Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest
«Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία» Πάγιο αίτημα.

Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία

Κάτσε λίγο να σκεφτούμε, να ξεχωρίσουμε τους καλούς, τους κακούς και τους αμέτοχους, γιατί πολλά ειπώθηκαν, πολλοί καρπώθηκαν και κοντεύουν να ξεχαστούν αυτοί που ξεσηκώθηκαν.

Η Χούντα

Στρατιωτικό πραξικόπημα που ζυμωνόταν καιρό και κορυφώθηκε τα ξημερώματα τις 21ης Απριλίου 1967, με επικεφαλής τον Στυλιανό Παττακό (ταξίαρχο), τον Γεώργιο Παπαδόπουλο (συνταγματάρχη) και τον Νικόλαο Μακαρέζο (συνταγματάρχη).

Το δημοκρατικό πολίτευμα καταλύθηκε και επιβλήθηκε στην Ελλάδα για επτά χρόνια μια πνιγηρή και απάνθρωπη δικτατορία.

Η Ελλάδα από την 21η Απριλίου 1967 μπήκε στο «γύψο» κατά την προσφιλή έκφραση του δικτάτορα Παπαδόπουλου.

Η Δικτατορία έπεσε στις 23 Ιουλίου 1974, μετά το άθλιο πραξικόπημα στην Κύπρο και την τουρκική εισβολή.

«Η κατάργηση των στοιχειωδών ελευθεριών, οι φυλακές, οι εξορίες και τα βασανιστήρια, οι δολοφονίες των αντιπάλων του καθεστώτος, ο πνευματικός και πολιτιστικός μεσαίωνας, αλλά και η Κυπριακή τραγωδία, καταγράφουν τη Χούντα των Συνταγματαρχών ως μία από τις μελανότερες στιγμές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας» διαβάζουμε στην σελίδα «ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ» και η περιγραφή ωχριά μπροστά στην πραγματικότητα.

Το Πολυτεχνείο Ζει

Είναι που έχουν γραφτεί και παραγραφτεί τα πάντα, είναι που έχω κι ένα σωρό δουλειά, είναι που το ’73 εγώ ήμουν μόνο ενός έτους, είναι που αυτοί που τα έζησαν σωπαίνουν, είναι κι αυτοί που δεν τα θυμούνται καλά, ή, τα θυμούνται όπως τους βολεύει, είναι, είναι… Είπα, άσε, μη μιλάς, ας μιλήσουν άλλοι.

Αλλά όταν άκουσα τις δηλώσεις του ΚΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΜΕΡΑ25 μου άναψαν τα γλομπάκια. Κι όταν είδα μέσα στο Πολυτεχνείο τα ΜΑΤ ένοιωσα μεγάλη ήττα.

Μπορεί το 1973 να μην ήμουν στα κάγκελα, αλλά μωρό στην αγκαλιά της μάνας μου, μα ούτε και το 1940 ήμουν στην Πίνδο, ούτε το 1821 στα Δερβενάκια, ούτε το 480π.Χ. στις Θερμοπύλες.

Κι όμως, ήμουν. Κι οφείλω να θυμάμαι  κι αυτά που δεν έζησα αλλά που περάσανε κυτταράκι κυτταράκι, χέρι με χέρι, λόγο το λόγο, γραφή τη γραφή, γενιά τη γενιά και ήρθαν σε μένα.

Μερικά παραφουσκωμένα με την ανάγκη κάποιων της εκ των υστέρων συμμετοχής, ή της αναγκαίας μυθικής μεγέθυνσης που οδηγεί στο Πάνθεον, κάποια ξεχασμένα ηθελημένα κι άθελα, μα τα πιο πολλά, τα ουσιώδη, αληθινά και σωστά.

Αλλά εκείνο που πέρασε αναλλοίωτο και δεν μπορεί να το αλλάξει κανείς ούτε να το παραποιήσει, είναι το συναίσθημα.

Σε μια εποχή που όλα διαλύονται –μακάρι να είναι το παλιό τέρας που ψυχορραγεί πριν γεννηθεί το καινούργιο, το ωραίο, το αληθινό-, σε μια εποχή που όλα έχουν απομυθοποιηθεί, που όλοι τα ξέρουμε όλα κι είμαστε πάντοτε σωστοί, που δεν μας πιάνουν κορόϊδα εμάς, σε μια εποχή που «δεν μας λείπει η πίστη για κάτι, αλλά το κάτι που θα πιστέψουμε», σε μια εποχή που βαριόμαστε να διαβάσουμε τα μεγάλα κείμενα γιατί προτιμάμε τα τσιτάτα στους τοίχους και τις ατάκες μάντολες, σε μια εποχή που έχει γίνει αριστοτέχνισσα στο να μας διχάζει, φωνάζω σε όλους τους τόνους:

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ

Το Πολυτεχνείο δεν είναι δικό σας, να το χρησιμοποιείτε όπως θέλετε.

Όλες οι ελληνικές εξεγέρσεις ανήκουν στους Έλληνες.

Όλες οι ελληνικές εξεγέρσεις και επαναστάσεις (και είναι αμέτρητες) βασίστηκαν στην μη ανοχή της ανελευθερίας που έπνιγε τους Έλληνες.

Στη φωτογραφία που δεν κυκλοφορεί ιδιαίτερα, φαίνεται η πραγματική είσοδος του Πολυτεχνείου, χωρίς φωτοσοπ, γεμάτη με ελληνικές σημαίες.

Σε όλες τις υπήρξε παρασκήνιο, καπνός, ζυμώσεις, προβοκάτορες και σιχαμένοι προδότες. Έλληνες προδότες. Μα υπήρξαν κυρίως οι Έλληνες που αγανάκτησαν, ενώθηκαν και περίμεναν μια σπίθα για να πάρουν φωτιά.

Το Πολυτεχνείο, κατόπιν εορτής απέκτησε μπαμπάδες και μαμάδες, θείους και θειάδες, προστάτες και νταβάδες.

Τέτοιους, που εξαργύρωσαν τη συμμετοχή τους με θέσεις και θώκους και αρκετοί από αυτούς απογοήτευσαν οικτρά τον λαό.

Τέτοιους που απαιτούν τώρα, ενώ βρισκόμαστε στο απόγειο μιας τρομακτικής πανδημίας που σαρώνει τα πάντα, την υγεία, την παιδεία, το ψωμί, την ελευθερία μας, να επιμένουν βγουν και να κάνουν πορεία στους δρόμους γιατί δεν πρόκειται για «μνημόσυνο ή κατάθεση στεφάνων, αλλά αγωνιστική διεκδίκηση…» όπως μας πληροφόρησε ο Γ.Γ. του ΚΚΕ κος Δημήτρης Κουτσούμπας.

Μας είπε ακόμα ότι:

«Το Πολυτεχνείο ποτέ δεν υπήρξε κυβερνητική γιορτή. Τις εκδηλώσεις και την αντιιμπεριαλιστική πορεία στην πρεσβεία των ΗΠΑ δεν την οργάνωνε ποτέ η κυβέρνηση, όποια και αν ήταν, και δεν ήταν δυνατό να την οργανώσει».

Τι μας λες κύριε Κουτσούμπα μας… Εγώ νόμιζα ότι οι επαναστάτες οργανώνουν επαναστάσεις. Οχι πορείες και εκδηλώσεις.

Με όλα αυτά, συντάχθηκε κι ο ΣΥΡΙΖΑ!

Ποιος; ο ΣΥΡΙΖΑ που τον εμπιστευτήκαμε και μας πούλησε. Που θα έσκιζε τα μνημόνια, αλλά τελικά έσκισε εμάς. Ο ΣΥΡΙΖΑ των ελεύθερων αγωνιστικών διαδηλώσεων και καταλήψεων, που έκλεισε την Αθήνα «για λόγους ασφαλείας», όταν μας επισκέφθηκε ο Ομπάμα, ο ΣΥΡΙΖΑ που πέταξε έξω σηκωτό άνθρωπο που προσππαθησε να τραγουδήσει το «Μακεδονία Ξακουστή» στο συνέδριό του, μετά την προδοτική συμφωνία που συνήψε. Για τόση ελευθερία λόγου και αντιφασισμό μιλάμε.

Με τον κ. Κουτσούμπα συντάχθηκε επίσης και η ΜΕΡΑ 25. Ναι, ο κος Βαρουφάκης, ο οποίος, σαν γνήσιος αριστερός, μάς δήλωσε ότι:

«Η Πρωτομαγιά και η 17η Νοέμβρη διαφέρουν από την 25η Μαρτίου και την 28η Οκτωβρίου. Είναι εξίσου σημαντικές γιορτές και επέτειοι, αλλά διαφέρουν γιατί κακά τα ψέματα η 25η και η 28η είναι κρατικές γιορτές και παρελάσεις.»

Τι μας λες κι εσύ;

ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!!! Οχι ιερά μνημόσυνα και μέρες τιμής, περισυλλογής, παραδειγματισμού και αναπτέρωσης του ηθικού για όλους τους Έλληνες!

Η Πρωτομαγιά ειδικά, δεν είναι καθόλου κρατική γιορτή! Αχαχαχαχα! Ξέρουμε, «δεν είναι αργία, είναι απεργία!» Και είτε απεργήσεις είτε όχι, η μέρα είναι θεσμοθετημένη αργία να πας να πιάσεις τον Μάη.

Μαγιόξυλο που χρειάζεστε όλοι σας…

Μνημόσυνο

Τη λέξη μνημόσυνο, που χρησιμοποίησα σε παλαιότερο κείμενό μου, για να περιγράψω την παρέλαση, την χρησιμοποίησε κι ο κος Κουτσούμπας απαξιωτικά και περιφρονητικά για να διαχωρίσει το Πολυτεχνείο και την Πρωτομαγιά από την 25η και την 28η.

Μνημόσυνο, κύριε Κουτσούμπα, είναι να θυμάσαι συνειδητά κάποιον που έχει φύγει. Να αφιερώνεις μια μέρα, μια ώρα, λίγα λεπτά, δεν έχει σημασία πόσο, κατά την οποία λες δυνατά το όνομά του να μην ξεχαστεί, διηγείσαι τις ιστορίες του στα παιδιά σου, συζητάς τι έκανε και αφήνεις τις δουλειές σου στην πάντα για να σταθείς προσοχή, και να συλλογιστείς.

Το Πολυτεχνείο, όσο κι αν προσπαθείτε να αποκτήσετε την νομή και κυριότητά του, δεν ήταν μια αριστερή επανάσταση.

Δεν ήταν καν επανάσταση. Ηταν εξέγερση για να ακριβολογούμε. Εξεγέρθηκαν ειρηνικά και δέχθηκαν επίθεση.

Η επανάσταση, εκδηλώνεται με βία και αίμα. Το 1821 ήταν Επανάσταση.

Το 1940 ήταν πόλεμος. Αμυντικός. Οι Θερμοπύλες, ο Μαραθώνας, ήταν μάχες και πόλεμοι.

Το ’73 ήταν εξέγερση.

Ενώ δεν υπήρχε πια μεγάλο οικονομικό πρόβλημα και η Ελλάδα είχε αρχίσει σιγά σιγά να ανακάμπτει από τον πόλεμο, στον αέρα πλανιόταν κάτι που δεν μπορούσε να γίνει ανεκτό από τους Έλληνες και τους πλάκωνε:

Η έλλειψη ελευθερίας. Λογοκρισία, στέρηση ελεύθερων ιδεών, εξοργιστική προπαγάνδα, απειλές, διώξεις, βασανισμοί, ξύλο και εκτελέσεις.

Και ξέρετε κάτι; Αυτά τα ίδια πράγματα όταν ανακυκλώνονται βαραίνουν τους ανθρώπους και σήμερα.

Άλλοι τα ανέχονται κι άλλοι όχι. Άλλοι παραδίνονται στη μοίρα τους, άλλοι εξεγείρονται κι άλλοι οργανώνονται υπομονετικά και μεθοδικά για να επαναστατήσουν και να τα διορθώσουν.

Υπήρξαν μέσα κρατικοί, παρακρατικοί, δεξιοί προβοκάτορες και μυστικοί πράκτορες των Αγγλων και των Αμερικάνων;

Δεν χωράει αμφιβολία. Οι μπαχαλάκηδες και οι καθοδηγητές δεν είναι καινούργιο φρούτο. Αυτό δεν μειώνει, αντίθετα αυξάνει το μεγαλείο της εξέγερσης.

Ο Αριστοτέλης Σαρρηκώστας, ο φωτορεπόρτερ που απαθανάτισε με κίνδυνο της ζωής του την στιγμή όπου το τανκ γκρεμίζει την πύλη του Πολυτεχνείου, μας διηγείται:

«Στο ύψος των Προπυλαίων μας σταματά ο αστυνομικός ενός περιπολικού κραδαίνοντας το όπλο του. Μας ζητά να φύγουμε αμέσως. Τότε τον αιφνιδιάζω φέροντας το δάχτυλο στα χείλη υποδεικνύοντάς του να σιωπήσει. Προφανώς μας πέρασαν για πράκτορες ή των Αμερικανών ή των Αγγλων… …Γύρω γύρω υπάρχουν μόνο αστυνομικοί, είτε ένστολοι είτε με πολιτικά, αλλά και πολλοί προβοκάτορες. Η δουλειά τους ήταν να σπάνε τα τζάμια από τις κλούβες ή να τρυπάνε τα λάστιχα για να αποδίδεται μετά η ευθύνη στους φοιτητές».

Ασφαλώς λοιπόν υπήρχαν μέσα και πράκτορες και προβοκάτορες.

Πόσοι ήταν οι νεκροί του Πολυτεχνείου;

Ητανε δυο; Ητανε τρεις; Ητανε χίλιοι δεκατρείς; Κι ένας να ήταν, είναι πάρα πολύς.

Τους πάτησε άραγε το τανκ; Εχει σημασία; Έχει σημασία για χάρη της αλήθειας, δεν γνωρίζω πως ξεκίνησε ο μύθος που μέχρι πρόσφατα πιστεύαμε και διδασκόμασταν ότι το τανκ πέρασε πάνω από σώματα φοιτητών, αλλά μεγαλύτερη σημασία έχει ότι υπήρχαν ακροβολισμένοι αστυνομικοί και στρατιώτες οι οποίοι τελικά βάρεσαν στο ψαχνό και σκότωσαν πολίτες.

Εριξαν σφαίρες ντουμ-ντουμ, οι οποίες ήταν ηθικά απαγορευμένες από το το «Συνέδριον της Ειρήνης εις την Χάγην, του 1899» γιατί όταν εισέρχονταν στο σώμα προξενούσαν τη μέγιστη καταστροφή και πόνο.

«Αι σφαίραι “ντουμ – ντουμ” βασανίζουν τους τραυματίας. Τους φέρουν ταχύτερα προς τον θάνατον ή κάμνουν την θεραπείαν τους δύσκολον, μακροχρόνιον ή και ακατόρθωτον.»

Σκότωσαν φοιτητές, παιδιά, ηλικιωμένους, άνδρες και γυναίκες. Ναι, υπήρξαν νεκροί του Πολυτεχνείου, νεκροί της Χούντας.

Κατά τις ημέρες της εξέγερσης έχουν ταυτοποιηθεί 24 νεκροί, υπάρχουν άλλοι 16 αταυτοποίητοι και πάνω από 1.100 τραυματίες. Υπάρχουν 88 νεκροί στη λίστα της Προο­δευτικής Ένωσης Μητέρων Ελλάδας (Π.Ε.Μ.Ε.) που είναι τα πιστοποιημένα θύματα ολόκληρης της Επταετίας 67-74 και σύμφωνα με διάφορες έρευνες από αυτήν τη λίστα λείπουν κι άλλοι 7.

Πολλοί πιστεύουν ότι με τους αταυτοποίητους και εκείνους που δεν είχαν οικογένειες να τους αναζητήσουν, η λίστα είναι πολύ μεγαλύτερη.

Φήμες και αλήθεια μπλέκονται, καθώς τα μέλη του αντιδικατορικού αγώνα προσπαθούν να ξεσκεπάσουν τη χούντα και τη δράση της. Γίνεται λόγος για μέχρι και 400 νεκρούς.

Ομως και άλλοι εκτός των επίσημα οργανωμένων στον αντιδικτατορικό αγώνα, η σε αριστερές ομάδες δράσης, κάνουν λόγο για πολλαπλάσιους νεκρούς.

Όπως ο στρατιωτικός γιατρός, ταγματάρχης Γεώργιος Σφακιανάκης,  που είχε υποβάλει την παραίτηση του μετά τα γεγονότα, ο οποίος ανέφερε «400 ή 500 συνολικά νεκρούς στο Πολυτεχνείο».

Βέβαια μπορεί όλη αυτή η φημολογία να ήταν και προπαγάνδα και καμάρι της Χούντας αυτό, προς παραδειγματισμό. Μην ξεχνάμε πως ο Ντερτιλής καμάρωνε που πέτυχε τον 20χρονο Μιχάλη Μυρογιάννη στο κεφάλι εξ αποστάσεως και κοκορευόταν στον φαντάρο που τον συνόδευε.

Ο στρατιώτης Παντελής Τσαγκουρνής, που κατά τη διάρκεια των γεγονότων υπηρετούσε στο Πεντάγωνο, ανέφερε ότι είχε δει μια αναφορά του συνταγματάρχη Ντερτιλή, η οποία ανήγαγε  τον μέχρι τότε αριθμό των νεκρών και τραυματιών σε 423.

Ο προβοκάτορας και πρώην πράκτορας της Κ.Υ.Π. Δημήτρης Πίμπας κατέθεσε στο γραφείο του ανακριτή πως «Οι τύψεις συνειδήσεως με οδήγησαν στο γραφείο σας» και έκανε λόγο για 450 νεκρούς και παραχωμένους. Δεν αποδείχτηκε ποτέ, αλλά δεν αποκλείεται κι όλας.

Αλλά τι τα θες; Και ένας νεκρός είναι πολύς.

«Μας εκτελούνε με σφαίρες ντουμ ντουμ
σφαίρες ντουμ ντουμ, σφαίρες ντουμ ντουμ
κι εμείς ξεπουλιόμαστε στο γιουσουρούμ
για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ…»

Συμμετείχε ενεργά στην εξέγερση το ΚΚΕ;

 Δεν μας ενδιαφέρει. Δηλαδή δεν μας ενδιαφέρει περισσότερο από τη συμμετοχή όλων των άλλων. Συμμετείχαν όλοι.

Ολοι, δηλαδή όσοι δεν ήταν πουλημένοι προδότες και ταγματασφαλίτες κι όσοι το έλεγε η περδικούλα τους και δεν περίμεναν να βγάλουν οι άλλοι το φίδι από την τρύπα.

Πάντα όμως, κάποιος κάνει την αρχή. Κι ύστερα, ο λαός παίρνει θέση και τότε δεν υπάρχουν πια παρανοήσεις και παρεξηγήσεις.

Η ελληνική Αριστερά μπόλιασε με τα σπουδαία οράματά της την εξέγερση των φοιτητών και έκανε έκδηλη την ανάγκη να εξωτερικευτεί πια αυτό που έπνιγε την Ελλάδα. Η πολιτική δράση της νεολαίας σαφώς και είχε έντονο το ιδεολογικό στίγμα της Αριστεράς, όμως, ΔΕΝ ήταν μια “αριστερή εξέγερση”.

Την εξέγερση των νέων υποστήριξαν σθεναρά πολίτες από ΟΛΑ τα πολιτικά ρεύματα, από τον προοδευτικό χώρο μέχρι και τη συντηρητική Δεξιά.

Υπήρξαν ακόμη και αστυνομικοί, φαντάροι, αλλά και άλλοι ένστολοι που βοήθησαν την εξέγερση με όποιον τρόπο μπορούσαν. Οι νέοι το ξεκίνησαν και συμπαρέσυραν μαζί τους πολλούς από τους διανοούμενους, τους καλλιτέχνες, τους εργάτες, τους πολίτες.

Στη φωτογραφία, η «δεξιά» Σοφία Βέμπο, στο μπαλκόνι του διαμερίσματός της επί της οδού Στουρνάρη και Πατησίων παρακολουθεί τα ιστορικά γεγονότα του 1973.

Ο Κώστας Βοσταντζόγλου, φαντάρος τότε, διηγείται:

«Η Κυρία Βέμπο – και το εννοώ το Κυρία – ήταν η μόνη που μας άνοιξε για να κρυφτούμε. Από εκεί, από τον τέταρτο όροφο της οδού Στουρνάρη και Πατησίων πίσω από τις γρίλιες, είδαμε όσα ακολούθησαν. Την εισβολή, το ξύλο στους φοιτητές και τα σπασίματα σε όλο το μήκος της Πατησίων που έκαναν οι της ασφαλείας. Η κυρία Βέμπο δεν μας άφησε να φύγουμε παρά στις 9.30 το πρωϊ της επομένης για να έχει ξεκινήσει η κίνηση και ένας ένας για να μην κινήσουμε υποψίες. Είμασταν δεκαεφτά αυτοί που έκρυψε. Ακόμα την θυμάμαι να κλαίει όταν το τανκ χτύπησε την Πύλη. “Τους αλήτες έλεγε. Τους αλήτες! Τι κάνανε στα παιδιά…” Πριν από μια βδομάδα την είχανε βραβεύσει οι χουντικοί για την προσφορά της. Ξεκρέμασε το βραβείο της και το πέταξε κλαίγοντας απαρηγόρητη.»

Η Εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν έριξε τη Χούντα

Ηταν όμως το έναυσμα να δημιουργηθούν συλλογικότητες και ομάδες δράσης που οδήγησαν σιγά αλλά σταθερά στην πτώση της Χούντας μερικούς μήνες αργότερα, στις 24 Ιουλίου 1974. 

Και για να μην λιβανίζουμε μόνο το Πολυτεχνείο, οφείλουμε να συμπληρώσουμε, ότι της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου τον Νοέμβρη του 1973 προηγήθηκαν αρκετές αποχές και διαδηλώσεις φοιτητών  οι οποίες δημιουργούσαν αμηχανία στο καθεστώς και όλο και πύκνωναν.

Μάλιστα, κάποιος Ελληνας φοιτητής που σπούδαζε στην Ιταλία, ο Κώστας Γεωργάκης, μέλος της ΕΔΗΝ, της Νεολαίας της Ενώσεως Κέντρου αυτοπυρπολήθηκε λίγο έξω από την Γένοβα εις ένδειξη διαμαρτυρίας. Προσπαθούσε να τραβήξει το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης στην Ελλάδα.

Στο γράμμα προς τον πατέρα του, αναφέρει:

«Αγαπημένε μου πατέρα. Συγχώρεσέ μου αυτή την πράξη, χωρίς να κλάψεις. Ο γιος σου δεν είναι ένας ήρωας. Είναι ένας άνθρωπος, όπως οι άλλοι, ίσως με λίγο φόβο παραπάνω. Φίλησε τη γη μας για μένα. Μετά από τρία χρόνια βίας δεν αντέχω άλλο. Δε θέλω εσείς να διατρέξετε κανέναν κίνδυνο, εξαιτίας των δικών μου πράξεων. Αλλά εγώ δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά παρά να σκέπτομαι και να ενεργώ σαν ελεύθερο άτομο. Σου γράφω στα ιταλικά για να προκαλέσω αμέσως το ενδιαφέρον όλων για το πρόβλημά μας. Ζήτω η Δημοκρατία. Κάτω οι τύραννοι. Η γη μας που γέννησε την ελευθερία θα εκμηδενίσει την τυραννία! Εάν μπορείτε, συγχωρέστε με. Ο Κώστας σου.»

Οι Ιταλοί, στο μέρος που θυσιάστηκε ο Κώστας Γεωργάκης τοποθέτησαν τιμητική επιγραφή που εξάρει την αυτοθυσία του για την ελευθερία, με την ένδειξη: «Η Ελλάδα θα τον θυμάται για πάντα.»

Η Χούντα στην προσπάθειά της να μην πάρει διαστάσεις το θέμα, επέτρεψε να γίνει ο επαναπατρισμό της σορού του παιδιού 4 μήνες μετά το συγκλονιστικό γεγονός που τάραξε την κοινή γνώμη.

Και βέβαια, ο Γεωργάκης μπορεί να θεωρηθεί και ως το πρώτο επίσημο θύμα της φοιτητικής εξέγερσης).

Της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου, προηγήθηκαν επίσης:

Η 1η Κατάληψη της Νομικής

Στις 21 Φεβρουαρίου 1973, όπου 4.000 φοιτητές καταλαμβάνουν το κτίριο της Νομικής Αθηνών και από την ταράτσα καλούν το λαό να συμπαρασταθεί στον αγώνα τους για ελευθερία και δημοκρατία.

«ΛΑΕ, ΠΕΙΝΑΣ. ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΥΝΑΣ;»

Η κατάληψη έληξε με την επέμβαση της αστυνομίας, ξύλο και πολλές συλλήψεις.

Η 2η Κατάληψη της Νομικής

Στις 20 Μαρτίου 1973, μεγάλος άγνωστος αριθμός φοιτητών, καταλαμβάνει και πάλι το κτίριο της Νομικής Αθηνών, φωνάζοντας συνθήματα. Στην κατάληψη αυτή δεν συμφώνησαν όλες οι κομματικές νεολαίες (είχαν αρχίσει να δέχονται πιέσεις και να παίρνουν κατευθύνσεις) αλλά οι φοιτητές αγνόησαν τους συνδικαλιστές και ένωσαν τη φωνή τους και με φοιτητές άλλων σχολών δημιουργώντας τεράστιο προβληματισμό και πλήγμα στο γόητρο της Χούντας.

Σε αυτήν την κατάληψη είχε μαζευτεί γύρω από την Νομική μεγάλο πλήθος πολιτών που χειροκροτούσε τους φοιτητές και φώναζε μαζί τους συνθήματα κατά της Χούντας. Αμέσως όμως άρχισαν να δέχονται επίθεση από παρακρατικούς και τραμπούκους για να διαλυθούν. Αξίζει να σημειωθεί ότι και αυτή η κατάληψη έληξε με την επέμβαση της αστυνομίας, με έγκριση της Πρυτανείας του Πανεπιστημίου και συμφωνία η εκκένωση να γίνει αναίμακτα.

Το Κίνημα του Ναυτικού

Στις 23 Μαΐου του 1973 207 αξιωματικοί και υπαξιωματικοί του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού στασίασαν επίσημα με στόχο την ανατροπή της δικτατορίας.

Προέβησαν σε μυστικές συνεννοήσεις με σκοπό την απαγωγή του Γ. Παπαδόπουλου και άλλες δράσεις, με αρχηγό τον κυβερνήτη του αντιτορπιλικού Βέλος, Νίκο Παππά (τον οποίο είχα την τιμή να γνωρίζω προσωπικά).

Στην επιχείρηση συνέβαλλαν πολλοί αξιωματικοί της Αεροπορίας και του Στρατού Ξηράς καθώς και απλοί στρατιώτες, ναύτες και ιπτάμενοι.

Το κίνημα προδόθηκε μια ημέρα πριν την εκδήλωσή του και η εξέγερση καταπνίγηκε.

Η αντίδραση της δικτατορίας υπήρξε άμεση, με σύλληψη όλων σχεδόν συμμετεχόντων, πολλοί από τους οποίους βασανίστηκαν απάνθρωπα.

Τι είναι λοιπόν το Πολυτεχνείο και τι δεν είναι;

Το Πολυτεχνείο δεν είναι οι μπαχαλάκηδες.

Το Πολυτεχνείο δεν είναι η αστυνομία που μπουκάρει πια ελεύθερα κι άλλο που δεν ήθελε.

Το Πολυτεχνείο δεν είναι το άσχετο ξαπλωμένο κεφάλι του Νίκου Σβορώνου.

Το Πολυτεχνείο δεν είναι τα γαρύφαλλα, ούτε οι υψωμένες γροθιές του ΚΚΕ.

Το Πολυτεχνείο δεν είναι έργο της ΚΥΠ και της ΣΙΑ.

Το Πολυτεχνείο είναι αναπόσπαστο μέρος της όμορφης, διδακτικής, πλούσιας και πονεμένης Ιστορίας μας.

Κι αν η κυρία Δαμανάκη έγινε σύντροφος (με την ΚΚΕδίστικη έννοια) του Αλβέρτου του Μονακό, ενώ παράλληλα καταγγέλλει τον καπιταλισμό, κι αν άλλαξε ρότα και μαζί με αυτήν και πολλοί άλλοι, κι αν κάμποσοι είπαν πως ήταν μέσα ενώ ούτε απέξω δεν έχουν περάσει, κι αν κάποιοι θεωρούν τους εαυτούς τους αγωνιστές επειδή βρεθήκαν απλώς εκεί, να ξέρετε ότι τα στερνά τιμούν τα πρώτα.

Παρόλα αυτά, δεν μπορούμε παρά να ακούμε με μεγάλη συγκίνηση την τρεμάμενη φωνή από τον πειρατικό ραδιοφωνικό σταθμό του Πολυτεχνείου, να φωνάζει:

«…Αδέρφια μας στρατιώτες, αδέρφια μας στρατιώτες, εδώ Πολυτεχνείο… Δεν θα σηκώσετε όπλο. Δεν είναι δυνατόν να σηκώσετε όπλο στα αδέρφια σας…»

Δείτε αυτήν την φωτογραφία με την οποία συνοδεύω το κείμενο, την δυόμισι χιλιάδων χρόνων, τη χτεσινή. Για ποια πράγματα άραγε αξίζει να παλεύουμε; Για ποια πράγματα αξίζει να πεθαίνουμε; Για τα ίδια που αξίζει να ζούμε. Ψωμί, παιδεία, ελευθερία…

Μην πέφτετε στην παγίδα της διαίρεσης, του εμφυλίου πολέμου. Οι Έλληνες όποτε ενώθηκαν έκαναν θαύματα. Δύο είναι μόνο οι μεριές. Εμείς και οι άλλοι. Together we stand divided we fall.

Δεν τους το χρωστάμε, και δεν τους το χαρίζουμε. Τιμούμε με σεβασμό εκείνην την αγνή εξέγερση των φοιτητών, των ναυτικών, των πολιτών, των Ελλήνων, ενάντια σε κάθε χούντα που έχει σαν στάμπα τη ζωή μας σημαδέψει, για να μην περάσει ο Φασισμός.

Και τώρα;

Τώρα; Τώρα είναι ακόμα πιο επίκαιρο να μνημονεύσεις και να τιμήσεις το Πολυτεχνείο και όσα αντιπροσωπεύει και να αγωνιστείς κι εσύ, γιατί πάλι λιγοστεύει το ψωμί σου, υποβαθμίζεται η παιδεία και ο πολιτισμός σου και στερεύει η ελευθερία σου.

 

Αννυ Λιγνού
17.11.2020

~Διαβάστηκε / κοινοποιήθηκε 359 φορές~
Share on facebook
Share on whatsapp
Share on email
Share on twitter
Share on pinterest

Επιτρέπεται η κοινοποίηση του άρθρου στα κοινωνικά δίκτυα μέσω των ενεργών συνδέσμων. Προκειμένου για αναδημοσίευση (αντιγραφή δηλαδή του κειμένου) παρακαλώ ζητήστε πρώτα την άδεια από τον/την συγγραφέα/συντάκτη, παραθέτοντας απαραίτητα όνομα, πηγή και ενεργό σύνδεσμο προς την σελίδα. Τροποποιήσεις στα κείμενα, δεν επιτρέπονται.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΜΕ TO FACEBOOK ΠΡΟΦΙΛ ΣΑΣ
Στιγμιότυπο από το σπίτι του Κολοκοτρώνη και το άγαλμα με το γκράφιτυ

Βοήθα Γέρο!

Αυτό το υπνομυθιστόρημα, Θέλει το χρόνο του. Διαβάζεται λίγο πριν τον ύπνο. Ο αναγνώστης θα αποφασίσει κατά πόσο αποτελεί προϊόν ζωηρής φαντασίας ή ζοφερής πραγματικότητας…

Διαβάστε περισσότερα »