξία αφού είναι της προγιαγιούλας μου. Καλά άσε μην το σπάσω και κόψουμε κάνα δάχτυλο.

Να! Θα πάρω αυτό το δημιούργημα με πλαστελίνη που έφτιαξε ο Διομήδης. Δεν ξέρω τι είναι, αλλά μια χαρά κάνει τη δουλειά του. Τσεκ.

Φεύγω σφαίρα.

Επιστρέφω με τις σακούλες. Μωρέ κάτι ξέχασα, κάτι ξέχασα… τι ήτανε;

Αααα τα sound baths με τις θεραπευτικές μουσικές και ήχους του Θιβέτ! Μισό λεπτό να βάλω τέρμα το ηχειάκι μου: «Να σ΄αγαπώ ήντα ‘θελα, να ‘χω φουρτούνες και μπελά, ωωωπα» Τέλεια, η ενέργεια ήρθε αμέσως. «Τρέξε Σένσεϊ να ρωτήσεις να σου πουν ποια είμαι εγώ». Ξαναώωωπα. Τσεκ.

 

«…Τακτοποιώ το σπίτι και κάνω τις ημερήσιες εργασίες μου. Kρατώ ό,τι με ευχαριστεί και πετώ ή χαρίζω ό,τι δεν μου δίνει χαρά, αφού το ευχαριστήσω…»

Πιάνεις κουβέντα μαρή Μαρί με κάθε τζάντζαλο μες στο σπίτι; Εμείς αυτούς που μιλάνε στα έπιπλα και τις κουρτίνες τους μπαγλαρώνουμε…

Κομμάτια να γίνει, ας το κάνω. «Γεια σου αγαπημένη μου καφετιέρα. Μου δίνεις πολλή χαρά.»

Άντε τώρα πάμε με βαριά καρδιά να κάνουμε τις πολύ ενδιαφέρουσες δουλειές του σπιτιού. (Ακόμα δεν μου έχει έρθει η χαρά για αυτό, αλλά μπορεί να έρθει παρακάτω, ποιος ξέρει;) Μουμπλε μουμπλε…

«…και πετώ ό,τι δεν μου δίνει χαρά, αφού το ευχαριστήσω…»

Δε μου λες, Μαρί μου, μπορώ να πετάξω τους λογαριασμούς; Δεν  μου δίνουν καθόλου χαρά. Και πρέπει να τους ευχαριστήσω έναν έναν κι όλας; Πως το κάνετε εσείς στην Ιαπωνία; Ααα δεν τα πετάτε αυτά. Καλά, τα βάζω στην άκρη αλλά δεν θα τους πω κι ευχαριστώ. Μας πίνουν το αίμα της καρδιάς μας. Το τσι της κοκορό μας Μαρί μου μας πίνουνε. Τσεκ.

«…Ετοιμάζω για την οικογένειά μου ένα ελαφρύ και θρεπτικό φαγητό με αγάπη. Για παράδειγμα Nikujaga ή Yakitori και Tempura…»

Αντε να βάλουμε τσουκάλι να μαγειρέψουμε, πολύ αργήσαμε με τις συζητήσεις με τις κουρτίνες.

Τι είναι το Νικουτζάγκα καλέ; Ααα στιφάδο με κρεμμυδάκια; Την Κυριακή. Το Γιακιτόρι; Σουβλάκια με σόγια; Αλλη μέρα Μαρί μου θα τους κάνω σπιτικά σουβλάκια με τζατζίκι, να γλύφεις τα γιούμπι σου. Κι η Τεμπούρα τι είναι; Λαχανικά με κουρκούτι; Έχεις φάει Μαρί μου κολοκυθάκια τηγανητά με σκορδαλιά; Να ανεβαίνεις το Φούτζι Γιάμα από τη χαρά σου. Μες στην ενέργεια.

Λοιπόν αποφάσισα. Θα δημιουργήσω θρεπτικά γιουβαρλάκια με πολλή αγάπη. Τσεκ.

«…Το απόγευμα συνεχίζω την τακτοποίηση και βοηθούν και οι μικρές μου κόρες…»

Πόσες ώρες τακτοποιείς Μαρί μου; Αυτή τη δουλειά θα κάνουμε;
-Νικόλα και Διομήδη, μόλις φάτε, να συμμαζέψετε. Δεν ξέρω που να τα πάτε. Τα παιδιά της Μαρής της Κόντο το κάνουν κι αυτά. Ρωτήστε τα.
-Γιατί μαμά, έχεις παράπονο;
-Οχι αγάπες μου.
-Ποια είναι αυτή όμως;
-Μία, που διπλώνει ωραία τις μπλούζες.
-Γιατί; τι έχουν οι μπλούζες μας;
-Πρέπει να τις κάνουμε στρογγυλές και τριγωνάκια για να τις βλέπουμε.
-Γιατί, τώρα δεν τις βλέπουμε που είναι η μία πάνω στην άλλη;
-Τώρα πηγαίνετε για διάβασμα κι αφήστε με να μελετήσω κι εγώ στο γραφείο μου.
-Εντάξει μαμά…
Τι καλά παιδάκια και δεν είναι καν γιαπωνεζάκια… Τσεκ.

Μαρή Μαρί, οι κόρες σου είναι ενάμισι και τριών. Όταν θα γίνουν εννιάμισι και δεκατριών έλα να τα ξαναπούμε. Τσεκ. (μην κάνετε τα μαθηματικά, δε βγαίνουν, είναι ποιητική αδεία).

«…μην κρατάτε πάνω από 20 βιβλία στη βιβλιοθήκη ή στα ράφια. Τα άλλα απελευθερώστε τα…»

Τι λες μαρή; Είπαμε να πετάξουμε τη σαβούρα Μαρί μου, όχι τα βιβλία μας. Μη χειρότερα… Είκοσι βιβλία έχω μόνο πάνω στο κομοδίνο μου. Τους φίλους μας δεν τους πετάμε. Ξέχνα το. Οχι τσεκ.

«…Πριν από τον ύπνο βάζω λίγες σταγόνες αιθέριο έλαιο σε ένα μικρό μαξιλαράκι γεμισμένο με αλάτι…»

Μαξιλαράκια με μυρωδιές και γκλιν γκλον που κρέμονται και χράτσα χρούτσα το αλάτι από μέσα, δεν τα μπορώ ζαλίζομαι, κάνει γρουμπούλια κι έχω πονοκέφαλο και φεύγει όλο το ζεν μαζί με το υπναλάκι μου.

Μια φορά Μαρί μου το προσπάθησα ειλικρινά. Πήρα κι έναν βωμό πέτρινο που έριχνε συνεχώς νερό για να καθαρίσει την αρνητική ατμόσφαιρα. Ε, τώρα είναι στο υπόγειο μοναχός του. Ολο το βράδυ μας έπιανε κατούρημα με το τσιρ τσιρ του νερού κι όποιος πήγαινε στο μπάνιο, του έλεγε «σκάσε».

Που είναι αυτό το πράμα που του βάζεις νερό κι ένα ρεσώ από κάτω και τρεις σταγόνες λεμονάκι, σόρρυ, λέμονγκρας; Ααα νάτο. Αυτό και πολύ είναι. Τσεκ.

«…Βοηθάει πολύ την ενέργεια ένας θυσιαστικός βωμός με λουλούδια, ένα κερί…»

Έχουμε το καντήλι.  Και λουλούδια στις γλάστρες. Με βασιλικό γιαρέμ γιαρέμ και δυόσμο, στόλισε ο Θεός γιαρέμ γιαρέμ τον Κόσμο.

«…Το βράδυ, ξεπλένω από πάνω μου τις δυσκολίες της ημέρας και θερμαίνω το σώμα μου με ένα λουτρό. Αυτό το τελετουργικό είναι πραγματικά απαραίτητο για την ευημερία μου. Με κάνει να αισθάνομαι σαν να είμαι σε μία ζεστή ιαματική πηγή στα βουνά της Ιαπωνίας – που συνδέεται με τη φύση και τα στοιχεία είναι βαθιά θρεπτικά…»

Καλά τα λες. Να πλενόμαστε. Δε θέλει φιλοσοφία αυτό. Ένα ζεστό ντουζάκι με αρωματικό αφρόλουτρο και τα νερά να κυλούν παίρνοντας μακριά τις σκοτούρες, αγαλλίαση! 15 λεπτά ηρεμίας πριν σου χτυπήσουν την πόρτα: «Αργείς μαμά;» Σόρρυ, Μαρί μου, που δεν μπορώ να οραματιστώ τις πηγές της Ιαπωνίας (όσο κι αν λατρεύω την Ασία), αλλά ναι, τα νερά μού θυμίζουν το Αιγαίο, τις μπλε θάλασσες της Ελλάδας και τα καταπράσινα ποτάμια μας.

«Στη συνέχεια, κάνω μια λίστα με τα πράγματα που μου έδωσαν χαρά κατά τη διάρκεια της μέρας.»

Ήρθε η ώρα για τον απολογισμό μας. Ωραία. Καλά τα πήγαμε σήμερα. Εκείνο το παγωτό καραμέλα λευκή σοκολάτα μου έδωσε πολλή χαρά. Ας το σημειώσω να πάρω καμιά δεκαριά ακόμα.

Ήταν ωραία πολλά πράγματα που είδα, διάβασα και συνέβησαν.

Συγχωρώ όσους μου τη σπάσανε, νερό κι αλάτι Μαρί μου. Μίζου και Σίο. Ας με συχωρέσουν κι όσοι τους την έσπασα κι εγώ χωρίς να το θέλω. Και μ΄αυτούς που το ήθελα λίγο να τους τη σπάσω γιατί το ζήταγε ο οσίρι τους, ας αλληλοσυχωρεθούμε.

Όσοι πάλι δε θέλουνε, ή, δεν μπορούνε γιατί δεν ταιριάζουν τα τσάκρα-τσούκρας και τα κουνταλίνια μας, μακριά κι αγαπημένοι.

«…Καταγράφω επίσης όλα αυτά για τα οποία είμαι ευγνώμων…»

Είμαι ευγνώμων που τη σκαπουλάραμε και σήμερα. Αντε ν’ αρρωστήσει ο Αγιος Πέτρος, να τη βγάλουμε και φέτος. Είμαι ευγνώμων γιατί… (δε θα σας τα πω και όλα, να πλανάται κι ένα μυστήριο. Βρείτε δικά σας).

«…Πριν τον ύπνο διαλογίζομαι και ηρεμώ…»

Ωρα για τον διαλογισμό μου που θα με ηρεμήσει και θα με φέρει σε επαφ…

…ΜΗ ΦΩΝΑΖΕΙΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΕ ΜΟΥ, ΔΙΑΟΛΙΖΟΜΑΙ, ΕΕΕ, ΔΙΑΛΟΓΙΖΟΜΑΙ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΠΩ, ΒΑΛΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΚΙ ΕΡΧΟΜΑΙ, ΤΟ ΝΕΤΦΛΙΞ ΜΟΥ ΜΕΣΑ…

…ΜΗΝ ΤΗΝ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙΣ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΔΩ ΤΙ ΕΓΙΝΕ…

…ώρα λοιπόν για τον διαλογισμό μου που θα με φέρει σε επαφή με τον ανώτερο εαυτό μου και τις θεϊκές δυνάμεις:

Αγιος ο Θεός, Αγιος Ισχυρός, Αγιος Αθάνατος, Ελέησον ημάς. Πριν πέσω να πλαγιάσω, Χριστέ μου σε παρακαλώ

Αντε, και καλή τύχη μάγκες.
Αύριο, τα ίδια Yamamoto μου, τα ίδια Subaru μου.

~Διαβάστηκε / κοινοποιήθηκε 635 φορές~
Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest

Επιτρέπεται η κοινοποίηση του άρθρου στα κοινωνικά δίκτυα μέσω των ενεργών συνδέσμων. Προκειμένου για αναδημοσίευση (αντιγραφή δηλαδή του κειμένου) παρακαλώ ζητήστε πρώτα την άδεια από τον/την συγγραφέα/συντάκτη, παραθέτοντας απαραίτητα όνομα, πηγή και ενεργό σύνδεσμο προς την σελίδα. Τροποποιήσεις στα κείμενα, δεν επιτρέπονται.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΜΕ TO FACEBOOK ΠΡΟΦΙΛ ΣΑΣ
Στιγμιότυπο από το σπίτι του Κολοκοτρώνη και το άγαλμα με το γκράφιτυ

Βοήθα Γέρο!

Αυτό το υπνομυθιστόρημα, Θέλει το χρόνο του. Διαβάζεται λίγο πριν τον ύπνο. Ο αναγνώστης θα αποφασίσει κατά πόσο αποτελεί προϊόν ζωηρής φαντασίας ή ζοφερής πραγματικότητας…

Διαβάστε περισσότερα »