Παιδιά

Η μέρα του “ΟΧΙ” στην Ουγκάντα

Ενας Αφρικανός Ιερέας από την Ουγκάντα, ο πατήρ Antonios Mutyaba, διδάσκει και γιορτάζει «Το ΟΧΙ» στην Wakiso, μια μικρή πόλη δέκα χιλιόμετρα μακριά από την πρωτεύουσα Kampala.

Που δεν του στάθηκε αγκαλιά, μήτε κρυψώνα…

Και ξαφνικά γέμισε η οθόνη με μηνύματα αγάπης και ποιήματα για τον Δημήτρη που ήθελε να είναι Δήμητρα. Μόνο που ο Δημήτρης που ήθελε να είναι Δήμητρα δεν είναι εδώ να το ακούσει και να χαρεί πως κάποιος πάνω στη Γη τον νοιώθει.

Ποτέ δεν ξέρεις ποιος εμπνέεται από εσένα

Θέλουμε τα παιδιά μας να φέρονται όμορφα, να μην κάνουν μπούλινγκ στον συμμαθητή τους και βλέπω ενήλικες έτοιμους να γελοιοποιήσουν και να ξεφτίλισουν στο πανελλήνιο εναν άνθρωπο που του έπεσε το παντελόνι on camera. Θέλουμε τα παιδιά μας να έχουν καλούς τρόπους αλλά είμαστε έτοιμοι να σκυλοβρίσουμε πατόκορφα οποιονδήποτε δε συμφωνεί μαζί μας. Θέλουμε τα …

Ποτέ δεν ξέρεις ποιος εμπνέεται από εσένα Διαβάστε Περισσότερα »

Χριστουγεννιάτικες μπάλες πάνω σε κλαδιά

Ο Στολισμένος Καλόγερος

Ηταν αρχές Δεκεμβρίου του 1994. Η ατμόσφαιρα στο σπίτι μας πολύ βαριά γιατί μόλις πριν λίγες μέρες είχε συμπληρωθεί ένας βασανιστικός χρόνος που είχαμε χάσει αιφνίδια τον πατέρα μου στα 54 του χρόνια. Το χαρούμενο -παρά τα προβλήματά του- σπίτι μας είχε απολέσει για πάντα τη ζωντάνια του. Οι ρυθμοί μας είχαν αλλάξει. Ενώ κανείς …

Ο Στολισμένος Καλόγερος Διαβάστε Περισσότερα »

Ferrari

Ο Νίκι κι ο Νικόλας

Σήμερα έμαθα ότι έφυγε από τούτη τη ζωή ο Niki Lauda, ο θρυλικός οδηγός της Φερράρι. Λοιπόν όταν ήμασταν μικρά, ο αδερφός μου ο Νικόλας, καθηλωμένος όπως έχουμε πει σε αναπηρικό αμαξίδιο, ήταν μεγάλος θαυμαστής του κι είχε όλη τη συλλογή αυτοκινήτων της F1.

Ανθοί του λουλουδιού udumbara

Udumbara

Κάθε πρωί, μόλις στείλω τα παιδιά μου στο σχολείο που είναι ακριβώς δίπλα μας, παίρνω τον καφέ μου, ανοίγω το παράθυρο και περιμένω να ακούσω μετά την προσευχή το δυνατό ΚΑΛΗΜΕΕΕΡΑΑΑΑ!

Ενα χέρι ενός πατέρα κρατάει το χεράκι της κόρης του

Πιες…

Κάθε φορά που ζητούσαμε ένα ποτήρι νερό, θυμάμαι τον πατέρα μου να τρέχει να μας φέρει. Και κάθε φορά μάς έσπαγε τα νεύρα γιατί έπινε πρώτα μια μικρή γουλιά πριν μας το δώσει. “Ελα ρε μπαμπά, γιατί το κάνεις αυτό; Πάρε δικό σου ποτήρι! Μπλιάξ!” Κάποια μέρα μάθαμε και την ιστορία: Σε κάποιο ταξίδι του …

Πιες… Διαβάστε Περισσότερα »

Τράπουλα

Τα Φασόλια Της Οργής

Για όσους δεν έχουν παρακολουθήσει προηγούμενες ιστορίες μου, ο μπαμπάς μου ήταν αρχιμηχανικός του εμπορικού ναυτικού και οι γιορτές που τον είχαμε σπίτι ήταν σπάνιες και πανηγυρικές. Κάποια Χριστούγενα, θα ήμουν 14-15 χρόνων…

Γλάρος πάνω από παραλία το καλοκαίρι

Αύγουστε, καλέ μου μήνα…

Τα καλοκαίρια, όταν ήμασταν μικροί πάντα παραθερίζαμε. Είτε οικογενειακώς σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, είτε ταξιδεύαμε όλοι μαζί με τον μπαμπά στο εξωτερικό και γνωρίζαμε απίθανους τόπους νομίζοντας πως κι εμείς είμαστε ναυτικοί και κοκορευόμασταν στους συμμαθητές μας για τα μαγικά πράγματα που είχαμε δει στο ταξίδι μας στη γη σαν άλλοι Οδυσσείς. Όμως γι …

Αύγουστε, καλέ μου μήνα… Διαβάστε Περισσότερα »