Anny Lignou κυκλικό πορτρέτο

Σχετικά με εμένα

Με λένε Αννυ Λιγνού του Ιωάννου. Το γένος Κυριακούλας Λύρα. Μου αρέσει αυτό με το γένος, που δείχνει πως η γυναίκα κρατάει τη γενιά. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα.

Η καταγωγή των γονιών μου είναι από τα Καρδάμυλα και τις Οινούσσες της Χίου. Τα Καρδάμυλα κι οι Οινούσσες μαλώνανε και κοροϊδευόντουσαν μεταξύ τους στο διηνεκές. Οι γονείς μου πάλι, ποτέ δεν το έκαναν αυτό.

Παρόλα αυτά, η χιακή μου καταγωγή, έχει σαν βάση της το σκώμμα, το καλοπροαίρετο πείραγμα και το γέλιο. Γιαυτό κι εγώ, ακολουθώντας την Χία Ζωή πειράζω τους πάντες. Και πιο πολύ αυτούς που το παίρνουν πολύ στα σοβαρά.

Σαν παιδί έζησα στο Κεφαλάρι στον Πειραιά και στο Χαλάνδρι. Τα καλοκαίρια μου τα πέρασα στη Χίο και στην Ανάβυσσο. Ωραία καλοκαίρια!

Στα 40 μου μετανάστευσα στη Γερμανία με τους τρεις άντρες που αγαπώ. Τον έναν τον παντρεύτηκα, τους άλλους δυο τους γέννησα. Συνέχεια γελάνε και μου λένε ότι όταν θα τσακώνομαι με τον κόσμο επειδή μιλάω ελεύθερα, θα τους φωνάζω να καθαρίζουν! Ποτέ δεν χρειάστηκε να καθαρίσει κάποιος άλλος για μένα πάντως.

Δεν έχω την αναμενόμενη θλίψη των μεταναστών, πιστεύω ότι δεν είμαστε δέντρα, είμαστε πουλιά. Άλλωστε, ό,τι χρειάζομαι το έχω μαζί μου.

Έχω ταξιδέψει πολύ. Λόγω του ότι ο πατέρας μου ήταν ναυτικός και μέγας εκδρομάκιας μαζί με την μαμά μου, από μικρή θυμάμαι να μας έρχονται εισιτήρια για να τον συναντήσουμε στα μεγάλα λιμάνια του κόσμου και να ταξιδέψουμε μαζί του. Μεγαλώνοντας, ταξίδεψα κι άλλο. Είναι μη σου μπει η ιδέα.

Είμαι γεμάτη εικόνες. Είχα γιαγιάδες, παππούδες και προγιαγιάδες που δεν βαριόντουσαν να μου διηγηθούν άπειρα παραμύθια. Πολλά από αυτά τα φανταζόντουσαν οι ίδιοι. Να λέτε παραμύθια στα παιδιά σας. Η φαντασία είναι σπουδαίο πράγμα κι είναι μόνο ενα μικρό υποσύνολο της πραγματικότητας.

Εχω μια τάση να ψάχνω πώς δουλεύει το καθετί. Ξεβιδώνω τα πάντα, για να δω τι έχουνε μέσα. Πολλά μυστήρια λύνονται με ένα κατσαβίδι. Μικρή με φώναζαν «εφευρέτη Κύρο Γρανάζη» για αυτή μου την τάση.

Με ενδιαφέρουν σχεδόν όλα! Αγαπώ την Αστρονομία, τα Μυστήρια του Σύμπαντος, τη Φυσική, την Γεωμετρία, την Αρχαιολογία, τη Φιλοσοφία, την Ιστορία αλλά δεν μπορώ καθόλου τα μαθηματικά:

«Μία ρίζα καρότου μείον πέντε ομελέτες, δια επτά ακρογιαλιές στο τετράγωνο, ίσον συνημίτονο του μπλε. Πόσα τρίγωνα Πανοράματος χωράνε σε ένα μπαλκόνι» (Συγγνώμη κύριε Κακατσάκη, να το λύσετε εσείς αυτό).

Νομίζω πως το πληκτρολόγιό μου έχει δυσλεξία...

…κι έτσι πρέπει να γυρίζω πολλές φορές πίσω να διορθώνω αναριθμητισμούς και αναγραμματισμούς και συντομεύσεις και παραλήψεις.

πολλές φορές ξεκινάω τις προτάσεις με μικρό. Βαριέμαι να πατήσω το caps lock. Είναι και σαν να συνεχίζω από κει που είχα μείνει.

Όταν πάω να διαβάσω κάτι δυνατά, συνήθως κάνω σαρδάμ και λέω τα μισά. Έτσι σκέφτηκα το φανταστικό κόλπο να διαβάζω πάρα πολύ αργά, με επιστημονικό ύφος κι όλοι θαυμάζουν την απαγγελία μου, αλλά στην πραγματικότητα είναι κόλπο για να προλαβαίνω να τα πω. Αν έχετε δυσλεξία, κάντε το!

Μικρή μου λέγανε πως δεν γράφω καλές εκθέσεις, δηλαδή «έχω πολύ ωραίες ιδέες, αλλά πετάω από το ένα θέμα στο άλλο, και τι θέλω να πω τέλος πάντων, και γιατί δεν τα βάζω σε μια σειρά και τι σκέψεις είναι αυτές και πως συνδέονται όλα αυτά μεταξύ τους». (Ρε φίλε, εγώ θα σου λύσω όλες τις απορίες;) Δεν βελτιώθηκα πάρα πολύ, πάλι έτσι γράφω, αλλά με συνήθισα. Κι εμείς οι ανακατωσούρες πρέπει να εκφραστούμε.

και που λέτε...

Έχω κάνει καμιά δεκαριά και βάλε χρόνια σε τράπεζα από την οποία παραιτήθηκα για προσωπικούς και ηθικούς λόγους. Δεν πέρασα άσχημα στην τράπεζα, αλλά δεν το μετάνοιωσα ποτέ που έφυγα. Έχω κάνει κι άλλα τόσα στη Δημοσιογραφία. Δεν την παράτησα ποτέ. Έχω κάνει κι άλλα τόσα σε άλλες δουλειές, άλλες μου αρέσανε, άλλες όχι.

Εχω βιώσει τραγωδίες. Μία από αυτές ήταν όταν έχασα τον πατέρα μου νέο. Μια άλλη όταν έχασα τον αγαπημένο μου αδερφό Νικόλα. Αυτό με άλλαξε. Πολλά από τα κείμενά μου είναι αφιερωμένα σε αυτόν. Παρόλα αυτά, δεν θεωρώ τη ζωή μου τραγική, το άκρως αντίθετο μάλιστα.

Οι γονείς μου με στείλανε στην ρυθμική για να αποκτήσω χάρη, αλλά εγώ την παράτησα και προτίμησα το τζούντο.

Όταν κοροϊδεύουν τον αδερφό σου για την αναπηρία του, δεν κάνεις διπλό λουπ και πιρουέτες. Ρίχνεις δυο ξανάστροφες και τρώει η μούρη χώμα και τους περνάει η όρεξη να ξανακοροϊδέψουν. Μεγαλώνοντας έμαθα ότι δεν μπορώ να τους παλέψω όλους. Αλλά και πάλι…

Λύνω αναπηρικό καρότσι και το βάζω σε πορτμπαγκάζ πιο γρήγορα κι από Αμερικανό πεζοναύτη που λύνει το οπλοπολυβόλο του.

Λατρεύω το μωβ. Οχι το μελιτζανί, ούτε το μενεξεδί, ούτε και το βιολετί. Αλλά το λιλά εκείνο το διάφανο, της μυρτιάς, της ίριδας, του αμέθυστου και της πασχαλιάς.

Αγαπώ τη μουσική, τα βιβλία, τα κεφτεδάκια, τα όστρακα, το τυρί και τη σοκολάτα. Αν υπάρχουν προηγούμενες ζωές σίγουρα ήμουν τυρί. Η κεφτεδάκι. Η αφράτη μους. Ή κατοικούσα μέσα σε ένα έγχορδο, όπως οι νεραϊδούλες.

Σιχαίνομαι τα άσπρα γλυκά με τα σφουγγαράκια μέσα, τις μπάμιες και τους χλιαρούς ανθρώπους. Ναι και τα ρυζόγαλα και τα γαλακτομπούρεκα. Μου το θύμισε η Φρόσω.

Δεν αντέχω τη γκρίνια και τη μιζέρια. Και ρε φίλε, όλο πάνω σε γκρινιάρηδες πέφτω. Δε μπορώ τη τσιγκουνιά ούτε σε λεφτά ούτε σε αισθήματα. Έχω αλλεργία στους τσιγκούνηδες και παίρνω δρόμο.

Συγχωρώ μέσα από την καρδιά μου και ξεχνάω και την αιτία.

Δίνω και δεύτερες και τρίτες και δέκατες τρίτες ευκαιρίες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υποχωρώ ή πως είμαι κορόϊδο. Μπορεί κάποια να πιάσει. Τις πιο πολλές φορές πιάνει. (Οχι στην πολιτική. Εκεί δεν δίνω και μην το κάνετε κι εσείς, δε μας βγαίνει σε καλό)

Θαυμάζω πολύ κάποιον που προοδεύει με έντιμα μέσα και τίμιο κόπο. Δεν πιστεύω ότι μας χρωστάει κανείς τίποτα στη ζωή. Αντιθέτως, εμείς χρωστάμε. Δική μας δουλειά είναι να πούμε αυτό που έχουμε να πούμε και να κάνουμε αυτό που έχουμε να κάνουμε.

Στο Safe Mode... να γεμίσουν οι μπαταρίες

Γενικά, βαριέμαι εύκολα, ειδικά όταν λέμε τα ίδια και τα ίδια. Βαριέμαι, το δείχνω, αλλά δεν κρατάει για πολλή ώρα. Πάντα κάτι βρίσκω να κάνω. Κι αν δε βρω, μπαίνω στο safe mode και φαντάζομαι. Κάνω ταξίδια με το μυαλό.

Είμαι ιδεολόγος καλοπερασάκιας.

Το λέω πολύ σοβαρά αυτό. (Θυμηθείτε την Χία Ζωή μα και τον Επίκουρο). Πιστεύω ότι δεν γεννηθήκαμε για να βασανιζόμαστε. Πρέπει να επιδιώκουμε να ζούμε καλά. Κι όταν έρχονται τα δύσκολα, να τα αφήνουμε να πέφτουν σαν νερό από επάνω μας χωρίς να μας επηρεάζουν. Φτιαχτήκαμε για να νοιώθουμε χαρά! Θέλω όμως όλοι να περνάνε καλά, όχι μόνο εγώ και αγωνίζομαι για αυτό. Για μένα και για τους άλλους.

Χρειαζόμαστε ένα ωραίο περιβάλλον για να ανθίσουμε, καθαρό οξυγόνο, μπόλικα βιβλία, καλό φαγητό για το σώμα και την ψυχή, μερικούς φίλους, αγάπη κι ελευθερία.

Σε έναν τόσο πλούσιο και πολύχρωμο πλανήτη, σε ένα τόσο μεγαλειώδες σύμπαν, κάτω από την αγκαλιά του Θεού, που ταΐζει και φορντίζει και τα πιο μικρά πουλάκια και ντύνει με μεγαλόπρεπες φορεσιές ακόμα και τα πιο ταπεινά λουλουδάκια δεν μπορεί να ζούμε μες στη μιζέρια. Κάτι κάνουμε λάθος και πρέπει να το διορθώσουμε.

Γίνομαι τούρκος όταν ο δυνατός εκμεταλλεύεται τον ανίσχυρο. Δε χωνεύω την αδικία και φυτρώνω μονίμως εκεί που δε με σπέρνουν. Που και που τις τρώω αλλά ρίχνω κι εγώ!

Να σαι εντάξει μαζί μου, για να είμαι εντάξει μαζί σου. Αμα μου βρίσεις αυτά που αγαπώ, θα μαλώσουμε. Ενα από αυτά είναι η Ελλάδα. Ενα άλλο είναι ο Χριστός. Αγαπώ τον Χριστό, τον μεγαλύτερο επαναστάτη όλων των εποχών, κι έχω την εντύπωση πως με αγαπά κι Εκείνος.

Με τους μεγαλοπαπάδες και τα δόγματα δεν τα πάω πολύ καλά ούτε με τους κανόνες τους. Διαφωνούμε σε πολλά. Τα φτιάξανε άντρες για άντρες. Δεν νομίζω πως έτσι τα είπε ο Χριστός. Αλλά δεν πειράζει.

Έχω αισθανθεί πολλές φορές στη ζωή μου  εκείνο το απερίγραπτο συναίσθημα ασφάλειας, ξενοιασιάς, ευτυχίας και εμπιστοσύνης που πρέπει να είναι η Θεία Χάρη. Που δεν φοβάσαι τίποτα, που τίποτα δεν μπορεί να σε βλάψει. Όταν το χάνω, ξέρω πως κάπου έχω λοξοδρομήσει και αλλάζω πορεία.

Πιστεύω κι έχω κατανοήσει πως οι άνθρωποι είμαστε ψυχές που ενδύονται σώματα και ρόλους. Κι έτσι, σέβομαι κάθε άνθρωπο όπως και όποιος κι αν είναι, όποια κι αν είναι η κοινωνική του θέση, η οικονομική του κατάσταση, η φυλή του, η θρησκεία του, η ενδυμασία του, οι προτιμήσεις του, η μόρφωσή του, η ανθρώπινη νοημοσύνη του, αρκεί στον πυρήνα του να δω εκείνο που μας συνδέει και μας κάνει αδέρφια. Αρκεί να με σέβεται κι αυτός και να μην προσπαθεί να μου επιβληθεί γιατί ούτε κι εγώ το κάνω.

Πιστεύω πως οι τόποι και οι άνθρωποί τους πρέπει να διατηρήσουν την ποικιλομορφία τους και τη διαφορετικότητά τους, ανταλλάσσοντας ιδέες, πολιτισμό κι επισκέψεις χωρίς να χάνουν το ιδιόχρωμά τους, γιατί αυτή είναι όλη η ομορφιά του κόσμου. Και τι τραγική ειρωνία, στην εποχή μας, η πολιτική ορθότητα κι η «πολυπολιτισμικότητα» να προσπαθεί να μας κάνει όλους ίδιους…

Βέβαια είναι πιο ευκολοδιαχείριστοι οι άνθρωποι όταν τους απογυμνώνεις από τα χαρακτηριστικά τους, τις ρίζες τους και τα σημεία αναφοράς τους. Τους αποσυντονίζεις, χάνουν το έρμα τους και ή τους αδειάζεις, ή τους τρελαίνεις αλλά εμείς θα τους δυσκολέψουμε, ε;

Αγαπώ όλα τα παιδιά του κόσμου και προσπαθώ κατά τις εντολές του Μεγάλου να βλέπω τα πράγματα με αγνότητα, σαν κι αυτά. Θεωρώ υποχρέωση όλων των ενηλίκων να προστατεύσουν και να εφοδιάσουν τα παιδιά που είναι οι γενιές οι επόμενες, με ότι καλύτερο.

Επιλέγω συνειδητά, από κάθε κατάσταση να βλέπω το καλό.

Πάντα υπάρχει. Κι εκει βάζουμε μια αγκυρούλα και κρατιόμαστε και το μεγαλώνουμε και μας σκεπάζει και μας καλύπτει.

Μου αρέσει η συζήτηση. Καμμιά φορά, παίρνω το μέρος κάποιου με τον οποίον διαφωνώ, όταν του την πέφτουν πάρα πολλοί και πολύ άγρια. Κάτι μαθαίνω κι από αυτό.

Πιστεύω πως πρέπει να πεθαίνεις για τα ίδια πράγματα για τα οποία αξίζει να ζεις.

κι όπως λέει κι ο Robert Fulghum:

Πιστεύω ότι η φαντασία είναι πιο δυνατή από τη γνώση.
Οτι ο μύθος είναι
πιο δραστικός από την ιστορία.
Οτι τα όνειρα είναι
πιο ισχυρά από τα γεγονότα.
Οτι η ελπίδα πάντα θριαμβεύει
έναντι της εμπειρίας.
Οτι το γέλιο είναι η μόνη
θεραπεία της θλίψης.
Και πιστεύω ότι η αγάπη είναι
πιο δυνατή από τον θάνατο.

Μείζων δε τούτων, η αγάπη!

*sημλείωση συγγρφέως
σηλμήωση συ
σημείωση συγαρφέως
σηνειωση
σημν…

Παλιοδυσλεκτικό πληκτρολόγιο… Το διόρθωσα καμμιά 50αριά φορές, αλλά από την αρχή ήξερα τι ήθελα να πω. Μην αποθαρρύνεστε ποτέ…

Αννυ

Αφήστε μια απάντηση